Έχουμε γράψει και άλλη φορά στη Voria.gr για τις προσφυγές που καταθέτουν εργολάβοι ή εταιρείες όταν εκτιμούν ότι στην προσπάθειά τους να αναλάβουν ένα δημόσιο ή δημοτικό έργο μέσω διαγωνιστικής διαδικασίας θίγονται. Προφανώς και η προσφυγή στη Δικαιοσύνη ή στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση είναι δικαίωμά τους. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που όλη αυτή η διαδικασία προκαλεί προβλήματα και εμποδίζει να προχωρήσουν έργα σημαντικά για έναν δήμο. Το παράδειγμα της ανάπλασης της πλατείας Ελευθερίας είναι εξαιρετικά χαρακτηριστικό –το έργο δεν έχει ξεκινήσει καθώς έχει μπλέξει στο μαρτύριο των αλλεπάλληλων προσφυγών από το περασμένο καλοκαίρι–, αλλά δεν είναι το μοναδικό στον δήμο Θεσσαλονίκης. Φέτος το καλοκαίρι, αν και έχει γίνει μια μεγάλη παρέμβαση στο πάρκο Πεδίον του Άρεως, ένα πολύ όμορφο πράσινο σημείο της πόλης ακριβώς απέναντι από την ΕΡΤ – 3 στη λεωφόρο Στρατού, οι επισκέπτες δεν μπορούν να απολαύσουν έναν καφέ στο αναψυκτήριο που βρίσκεται εντός του χώρου. Ο λόγος είναι η προσφυγή που κατέθεσε ο εργολάβος που είχε βγει μειοδότης. Κατά τον διαγωνισμό εντοπίστηκαν προβλήματα με τον συγκεκριμένο εργολάβο, ο οποίος συμμετείχε και ως φυσικό πρόσωπο και μέσω εταιρείας, με αποτέλεσμα η αρμόδια επιτροπή να κηρύξει άγονο τον διαγωνισμό. Έτσι ο εν λόγω εργολάβος προσέφυγε αρχικά στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση και στη συνέχεια στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, το οποίο έδωσε αναβολή για την εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων. Η υπόθεση θα εξεταστεί στα μέσα Σεπτεμβρίου, γεγονός που σημαίνει ότι το αναψυκτήριο θα μείνει με κατεβασμένα τα ρολά για ολόκληρο το καλοκαίρι. Στα γρανάζια των προσφυγών έχει κολλήσει και η εργολαβία βατότητας για τις Β΄ και Γ΄ Δημοτικές Κοινότητες για εργασίες οδοποιίας και πεζοδρομίων, με αποτέλεσμα να είναι άγνωστος ο χρόνος έναρξης των παρεμβάσεων. Όπως έχουμε επισημάνει και άλλη φορά, οι προσφυγές έχουν προκαλέσει μεγάλο πονοκέφαλο στον δήμο Θεσσαλονίκης, καθώς ενώ υπάρχει αυξημένη κινητικότητα να δρομολογούνται έργα και παρεμβάσεις, αυτά τελικά κολλούν σε τέτοιες διαδικασίες. Το θέμα είναι πλέον εάν θα υπάρξει κάποια κυβερνητική παρέμβαση προκειμένου και οι εργολάβοι να διατηρούν το δικαίωμά τους αυτό αλλά με ένα όριο, ώστε να μη καθυστερούν τα έργα.
Τα σοκάκια της φτωχομάνας
Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα τραγουδούσε κάποτε ο αείμνηστος Στέλιος Καζαντζίδης, μιλώντας για βράδια μποέμικα και τραγούδια στα σοκάκια. Μόνο που σήμερα τα σοκάκια της πόλης μάλλον μόνο τραγούδια μπορεί κανείς να ερμηνεύσει, διότι για να τα διασχίσει με κάποιο όχημα δεν θέλει τρόπο, αλλά κόπο και... χρήμα. Ο λόγος φυσικά για την κατάσταση του οδικού δικτύου μεγάλου μέρους της Θεσσαλονίκης, όπου η άσφαλτος χάνεται ανάμεσα στις πάσης φύσεως λακκούβες ως είδος προς εξαφάνιση. Τα ομαλά σημεία είναι μάλλον η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Και μπορεί ο δήμος να έχει ήδη ασφαλτοστρώσει κάποιες κεντρικές οδικές αρτηρίες, αλλά το πρόβλημα παραμένει και εντείνεται στην πλειονότητα των παράδρομων, ιδίως όταν κάποιος απομακρυνθεί από το κέντρο. Δρόμοι σε στενά, που έχουν τόσο κακή εικόνα, ώστε θαρρείς πως από αυτούς περνούν καθημερινά βαριά που φθείρουν την άσφαλτο. Η λύση είναι τα μπαλώματα των συνεργείων, που με τη σειρά τους οδηγούν σε νέες… λακκούβες. Διαγραμμίσεις που κυριολεκτικά δεν υπάρχουν, ακόμη και στην Εγνατία, με αρκετούς να απορούν πώς οι ξένοι αντιλαμβάνονται σε ποια λωρίδα θα πρέπει να κινηθούν. Πριν από περίπου έναν μήνα, όπως έγραψε η Voria.gr, ο δήμος Θεσσαλονίκης γνωστοποίησε ότι θα δρομολογήσει από τον χειμώνα νέες εργολαβίες για την αποκατάσταση των ζημιών σε δρόμους και πεζοδρόμια. Ο σοφός λαός επιμένει ότι το γοργόν και χάριν έχει, κάτι που σε αυτή την περίπτωση μεταφράζεται εκτός από «χάριν» και σε οδική ασφάλεια και φυσικά οικονομία για τους κατόχους οχημάτων.
*Οι τρεις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε είναι τραβηγμένες στην οδό Μικράς Ασίας, κάτω από το γήπεδο του ΠΑΟΚ, σε μία απόσταση περί τα 100 μέτρα...
Οι νοστιμιές της Θεσσαλονίκης
Οι Θεσσαλονικείς, αλλά και οι επισκέπτες της πόλης, έχουν τουλάχιστον ένα κοινό: λατρεύουν τη γαστρονομία της πόλης! Ακόμα και όταν έχουν να της καταλογίσουν μερικές αστοχίες, η πόλη έχει καταπληκτικό φαγητό και αυτό είναι κάτι που το αναγνωρίζουν όλοι. Από το πιο ακριβό εστιατόριο μέχρι και την πιο οικονομική γωνιά με street food, η Θεσσαλονίκη αναδεικνύει εξαιρετικές γεύσεις, μοναδική ποιότητα και διασκεδαστική ευρηματικότητα. Συγχρόνως φιλοξενεί τόσες πολλές και διαφορετικές κουζίνες που ο καθένας μπορεί να βρει ένα κομμάτι του εαυτού του εδώ. Ακόμα και οι λιγότερο δημοφιλείς περιοχές του πολεοδομικού συγκροτήματος «κρύβουν» γαστρονομικά διαμάντια, γεγονός που αποδεικνύει ότι η λογική του «καλού φαγητού παντού» κυλά και στο αίμα των επιχειρηματιών σε όλη την πόλη, αλλά και ευρύτερα στην περιοχή. Δεν είναι τυχαίο το ότι όποιοι μυηθούν στη μαγεία των γευστικών απολαύσεων της Θεσσαλονίκης δεν την ξεχνούν ποτέ και η απάντηση στο τι ξεχωρίζουν σε αυτήν είναι σχεδόν πάντα «μα φυσικά το φαγητό»!
Τα μάτια της Μόνα
Η λογοτεχνική ιδέα είναι εξαιρετική και πρωτότυπη. Το θέμα συγκινητικό και το αποτέλεσμα πραγματικά υπέροχο. Στο μυθιστόρημα του Τομά Σλέσσερ «Τα μάτια της Μόνα» (Εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Ανδρέας Παππάς) πρωταγωνιστούν η 10χρονη Μόνα, που σύμφωνα με τους γιατρούς σε έναν χρόνο θα χάσει -ενδεχομένως οριστικά- το φως της και ο παππούς της, που εξ’ αυτού του λόγου βιάζεται να της μάθει την ομορφιά του κόσμου, μέσα από έργα τέχνης. Καθώς ζουν στο Παρίσι, μια φορά την εβδομάδα -κάθε Τετάρτη απόγευμα- ο παππούς πηγαίνει την εγγονή σε κάποιο μουσείο και χάρη στην ευρυμάθεια που τον διακρίνει της δείχνει -και της εξηγεί- ένα έργο τέχνης. Το Λούβρο, το μουσείο Ορσέ και το Μπομπούρ, δηλαδή το Κέντρο Πομπιντού, είναι οι τρεις χώροι στους οποίους συμβαίνουν οι ξεναγήσεις του παππού. Έτσι ο αναγνώστης -μαζί με τη Μόνα- μαθαίνει για ορισμένα από τα σημαντικότερα εικαστικά έργα του κόσμου, τους δημιουργούς τους, αλλά και τις εποχές που τα «γέννησαν». Ένα ταξίδι στον κόσμο της τέχνης, που στην ουσία είναι ένα ταξίδι στον κόσμο της ομορφιάς και της ανθρώπινης ευαισθησίας, αλλά συγχρόνως κι ένα ακριβές ιστορικό αφήγημα. Η έκδοση συνοδεύεται από τις φωτογραφίες των 52 έργων για τα οποία μαθαίνει η Μόνα, ώστε ο αναγνώστης να μη χρειάζεται να καταφεύγει σε δευτερεύουσες πηγές για να έχει ολοκληρωμένη την εικόνα. Ένα μάθημα -κατανοητό και με την καλή έννοια του όρου- στον κόσμο της τέχνης, χρήσιμο και -γιατί όχι- απαραίτητο στον καθένα μας.
