Ακόμη κι αν ο Αλέξης Τσίπρας υπήρξε εμπνευσμένος πολιτικός και χαρισματικός ηγέτης τα τελευταία χρόνια με τις απανωτές ήττες έχει χάσει και την έμπνευση και τη λάμψη του. Κάτι που φάνηκε στις δύο προεκλογικές περιόδους του Μαΐου και του Ιουνίου και πιστοποιήθηκε πλήρως κατά τη χθεσινή αναγγελία της αποχώρησης του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Κατ’ αρχάς, η ίδια η απόφαση, την οποία –όπως ο ίδιος είπε- παίδεψε επί τριήμερο, συνομιλώντας με το μαξιλάρι του, ήταν αυτονόητη. Κάποιος με γρήγορα αντανακλαστικά θα την είχε πάρει ήδη από το βράδυ της 21ης Μαΐου, έστω κι αν για αυτονόητους λόγους περίμενε να την ανακοινώσει το βράδυ των εκλογών της 25ης Ιουνίου, που δεν θα μπορούσαν να γράψουν καλύτερο αποτέλεσμα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και το περιεχόμενο όσων είπε ήταν εντελώς προβλέψιμο. Κουβέντες που έχουν ειπωθεί χιλιάδες φορές χωρίς καμία αυθεντικότητα –για παράδειγμα ο κύκλος που έκλεισε, ο κύκλος που ανοίγει και οι ευχαριστίες στα στελέχη και τους Έλληνες πολίτες. Εξίσου πληκτικά και τα γλωσσικά σχήματα που επιχείρησε να αξιοποιήσει ο τέως πρωθυπουργός, όπως για παράδειγμα ο στίχος του Χικμέτ «Η πιο όμορφη θάλασσα / είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμη ταξιδέψει», τον οποίο έχουν χρησιμοποιήσει πολλοί, άπειρες φορές στο παρελθόν. Όπως, επίσης, η αυταρέσκεια του ανθρώπου που νιώθει ότι έχει συνομιλήσει με την ιστορία επειδή υπήρξε ο πρώτος Αριστερός (sic) πρωθυπουργός, αλλά και επειδή υπέγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών. Εννοείται ότι όλοι οι πρωθυπουργοί, εκ της θέσεώς τους στο σύστημα, συνομιλούν με την ιστορία ή μάλλον εγγράφονται στα κιτάπια της ιστορίας. Τώρα εάν τα γράμματα έχουν χρυσό ή μαύρο χρώμα και αν κάποιο πρόσωπο καταχωρηθεί στα διαμάντια ή στα… faux bijoux είναι πράγματα που θα τα μάθουμε εν καιρώ. Θα το συνειδητοποιήσουμε εμείς όταν σκεφτούμε με ψυχραιμία και θα το καταγράψουν οι ιστορικοί με κρύο αίμα. Όταν η φιγούρα του «καλού παιδιού», που εμφανώς προσπάθησε να περάσει προς τα έξω ο κ. Τσίπρας, θα έχει ξεχαστεί. Σε κάθε περίπτωση η εξορία στη… δημογεροντία για κάποιον 49 ετών δεν μπορεί να θεωρηθεί και μεγάλο -για την Ιστορία πάντα- κατόρθωμα!
Η άτυχη Αναστασία και…
Η Αναστασία είναι οδοντίατρος και μητέρα δύο παιδιών. Σχεδόν κάθε πρωί κατεβαίνει και κάνει ποδήλατο στη Νέα Παραλία για λόγους υγείας και ευεξίας, ενώ έχει επιλέξει το ποδήλατο ως βασικό μέσο μεταφοράς για τη δουλειά της που βρίσκεται στο κέντρο. Κυκλοφορεί στον ειδικό ποδηλατόδρομο που έχει δημιουργηθεί στο μέσον του πλακόστρωτου, ώστε να μην κινδυνεύει να κτυπήσει ή έστω να τρομάξει κάποιον πεζό. Εκείνο που δεν υπολόγισε είναι ότι κάποιο πρωί, στις 8.30 ακριβώς, ένα ηλεκτρικό ποδήλατο, το οποίο οδηγούσε ένας απρόσεκτος βιαστικός τριαντάρης, θα έπεφτε με ταχύτητα επάνω στο δικό της, από πίσω. Πολύ απλά δεν την πρόσεξε. Όχι μόνο έτρεχε πολύ, αλλά δεν την πρόσεξε καν, σιγά το… εμπόδιο. Ως αποτέλεσμα η Αναστασία τραυματίστηκε, έσπασε τον καρπό του χεριού της, την περιέθαλψε το ΕΚΑΒ και το περασμένο Σάββατο χρειάστηκε χειρουργείο 2,5 ωρών, μερικές χιλιάδες ευρώ και από εδώ και πέρα τρεις μήνες αποκατάσταση. Κακιά στιγμή, θα σκεφτεί κάποιος. Επιπολαιότητα του… επιτιθέμενου ποδηλάτη, θα πει κάποιος άλλος. Όλα ισχύουν. Κυρίως, όμως, είναι απαράδεκτη η έλλειψη κανόνων ή μάλλον η έλλειψη ελέγχων σε όποιους κανόνες υπάρχουν. Τα δίκυκλα -ιδιαιτέρως τα ηλεκτρικά ποδήλατα και πατίνια- εξελίσσονται σε δημόσιο κίνδυνο στη Θεσσαλονίκη. Κανονική μάστιγα. Διότι κινούνται γρήγορα -γρηγορότερα από τα συμβατικά ποδήλατα και πατίνια-, ενώ οι οδηγοί τους λόγω της ευκολίας πηγαίνουν από παντού. Από δρόμους, λεωφορειολωρίδες, πεζόδρομους, ποδηλατόδρομους, πλατείες, πεζοδρόμια. Από παντού. Και κατά κανόνα χωρίς οι οδηγοί τους να ξεχωρίζουν τη διαφορά. Περαστικά Αναστασία!
… η ανάγκη της μικροκινητικότητας
Αν η μικροκινητικότητα -βλέπε ηλεκτρικά πατίνια, σκούτερ, ποδήλατα και μικροαυτοκίνητα- είναι trend σε όλον τον κόσμο για ενεργειακούς και περιβαλλοντικούς λόγους, στη Θεσσαλονίκη τού κυκλοφοριακού χάους και των ανεπαρκών μέσων μαζικής μεταφοράς είναι αναγκαιότητα και ίσως μονόδρομος για αστικές μετακινήσεις χωρίς καθυστερήσεις και νεύρα. Αυτό το αντιλαμβάνονται επιστημονικοί φορείς και επιχειρηματίες της πόλης, που σχεδίασαν την πρώτη στην Ελλάδα πλατφόρμα ενοικίασης διαφορετικών οχημάτων. Μάλιστα, στο -όχι και τόσο μακρινό- μέλλον, μέσα στην ίδια εφαρμογή θα συνδεθούν όχι μόνο τα μέσα μαζικής μεταφοράς αλλά και άλλου είδους επιχειρήσεις, εμπορικές και ψυχαγωγίας, δίνοντας τη δυνατότητα στον πολίτη να πιει τον καφέ του ή να κάνει τα ψώνια πληρώνοντας μέσα από την ίδια εφαρμογή και απολαμβάνοντας έκπτωση στις μετακινήσεις του. Βασική προϋπόθεση για την ορθολογική ανάπτυξη όλων αυτών των συστημάτων είναι να διαμορφωθεί το πλαίσιο που αφορά στη χρήση του δημόσιου χώρου, ώστε να μη βλέπουμε πατίνια πεταμένα στα πεζοδρόμια ή στον… Θερμαϊκό. Κι αυτό, μαθαίνουμε, το ετοιμάζει ήδη ο δήμος Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, ώστε να αποτελέσει πρότυπο και για τις υπόλοιπες πόλεις τα Ελλάδας που σκοπεύουν να αναπτύξουν τέτοια συστήματα.
ΥΓ. Με βάση την περιπέτεια της Αναστασίας που αναφέραμε πιο πάνω εκείνο που οπωσδήποτε χρειάζεται για να έχουν νόημα όλα αυτά είναι κανόνες κυκλοφορίας αυτών των μέσων και έλεγχος των κανόνων. Διότι -δυστυχώς- ένα ηλεκτρικό ποδήλατο ή πατίνι στην κατοχή κάποιου ανεύθυνου μπορεί να αποδειχθεί φονικό όπλο.
Με τσάρτερ στην Μητροπόλεως
Προσπερνώντας το στριμωξίδι στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ -για να μπεις όχι για να κάτσεις-, αν σταθούμε στη συχνότητα που εμφανίζονται αυτά τα λεωφορεία, μάλλον είναι για να τραβάμε τα μαλλιά μας, είτε έχουμε είτε δεν έχουμε. Άλλα δείχνει η τηλεματική πάνω στον ηλεκτρονικό πίνακα για το πότε θα περάσει το σωτήριον λεωφορείο, άλλη στιγμή εμφανίζεται. Τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ, η μοναδική αστική συγκοινωνία της Θεσσαλονίκης, εξυπηρετούν πολυσύχναστες περιοχές, ενώ σε σημαντικό κομμάτι των διαδρομών τους κινούνται σε λεωφορειολωρίδες. Με αυτά τα δεδομένα το να περνάει το αστικό κάθε… 26 λεπτά πάει πολύ. Δεν θα μπω στο γνωστό μοτίβο εάν είναι τώρα περισσότερα τα λεωφορεία, από ό,τι πριν, εάν μένουν ή δεν μένουν στον δρόμο από αβαρίες, ούτε εάν τους λείπουν ανταλλακτικά ή οδηγοί μήτε εάν ανοίγουν τα παράθυρα ή όχι. Μια καλή ιδέα θα ήταν να ανέβουν οι νυν και οι υποψήφιοι δήμαρχοι και τα ξαναλέμε. Διότι, άλλο είναι να βλέπεις λεωφορείο με το κιάλι, κι άλλο να ακούς πιο συχνά, ακόμη και στο ύψος της Μητροπόλεως, τα… τσάρτερ που πάνε για το αεροδρόμιο. Είπαμε ότι δεν θα πετάμε στις μετακινήσεις, αλλά όχι και να περιμένουμε στη στάση επί μισή ώρα απλά για να προσπαθήσουμε να μπούμε στο λεωφορείο, αφού δεν είναι βέβαιο ότι θα καταφέρουμε να χωρέσουμε!