Την περασμένη Τρίτη το πρωί Ιρανοί που ζουν στην Ελλάδα συγκεντρώθηκαν έξω από την πρεσβεία της χώρας τους, στο Ψυχικό της Αθήνας, και πανηγύριζαν την πτώση του ισλαμικού καθεστώτος. Άνοιγαν σαμπάνιες και χόρευαν. Την ώρα που η σημαία του Ιράν κυμάτιζε μεσίστια σε ένδειξη πένθους, όπως είναι η επίσημη οδηγία του κράτους, οι συγκεντρωμένοι γιόρταζαν απέξω ανοίγοντας σαμπάνιες και χορεύοντας υπό τους ήχους δυτικής μουσικής, ενώ κάποιοι ζητούσαν να κλείσει η πρεσβεία, για την οποία έλεγαν πως στηρίζει το θεοκρατικό καθεστώς. Το βράδυ η εικόνα αντιστράφηκε. Φωτογραφίες του νεκρού ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, Αλί Χαμενεΐ, αναρτήθηκαν στα κάγκελα της περίφραξης της πρεσβείας. Μπροστά στην είσοδο στήθηκε ένα τραπεζάκι με βιβλίο συλλυπητηρίων και ανθοδέσμες, ενώ υπήρξε και συγκέντρωση ομάδων και συλλογικοτήτων υπέρ του λαού του Ιράν. Αργά το βράδυ βγήκε ο Ιρανός πρέσβης στην Ελλάδα, Μαλέκ Χοσεΐν Γκιβζάντ, ο οποίος δήλωσε: «Ο ουρανός του Ιράν έχει σκοτεινιάσει από τον καπνό και τη φωτιά των εγκληματιών και η γη του έχει βαφτεί με το αίμα των πιο αγνών παιδιών αυτής της πατρίδας. Ο αδύναμος και ύπουλος εχθρός, που νόμιζε ότι με μια άδικη και συνδυασμένη επιχείρηση θα μπορούσε να ξεριζώσει αυτό το ισχυρό δέντρο, διέπραξε ένα μεγάλο έγκλημα. Ναι, ο ηγέτης μας μαρτύρησε, αλλά ο δρόμος του συνεχίζεται. Το καθεστώς των Ηνωμένων Πολιτειών και το καθεστώς του Ισραήλ επιδιώκουν να διαμελίσουν το Ιράν και να δημιουργήσουν διχόνοια ανάμεσα στους λαούς και τις θρησκείες αυτής της χώρας. Όμως να γνωρίζουν ότι κάτω από αυτήν τη σημαία, Πέρσες, Τούρκοι, Βαλούχοι, Κούρδοι και Άραβες έχουν γίνει ένα και θα σταθούν μέχρι την τελευταία σταγόνα αίματος για να διαφυλάξουν την εδαφική ακεραιότητα του Ιράν».
Δύο εικόνες, μια έντονη αντίθεση και η φωτιά του πολέμου που ολοένα εξαπλώνεται. Αλλά συγχρόνως και μια προβολή στο -όποιο- μέλλον αυτής της χώρας, που μάλλον είναι υποθηκευμένο από τη διχόνοια που δημιουργούν ο φανατισμός και τα πάθη.
Οι κυλιόμενες σκάλες στο Μετρό που... δεν είναι κυλιόμενες
Όλα κυλάνε ρολόι στο Μετρό Θεσσαλονίκης, εκτός από τις... κυλιόμενες σκάλες στον τερματικό σταθμό της Νέας Ελβετίας. Κι αυτό γιατί επί τέσσερις συνεχόμενες ημέρες οι σκάλες στην άνοδο από την πλατφόρμα είναι εκτός λειτουργίας, με αποτέλεσμα οι επιβάτες να ανεβαίνουν τις κυλιόμενες σαν να ήταν κανονικά σκαλοπάτια. Κάτι που φυσικά προκαλεί εντύπωση και απορία για ένα πράγμα. Δεν βρέθηκε κανένας να πει στους ιθύνοντες για το πρόβλημα ή το πρόβλημα είναι τόσο σύνθετο που χρειάζονται πάνω από τρεις ημέρες για να λυθεί;
Ο ασυνεπής Βαρτζόπουλος
Η αλήθεια είναι ότι η συνέπεια είναι ένα προσόν, το οποίο δεν διαθέτουν οι περισσότεροι πολιτικοί. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο υφυπουργός Υγείας Δημήτρης Βαρτζόπουλος, ο οποίος εκτός από τα απαιτητικά υπουργικά του καθήκοντα έχει και αυξημένες κομματικές υποχρεώσεις εν όψει του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας αλλά και των εθνικών εκλογών, σε έναν χρόνο και κάτι από σήμερα. Ωστόσο, για να μπορείς κανείς να ανταποκριθεί με επάρκεια σε όλα τα παραπάνω πρέπει να έχει καλή οργάνωση και δυνατό επιτελείο, κάτι που φαίνεται ότι στερείται ο άλλοτε στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά και νυν φανατικός Μητσοτακικός παράγων. Και κάπως έτσι, όπως ψιθυρίζει, λέει και ενίοτε φωνάζει η πολιτική πιάτσα, ο κ. Βαρτζόπουλος προσπαθεί να τα προλάβει όλα, κυβερνητικά και κομματικά, αλλά τελικά αποτυγχάνει.
Οι 1.000 γυναίκες της αγάπης
Καθημερινά περίπου 1.000 γυναίκες της δυτικής Θεσσαλονίκης μαγειρεύουν αδιαλείπτως εδώ και χρόνια για τα συσσίτια που διανέμει σε όσους έχουν ανάγκη η μητρόπολη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως. Αυτό δεν σταμάτησε ούτε στην περίοδο της πανδημίας, αφού η πείνα δεν γνωρίζει… Κυριακές και σχόλες. Είναι γνωστή εξάλλου αυτή η προσφορά ιδιαίτερα από τους ιερούς ναούς του Αγίου Γεωργίου στη Νεάπολη, του Αγίου Νικολάου στην Ξηροκρήνη και των Αγίων Πάντων στη Μοναστηρίου, κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό. Όλα αυτά ξεκίνησαν όταν ήταν μητροπολίτης ο αείμνηστος Διονύσιος και συνεχίζονται με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο και ζέση επί της διακονίας του σημερινού μητροπολίτη Βαρνάβα. Ο τελευταίος δεν έχασε την ευκαιρία στη διάρκεια του Prodexpo North 2026, του μεγάλου συνεδρίου για την αγορά ακινήτων που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη την περασμένη Τρίτη, να κάνει και την αναφορά στο θέμα. Στο πάνελ που βρέθηκε ο κ. Βαρνάβας με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Dimand, Δημήτρη Ανδριόπουλο, και είχε ως θέμα τις προοπτικές περαιτέρω ανάπτυξης με την δημιουργία υποδομών στη δυτική Θεσσαλονίκη, ο μητροπολίτης σημείωσε πως «αυτές οι 1.000 γυναίκες που καθημερινά ξεπερνούν τον εαυτό τους συνεισφέρουν απεριόριστα στους συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη την ώρα που μαγειρεύουν, κολλάνε ένσημα της αγάπης κάνοντας πραγματικότητα αυτό που ορίζει και η Εκκλησία μας, στο πλαίσιο ενός εθελοντισμού και προσφοράς».
Ο ρόλος του Κρατικού Ωδείου
Μελαγχολικά είναι τα μηνύματα που εκπέμπει η εικόνα του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, όπως τουλάχιστον καταγράφεται σε επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή που κατέθεσε προς την υπουργό Πολιτισμού η βουλευτής Χαλκιδικής Κυριακή Μάλαμα, η οποία είναι δικαιολογημένα ευαισθητοποιημένη σε θέματα γενικώς καλλιτεχνικά -η ίδια είναι σκηνοθέτης- και ειδικότερα μουσικά -λόγω του αδελφού της Σωκράτη Μάλαμα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατέθεσε η βουλευτής, η κατάσταση στο ΚΩΘ περιγράφεται ως εξαιρετικά δυσανάλογη:
• Από τους 70 και πλέον καθηγητές, λιγότεροι από τους μισούς καλύπτονται από μόνιμες συμβάσεις εργασίας.
• Η πλειοψηφία των διδασκόντων εργάζεται με καθεστώς ωρομισθίας, με τις αμοιβές να καθηλώνονται στα 10 ευρώ την ώρα.
Πέραν του ότι οι καθηγητές του Ωδείου είναι έγκριτοι επιστήμονες και καταξιωμένοι δεξιοτέχνες, οι οποίοι για να προσληφθούν οφείλουν να διαθέτουν εξαιρετικά υψηλά ακαδημαϊκά και καλλιτεχνικά διαπιστευτήρια, εκείνο που ίσως διαφεύγει σε πολλούς είναι ότι η Θεσσαλονίκη διαθέτει το ένα και μοναδικό κρατικό ωδείο της χώρας. Πολλά από τα υπόλοιπα μπορεί να έχουν δημόσιο χαρακτήρα, αλλά ανήκουν σε φορείς, ιδρύματα και την αυτοδιοίκηση. Το μοναδικό, λοιπόν, κρατικό ωδείο της χώρας, πέραν όλων των άλλων, οφείλει να βάζει και το μέτρο της λειτουργίας του συγκεκριμένου κλάδου, τόσο σε ότι αφορά τις εργασιακές σχέσεις όσο και στην πληρότητα και το επίπεδο των αμοιβών. Διαφορετικά ο ρυθμιστικός του ρόλος, που πρέπει να υπάρχει ως κρατικός φορέας, ατονεί μέχρι ακυρώσεως. Έτσι κι αλλιώς η μουσική παιδεία στην Ελλάδα δεν είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε οργανωμένη. Αλλά όταν το… μπάχαλο ξεκινάει από το κρατικό μαγαζί ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι συμβαίνει στα άλλα επίπεδα.
