Η παραδοξότητα σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητας όλων μας ζει και βασιλεύει. Βιώνουμε μια καθημερινότητα γεμάτη από «στόχους» οι οποίοι σε ένα… κανονικό κράτος απλώς δεν θα ήταν στόχοι, θα ήταν κεκτημένα. Θα ανήκαν στη σφαίρα του αυτονόητου. Θα λειτουργούσαν όλα στον αυτόματο κι απλώς το κράτος θα επιτηρούσε και θα πήγαινε τα πράγματα παρακάτω.
Δεκάδες τα παραδείγματα, έρχονται στο μυαλό χωρίς μεγάλη προσπάθεια, είναι άλλωστε κομμάτια της κάθε μέρας μας, τα βρίσκουμε μπροστά μας. Δυστυχώς όμως δεν είναι τίποτε καινούργιο όλο αυτό. Είμαστε έτσι ολόκληρες δεκαετίες και μπορεί να μην το συνηθίζουμε, αλλά από ό,τι φαίνεται, δεν διορθώνεται κιόλας.
Είναι χρόνια αυτή η πληγή στη σχέση του πολίτη με το κράτος, πολυνομία, ατιμωρησία, γραφειοκρατία, διατάξεις που ρυθμίζουν μη ρεαλιστικές καταστάσεις αλλά μάλλον ιδεατές και πάντα οι πολυδιαφημιζόμενες λύσεις είναι αλοιφούλα, ποτέ γιατρειά.
Το κράτος βεβαίως δεν είναι ξένο προς εμάς. Εμείς είμαστε το κράτος. Κι αν δεν είναι φιλικό, όπως συνηθίζουμε να λέμε, και πάλι η αντανάκλασή του εμάς τους ίδιους δείχνει. Το πόσο εφαρμόζουμε αυτά που έχουμε συμφωνήσει, πόσο στηρίζουμε προς τη σωστή κατεύθυνση αυτούς που επιλέξαμε να τα «τρέχουν» και να τα βελτιώνουν. Μήπως τελικά εμείς είμαστε αυτοί που δεν τα εφαρμόζουμε;
Τα παραδείγματα της τρέχουσας καθημερινότητας πολλά. Πάρτε τη θεματική «παραλίες, πρόσβαση, αυθαιρεσίες». Σε κάποιες περιοχές, όπου το κακό παράγινε με ξαπλώστρες και τα λοιπά, ξεκίνησαν οι έλεγχοι, μπήκαν και πρόστιμα και την επομένη ξανά τα ίδια από τους παρανομούντες. Μάλιστα, σε παραλία νησιού έγινε και το εξής: αφού διαπιστώθηκε πως δεν συμμορφώθηκε ο υπεύθυνος, προχώρησαν στη σύλληψή του, αλλά -μη φανταστείτε- δεν έμεινε για πολύ στη «στενή», αφού η νομοθεσία δίνει κι άλλες «ευκαιρίες». Εξού και η παρέμβαση της Προέδρου του Αρείου Πάγου προς τα Πρωτοδικεία της χώρας, που με κατεπείγον έγγραφο ζητεί την εφαρμογή της νομιμότητας για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Γιατί όπως σημειώνει, «έχει προκληθεί έντονη κοινωνική αναστάτωση από τους πολίτες». Εάν λοιπόν φτάνουμε στον Άρειο Πάγο για την εφαρμογή των νόμων για τα μπιτσόμπαρα, ορίστε που τα αυτονόητα γίνονται «στόχοι». Γιατί τι άλλο δείχνει αυτό, αν όχι ότι το κράτος… ρεπάρει; Δεν είναι εδώ τέλος πάντων, δεν εκπληρώνει τον ρόλο του.
Παραδείγματα που φανερώνουν την ανεπάρκειά μας βλέπουμε και στις παλιές, πατροπαράδοτες συνταγές για την αντιμετώπιση της οπαδικής βίας. Σκεφτείτε πως, ανάμεσα στα άλλα, οι αστυνομικοί θα ελέγχουν τα εισιτήρια στα γήπεδα. Πάλι πίσω; Κι εδώ οι αστυνομικοί; Κι αλήθεια από πού θα περισσέψουν όλοι αυτοί οι ένστολοι, ποιες υπηρεσίες ακριβώς θα εγκαταλείψουν για να ελέγχουν τις εισόδους στα γήπεδα; Ας μην ξεχνάμε πως τα δύο τελευταία τραγικά γεγονότα -δολοφονίες Άλκη και Μιχάλη- δεν έγιναν μέσα στο γήπεδο. Ας μείνουν λοιπόν στα εκτός γηπέδου, εκεί ας μας φυλάνε και στο γήπεδο ας πάρουν τις ευθύνες στα χέρια τους οι ΠΑΕ. Ας μην μπερδεύονται οι ρόλοι και μεγαλώνουν κι οι ελλείψεις. Να, άλλο πρόχειρο παράδειγμα: τα πληρώματα του ΕΚΑΒ με τον πυροσβέστη να αναλαμβάνει καθήκοντα μέσα στο ασθενοφόρο, για να σβήσει τις φωτιές των… ελλείψεων. Και τις κανονικές φωτιές ποιος θα τις σβήσει;
Από σήμερα μέχρι και τη ΔΕΘ θα ακούμε για τα πακέτα μέτρων που θα ανακοινώσει ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη. Το ίδιο κάθε χρόνο. Παράλληλα, θα βλέπουμε τον σχεδιασμό του Μαξίμου για την ολοκλήρωση -όπως διατείνονται ξεκίνησε στην προηγούμενη θητεία- του πολυθρύλητου επιτελικού κράτους. Εξαιρετικά μεγάλη συζήτηση. Για το ποιο κράτος θέλουμε και ποιο ακριβώς μας προκύπτει. Ας συμφωνήσουμε όμως όλοι – είπαμε, στο κάτω κάτω της γραφής, όλοι είμαστε το κράτος- πως πριν φτιάξουμε το πολυδιαφημισμένο επιτελικό κράτος, οφείλουμε να φτιάξουμε εν αρχή Κράτος. Δεν μας τιμά καθόλου η φράση που λέμε μετά από κάθε μεγάλη αναποδιά: «Μα πού είναι το Κράτος;». Όπως δεν μας τιμούσε και με τίποτα η σχεδόν απολογιστική φράση του πρώην πρωθυπουργού κ. Σημίτη, τον Σεπτέμβριο του 2000, μετά το πολύνεκρο ναυάγιο του «Σάμινα» ότι «αυτή είναι η Ελλάδα!». Προσωπικά, μετά από 23 χρόνια, δεν το δέχομαι πως αυτή είναι η Ελλάδα. Είπαμε, τα αυτονόητα δεν πρέπει να είναι στόχοι, όλοι μαζί οφείλουμε να κάνουμε τα restart μας.