Για ακόμα μια φορά μέσα στους τελευταίους έξι μήνες τα επεισόδια στα γήπεδα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Μετά τον θανάσιμο τραυματισμό ενός οπαδού έξω από ποδοσφαιρικό γήπεδο το προηγούμενο καλοκαίρι, εδώ και λίγες μέρες ένα νέο παιδί, ένας αστυνομικός 31 ετών, δίνει μάχη -ακρωτηριασμένος πλέον- για τη ζωή του στην εντατική, και ένα άλλο ακόμα νεότερο παιδί, 18 χρονών αυτό, κατέστρεψε τη δική του.
Και μία ολόκληρη χώρα να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα, προσπαθώντας να καταλάβει τι έχει πάει τόσο στραβά. Τι έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια στα γήπεδα και για ποιον λόγο νέα παιδιά έχουν μετατραπεί σε εν δυνάμει δολοφόνους, έτοιμα να τραμπουκίσουν, να ξυλοφορτώσουν ακόμα και να δολοφονήσουν συνανθρώπους τους που είχαν την ατυχία να βρεθούν στον δρόμο τους;
Τα επεισόδια στα γήπεδα δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο, τα τελευταία χρόνια όμως έχει αυξηθεί κατακόρυφα η συχνότητα και η βιαιότητα των συμπλοκών. Όσοι μεγαλώσαμε στα χρόνια των 70`s ζήσαμε επεισόδια, όμως αυτά περιορίζονταν σε μερικές φάπες και κλοτσοπατινάδα μεταξύ θερμόαιμων νεαρών και -σπανιότερα- κάποιες πασχαλινές στρακαστρούκες που εκτοξεύονταν ένθεν κακείθεν, ποτέ όμως δεν είδαμε επιθέσεις με στειλιάρια, στιλέτα ή ναυτικές φωτοβολίδες, που σκοπό έχουν να προκαλέσουν σοβαρούς τραυματισμούς και θανάτους πολιτών και αστυνομικών, καθώς και ραντεβού θανάτου μεταξύ οργανωμένων οπαδών. Το κακό ξεκίνησε κάπου στα μέσα της δεκαετίας των 80`s με τον θάνατο από φωτοβολίδα ενός άτυχου φίλαθλου στη Λάρισα και σταδιακά φθάσαμε στο σήμερα όπου η επίσκεψη σε γήπεδο μοιάζει με Σαββατοκύριακο στη Γάζα.
Κατά την άποψη μου δύο είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση:
Οι ιδιοκτήτες των ομάδων και η Πολιτεία, δηλαδή οι εκάστοτε κυβερνώντες.
Οι πρώτοι θέλησαν μέσω των οργανωμένων οπαδών να δημιουργήσουν ιδιωτικούς στρατούς έτοιμους στο πρώτο τους νεύμα να προκαλέσουν επεισόδια, προκειμένου να υπενθυμίζουν διαρκώς στους κυβερνώντες τη δύναμή τους, έτσι ώστε να επιδίδονται ανενόχλητοι στις υπόλοιπες επιχειρηματικές δραστηριότητές τους.
Οι δεύτεροι, αδιαφορώντας προκλητικά για την κατάσταση που σιγά σιγά διαμορφωνόταν, και αποφεύγοντας να συγκρουσθούν ευθέως με τις διοικήσεις των ομάδων για λόγους πολιτικού κόστους, αρκούνταν σε μεγαλόστομες εξαγγελίες για την πάταξη της βίας στα γήπεδα και ενίοτε στην ψήφιση νόμων, των οποίων όμως ουδέποτε επιδίωξαν την αυστηρή εφαρμογή, με αποτέλεσμα η κατάσταση χρόνο με τον χρόνο να εκτραχύνεται.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο νόμος για την τοποθέτηση καμερών στα γήπεδα. Ο νόμος ψηφίστηκε, οι ομάδες τις τοποθέτησαν, όλα εντάξει.
Όλα; Όχι φυσικά, γιατί δουλευόμαστε μεταξύ μας. Οι κάμερες τοποθετήθηκαν, όμως ποτέ δεν λειτούργησαν αφού είναι μονίμως «χαλασμένες», αλλά και όπου λειτουργούν είναι τόσο χαμηλής ευκρίνειας που είναι πρακτικά άχρηστες.
Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Κατά τη γνώμη μου αρκούν δύο πράγματα.
Το πρώτο είναι η τοποθέτηση καμερών υψηλής ευκρίνειας σε όλα τα γήπεδα, οι οποίες θα είναι συνδεδεμένες, όχι με τον κάδο απορριμμάτων στο γραφείο του προέδρου της ομάδας, αλλά με την Αστυνομία. Και θα λειτουργούν!
Σε αντίθετη περίπτωση δεν θα ξεκινά το παιχνίδι και θα τιμωρείται η ομάδα. Τόσο απλό. Αν δεν μπορούν ή δεν θέλουν οι ιδιοκτήτες των ομάδων να απαλλαγούν από τις ορδές των χούλιγκανς, ας το κάνει η Πολιτεία.
Και το δεύτερο είναι η αυστηροποίηση των νόμων περί αθλητικής βίας και εκ παραλλήλου η πιστή εφαρμογή τους. Συνελήφθεις σε οπαδικά επεισόδια και καταδικάσθηκες; Πας φυλακή. Χωρίς αναστολή ποινής, χωρίς ευεργετικές διατάξεις. Τελεία και παύλα. Είναι σίγουρο ότι ο κάθε υποψήφιος χούλιγκαν θα το σκεφθεί δύο φορές πριν εμπλακεί σε οποιαδήποτε εγκληματική δραστηριότητα και μάλιστα σε live σύνδεση με τα κεντρικά της Αστυνομίας. Και προφανώς θα το σκεφθεί ακόμα περισσότερες όταν, πριν πάει στο γήπεδο, θα έχει προηγουμένως πάει τσιγάρα στο φιλαράκι του «τον Μήτσο τον σουγιά» που είναι φυλακή γιατί στο προηγούμενο ματς της ομαδάρας πέταξε, όχι ναυτική φωτοβολίδα, αλλά ένα μικρό χαλίκι.
Γιατί, όπως λέει και μία αμερικανική παροιμία, If you cannot do the time, don't do the crime.
Υ.Γ. Από τις πιο ευχάριστες αναμνήσεις μου ως πιτσιρικάς ήταν η Κυριακή στο γήπεδο με τον πατέρα μου. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να προσφέρω στον γιο μου τις ίδιες. Όχι γιατί δεν ήθελα, αλλά γιατί φοβόμουν. Αν δεν πάρουμε άμεσα μέτρα, είμαι βέβαιος ότι ούτε και αυτός θα μπορέσει να τις προσφέρει στο παιδί του...