Ο κλασικός Έλληνας… λεβέντης. Επώνυμος, διάσημος, πότης, γλεντζές. Χορευτής και ως εκ τούτου μάγκας, βαρύς κι ασήκωτος. Που από τηλεοράσεως -συνήθως ιδιωτικής τηλεοράσεως- δίνει μαθήματα συμπεριφοράς και ντομπροσύνης. Είναι βλέπετε ηθοποιός, δηλαδή ποιεί… ήθος. Που στη δύσκολη στιγμή αποδεικνύεται… δάγκας. Δηλαδή ψευτόμαγκας. Στη γλώσσα του λιμανιού: λεβεντομ@λ@κ@ς. Οδηγεί μεθυσμένος μετά από γλέντι, παίρνει αμπάριζα ό,τι βρίσκει μπροστά του και μετά κρύβεται από την αστυνομία για να μην περάσει αλκοτέστ κι αν γίνεται να αποφύγει και το αυτόφωρο. Στήθος μάρμαρο και καρδιά πατάτα.
Το φθινόπωρο της Θεσσαλονίκης
Το φθινόπωρο έφτασε τις τελευταίες ημέρες στη Θεσσαλονίκη όχι μόνο διότι σήμερα είναι 30 Σεπτεμβρίου και από αύριο έχουμε Οκτώβριο αλλά επειδή ο καιρός έγινε φθινοπωρινός. Η θερμοκρασία έπεσε και τα κλιματιστικά δεν χρειάζεται να λειτουργούν πια, ενώ έστω και η λίγη βροχούλα που έπεσε έδωσε το στίγμα της. Είναι ακριβώς οι ημέρες που οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν με διαφορετικό τρόπο. Άλλοι περισσότερο προνοητικά και άλλοι με κεκτημένη από το καλοκαίρι ταχύτητα. Γι’ αυτό στους δρόμους της πόλης βλέπει κανείς να φορούν από μπότες μέχρι σανδάλια και από εξώπλατα μέχρι μπουφανάκια. Το καλό είναι ότι το φθινόπωρο -όπως και ο χειμώνας που θα ακολουθήσει- ταιριάζουν απόλυτα στη Θεσσαλονίκη. Στην αρχιτεκτονική και την ατμόσφαιρά της, που τελικά διαμορφώνουν και το ανθρωπο-μικροκλίμα.
Η αφιέρωση του Πατριάρχη
Ξεχωριστή ήταν η χθεσινή ημέρα στο δημαρχείο Θεσσαλονίκης λόγω της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη. Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι ο κ. Βαρθολομαίος εισερχόμενος στο δημαρχιακό μέγαρο, κατά την υποδοχή του στο αίθριο του κτηρίου, απηύθυνε έναν σύντομο χαιρετισμό και μίλησε με θετικά λόγια για τον δήμαρχο Στέλιο Αγγελούδη, με τον οποίον διατηρούν πολύ καλές σχέσεις. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε άριστο κλίμα και σε αυτή ήταν παρόντες ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Σπύρος Βούγιας, αλλά και δύο επικεφαλής παρατάξεων της αντιπολίτευσης, οι κ. Κωνσταντίνος Ζέρβας και Δρόσος Τσαβλής. Ο κ. Αγγελούδης, όταν καθορίστηκε η συνάντηση με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, είχε φροντίσει να προσκαλέσει σε αυτήν όλους τους επικεφαλής των παρατάξεων, με τους δύο να δίνουν τελικά το «παρών» και τους άλλους να απέχουν. Μάλιστα, στην τοποθέτησή τους κατά τη συνάντηση οι δύο της αντιπολίτευσης εξήραν το έργο και την προσωπικότητα του Οικουμενικού Πατριάρχη. Κάποια στιγμή οι κ. Βαρθολομαίος και Αγγελούδης βγήκαν στο μπαλκόνι του δημαρχείου με τον δήμαρχο να του δείχνει την πόλη και να συνομιλούν για λίγα λεπτά για τη σχέση της Θεσσαλονίκης με την Κωνσταντινούπολη και το Πατριαρχείο. Στη συνάντηση παρόντες ήταν, επίσης, εκπρόσωποι της Ιμβριακής Ένωσης Μακεδονίας Θράκης, οι οποίοι χάρισαν στον κ. Αγγελούδη ένα βιβλίο το οποίο εκείνη τη στιγμή υπέγραψε ο Βαρθολομαίος με μια θερμή αφιέρωση για το πρόσωπο του δημάρχου. Όπως μαθαίνουμε ο Οικουμενικός Πατριάρχης επιθυμούσε να παραμείνει στο δημαρχείο για περισσότερη ώρα, ωστόσο ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος ήταν πιεστικός, ώστε να τηρηθεί το αρκετά γεμάτο με επισκέψεις πρόγραμμα του κ. Βαρθολομαίου.
Το πινγκ πονγκ των υπουργών
Με έναν αγώνα πινγκ πονγκ εγκαινίασαν το νέο γυμναστήριο του Διεθνούς Πανεπιστημίου Ελλάδος οι πολιτικοί προϊστάμενοι του υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού. Και αφού παιδεία και αθλητισμός στην Ελλάδα ήταν πάντοτε αλληλένδετα, η υπουργός Σοφία Ζαχαράκη και ο εκ των υφιστάμενών της υφυπουργός Παιδείας Νίκος Παπαϊωάννου είπαν να παίξουν και μια παρτίδα πινγκ πονγκ, καθώς οι άνθρωποι του ΔΙΠΑΕ τούς ξεναγούσαν στις εγκαταστάσεις του νέου γυμναστηρίου. Το ματς έγινε με πρωτοβουλία του κ. Παπαϊωάννου, όμως εκείνη που χαμογέλασε ήταν η κ. Ζαχαράκη, η οποία κέρδισε και ακολούθως έψαξε για τον επόμενο… αντίπαλο. Εάν ο κ. Παπαϊωάννου άφησε την προϊσταμένη του να κερδίσει λόγω ανώτερης θέσης και σεβασμού στην ιεραρχία ή αν η υπουργός είναι όντως τόσο καλή στο πινγκ πονγκ το γνωρίζουν μόνο οι ίδιοι. Εκείνο όμως που μπορούμε μετά βεβαιότητος να πούμε είναι ότι, ευτυχώς, το ματς παίχτηκε όπως έπρεπε και η μπάλα δεν έφυγε στην… κερκίδα.
Οι ακίνητες σκάλες
Οι κυλιόμενες σκάλες ανόδου από τις πλατφόρμες των συρμών μέχρι το επίπεδο των μηχανημάτων ακύρωσης των εισιτηρίων στον σταθμό Φλέμινγκ του Μετρό της Θεσσαλονίκης δεν λειτουργούν για περισσότερες από δέκα ημέρες, ίσως και δεκαπέντε, όπως φαίνεται στη φωτογραφία. Οι παρόντες υπάλληλοι της εταιρείας που λειτουργεί το Μετρό, στους οποίους απευθύνονται οι επιβάτες για να μάθουν τι συμβαίνει και πότε θα αποκατασταθεί η βλάβη, δηλώνουν άγνοια. Το διάστημα των δύο εβδομάδων για μία τεχνική βλάβη είναι μεγάλο και δικαίως προκαλεί απορία, που καλό θα ήταν οι υπεύθυνοι να την απαντήσουν. Αυτές τις ημέρες οι επιβάτες εξυπηρετούνται ανεβαίνοντας με τα πόδια ή χρησιμοποιώντας το ασανσέρ, το οποίο, όμως, τοποθετήθηκε για να εξυπηρετεί άτομα με κινητικά προβλήματα, μητέρες με καροτσάκια και ταξιδιώτες με μεγάλες αποσκευές. Όχι τίποτε άλλο, αλλά από τη συνεχή χρήση κάποια στιγμή μπορεί να… κολλήσει και το πρόβλημα να γιγαντωθεί.
Η τύφλωση
Σε μια εποχή όπου η πρόσβαση στην πληροφόρηση είναι πιο εύκολη από ποτέ, σε μια εποχή όπου οι ειδικοί αφθονούν και οι αναλύσεις των γεγονότων εμφανίζονται σχεδόν σε πραγματικό χρόνο, παρ’ όλα αυτά η λίστα των απρόβλεπτων κοσμοϊστορικών εξελίξεων μεγαλώνει ολοένα. Η 11η Σεπτεμβρίου, η παγκόσμια οικονομική κρίση, η άνοδος των εξτρεμιστών ισλαμιστών, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία: Καταστάσεις όπου ολόκληρες χώρες, πολιτικοί ηγέτες και απλοί πολίτες δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να δουν την πραγματικότητα κατάματα. Όλοι τους υπέφεραν από διάφορες μορφές τύφλωσης: έλλειψη κρίσης ή γνώσεων, άρνηση, αναξιοπιστία, ψευδαισθήσεις, δογματισμό, αναποφασιστικότητα μπροστά στις τραγωδίες και τις επερχόμενες εξελίξεις. Θα μπορούσαμε όμως να προβλέψουμε καταστάσεις; Αντιμέτωποι με τα γυρίσματα της Ιστορίας, θα ήταν δυνατόν να οραματιστούμε το αποτέλεσμα, να κατανοήσουμε τις αιτίες ή και να αντιδράσουμε εγκαίρως; Ο Γάλλος ιστορικός Marc Ferro στο βιβλίο του «Τύφλωση» (μετάφραση Σώτη Τριανταφύλλου, εκδόσεις Μεταίχμιο), που εκδόθηκε πριν από μερικά χρόνια διερευνά αυτά τα ερωτήματα, αποκρυπτογραφώντας τις αιτίες της ανθρώπινης τύφλωσης. Προτείνει τρόπους για να κατανοήσουμε τον τυχαίο χαρακτήρα της Ιστορίας και για να μάθουμε να βλέπουμε. Κάτι απολύτως χρήσιμο τις ημέρες που διανύουμε, κατά τις οποίες τα σύννεφα του πολέμου μαζεύονται πάνω από την Ευρώπη, με τα drones πάνω από τα αεροδρόμια και τις παραβιάσεις του εναέριου χώρου κρατών μελών του ΝΑΤΟ, αλλά κανείς δεν θέλει να πιστέψει ότι ο πόλεμος που μαίνεται στην Ουκρανία κάποια στιγμή ίσως και να γενικευτεί. Είναι, μάλλον, στον χαρακτήρα του ανθρώπου να κλείνει τα μάτια μπροστά στη δύσκολη πραγματικότητα, να εύχεται τα καλύτερα για το μέλλον και εξ αυτού να πιστεύει ότι ισχύουν, ακόμη κι όταν η Ιστορία κινείται σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Ένα βιβλίο εξαιρετικά χρήσιμο στις μέρες μας ως εγχειρίδιο.
