Τα κατσίκια, οι μαγειρίτσες, τα κοκορέτσια, με λίγη υπομονή, λίγο περπάτημα ή και με πέντε γουλιές σόδας, χωνεύονται. Έτσι συνήθως γίνεται μετά τα τραπεζώματα του δικού μας Πάσχα. Τα μελλούμενα όμως στην οικονομία εκτός συνόρων είναι που δεν χωνεύονται με τίποτα. Ή τουλάχιστον όχι τόσο εύκολα.
Για τους ορθοδόξους προχτές ήταν η Λαμπρή, το Πάσχα και φυσικά ιδιαίτερη μέρα. Δεν μπαίνω στα μηνύματα αυτής καθαυτής της μεγαλύτερης γιορτής της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μένω στα έθιμα. Γιατί τις ώρες που πολλοί από εμάς σουβλίζανε τον οβελία, άλλοι έδειξαν τις πραγματικές… σούβλες που ετοιμάζονται διεθνώς στην οικονομία. Κι αν για μας ήταν Πάσχα, για τους λοιπούς χριστιανούς -βλ. Καθολικούς- ήταν μια κανονική Κυριακή, μιας και προηγούνται πάντα στους σχετικούς εορτασμούς. Έτσι μια απλή μέρα, όπως η προχτεσινή, έγιναν γνωστές δύο εξαιρετικά σημαντικές ειδήσεις: η μία από την καρδιά του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος κι η δεύτερη από το… περικάρδιο της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Σε συνέντευξή της στον αμερικανικό μιντιακό κολοσσό CBS, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Κριστίν Λαγκάρντ υποστήριξε ότι δεν πιστεύει πως οι ΗΠΑ θα αθετήσουν το χρέος τους, αφήνοντας την οικονομία τους να οδηγηθεί σε χρεοκοπία. Σημείωσε χαρακτηριστικά:
«Έχω τεράστια εμπιστοσύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες» και «δεν μπορώ να πιστέψω ότι θα άφηναν να συμβεί μια τέτοια μεγάλη, μείζονος σημασίας, καταστροφή». Η επικεφαλής της δικής μας ΕΚΤ δεν χαρίστηκε. Ξεκάθαρα είπε: «Αν συνέβαινε, θα είχε πολύ, πολύ αρνητικό αντίκτυπο όχι μόνο γι’ αυτήν τη χώρα, όπου η εμπιστοσύνη θα αμφισβητηθεί, αλλά σε όλο τον κόσμο». Προσέξτε τα εξής: ποιος λέει τι, πού το λέει, πότε το λέει και πάνω από όλα για ποιον το λέει. Υπενθυμίζω πως όταν μαλώνουν οι ελέφαντες, την πληρώνουν τα βατράχια. Κρατήστε όμως και το δεδομένο -αφού έχουμε περάσει όλο αυτό το διάστημα τις τραπεζικές αναταράξεις εντός των ΗΠΑ και στη συνέχεια εντός Ευρώπης- πως η σημερινή κατάσταση στη μεγαλύτερη και ισχυρότερη οικονομία του κόσμου θυμίζει αναλογικά την περίοδο του 2011. Τότε, όπως σημειώνει το Bloomberg, ο οίκος Standard & Poor’s είχε υποβαθμίσει την πιστοληπτική ικανότητα των ΗΠΑ (!) και για να τερματιστεί η κρίση, ο τότε Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα συμφώνησε σε περικοπές δαπανών άνω των 2 τρισ. δολαρίων σε διάστημα μιας δεκαετίας. Τώρα;
Και μια που μιλάμε για περικοπές μπαίνω στη δεύτερη είδηση που επίσης προχτές μας έγινε γνωστή από μια ανάλυση της Deutsche Welle η οποία αναφερόταν σε ένα εξίσου σημαντικό δημοσίευμα ενός άλλου, ευρωπαϊκού αυτήν τη φορά, μιντιακού κολοσσού, του Der Spiegel. Σύμφωνα με το δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού, το Υπουργείο Οικονομικών στο Βερολίνο σχεδιάζει ευρύτατες περικοπές για το 2024 κι αυτό γιατί «δεν αρκούν τα κρατικά έσοδα για να χρηματοδοτηθούν οι δαπάνες». Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, οι περικοπές ύψους 20 δισεκατομμυρίων ευρώ σχεδιάζονται στο πλαίσιο ενός νέου «ταμείου αποταμίευσης», όπως φέρεται να προγραμματίζει ο Φιλελεύθερος Υπουργός Οικονομικών Κρίστιαν Λίντνερ.
Το έγγραφο του γερμανικού υπουργείου φανερώνει τον στόχο του Γερμανού τσάρου της οικονομίας, που είναι να κλείσει χρηματοδοτικά κενά στον προϋπολογισμό του 2024, αλλά και να δημιουργήσει ένα «μαξιλάρι ασφαλείας» για ενδεχόμενες πρόσθετες δαπάνες που μπορεί να προκύψουν προσεχώς στη Γερμανία.
Οι περικοπές, όπως διαφαίνεται από το έγγραφο, ενδέχεται να γίνουν κυρίως στα υπουργεία εκείνα με τις υψηλότερες κοινωνικές δαπάνες, δηλαδή τα υπουργεία Οικογένειας και Εργασίας, ενώ το υπουργείο Άμυνας φαίνεται ότι τίθεται καταρχάς εκτός του σχεδίου περικοπών. Ας μην ξεχνάμε, φάνηκε κιόλας από τις πρώτες μέρες της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του ’22 πως ύψιστη προτεραιότητα της τριπλής συγκυβέρνησης Σολτς στο Βερολίνο είναι η ταχεία ενίσχυση της γερμανικής στρατιωτικής μηχανής -100 δισ. ευρώ ήταν το πακέτο- για τα επόμενα χρόνια ενόψει των διεθνών γεωπολιτικών εξελίξεων.
Θεωρώ πως αυτά τα δύο οικονομικά στοιχεία που είδαμε μας δείχνουν και μια διαδρομή που ξεδιπλώνεται μπροστά μας για την επόμενη περίοδο. Επ΄ ουδενί δεν πρέπει να θεωρήσουμε πως αυτά αφορούν μόνον τις ΗΠΑ ή μόνον τη Γερμανία. Άλλωστε είναι τόσα τα παραδείγματα στην ιστορία κι από τις δύο χώρες που ό,τι συνέβαινε στη δική τους επικράτεια, δημιουργούσε πάντοτε πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικό τσουνάμι, το οποίο σε κάποια ακτή, όπως η δική μας, έσκαγε με δυσθεώρητα κύματα…
Όσο λοιπόν εμείς βλέπουμε μπροστά μας μόνον τις εκλογές του Μαΐου και πώς θα μας πέσει ελαφρύ το κατσίκι, στις Βρυξέλλες -είναι γνωστό κι αυτό- αποχαιρετούν τη ρήτρα διαφυγής και στο τέλος της ημέρας αυτό σημαίνει «φτου κι απ΄ την αρχή λιτότητα». Το απευκταίο τσουνάμι στις αγορές δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μας βρει ξένοιαστους στην ξαπλώστρα της ακτής που λέγαμε…