Το ότι στην Ελλάδα η τοπική αυτοδιοίκηση αντιγράφει σε πολλά την κεντρική πολιτική σκηνή είναι γνωστό. Αυτό οφείλεται, κυρίως, στον τρόπο που πολιτεύονται οι εμπλεκόμενοι, κυρίως όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση και μηδενίζουν τα πάντα. Καταγγέλλουν τους πάντες και κάθε φορά που μια εξέλιξη πλησιάζει τα αιτήματά τους, οι ίδιοι μετακινούνται σε ακόμη πιο μαξιμαλιστικές θέσεις, μη τυχόν και ταυτιστούν κάπου με την… εξουσία. Στη Θεσσαλονίκη η συγκεκριμένη τακτική είναι συνηθισμένη και ισχύει στα μικρότερα και στα μεγαλύτερα.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της ανάπλασης της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης και του δημοψηφίσματος που προωθούν -μεταξύ άλλων- και συγκεκριμένοι παράγοντες της αντιπολίτευσης του δήμου Θεσσαλονίκης με πρόσχημα ότι οι πολίτες πρέπει να πουν τη γνώμη τους. Στην πραγματικότητα η ιδέα του δημοψηφίσματος μάλλον εξυπηρετεί την πολιτική τους ατζέντα, αφού εμφανίζονται να πηγαίνουν κόντρα σε μια κυβερνητική επιλογή, που, πλέον, μετά τη στροφή του πρωθυπουργού, ο οποίος συμφώνησε για δημόσιο έργο με περισσότερο πράσινο, χωρίς ξενοδοχείο και επιχειρηματικό κέντρο, έχει τη συναίνεση της σημερινής δημοτικής διοίκησης.
Το καλό ή το κακό της υπόθεσης -αναλόγως πώς το βλέπει ο καθένας- είναι ότι κάποια από τα πρόσωπα που προπαγανδίζουν το δημοψήφισμα υπήρξαν μέλη διοικήσεων του δήμου Θεσσαλονίκης χωρίς ποτέ να… ρωτήσουν τους πολίτες για τίποτα, όσο σοβαρό κι αν ήταν αυτό, ενώ ειδικά για την ανάπλαση του Εκθεσιακού Κέντρου Θεσσαλονίκης λόγω αντιπολίτευσης έχουν αλλάξει άρδην άποψη.
O Σπύρος Πέγκας, ο Νίκος Φωτίου και η Έλλη Χρυσίδου, ως αντιδήμαρχοι, αλλά και η Ρία Καλφακάκου, το 2019, επί διοίκησης του αείμνηστου Γιάννη Μπουτάρη, είχαν ψηφίσει υπέρ της ανάπλασης της ΔΕΘ. Ωστόσο, το τότε σχέδιο προέβλεπε Μητροπολιτικό Πάρκο μόλις 60 στρεμμάτων, αλλά και μια ανάπτυξη real estate που εκτός από το εκθεσιακό κέντρο προέβλεπε τη δημιουργία επιχειρηματικού κέντρου και ξενοδοχείου, δηλαδή μιας ενεργού αγοράς απόλυτα ανταγωνιστικής με το ιστορικό κέντρο της πόλης. Σήμερα, οι ίδιοι απορρίπτουν το σχέδιο της κυβέρνησης που προβλέπει τη δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου 120 στρεμμάτων κι ένα σύγχρονο εκθεσιακό κέντρο για τις εκθεσιακές και συνεδριακές δραστηριότητες της ΔΕΘ – Helexpo. Δηλαδή το Μητροπολιτικό Πάρκο έχει διπλασιαστεί και οι υπόλοιπες αστικές αναπτύξεις του 2019 έχουν πλήρως διαγραφεί.
Τώρα, λοιπόν, οι όψιμοι πολέμιοι της ανάπλασης μετακινούνται και ζητούν τη μετακόμιση – εξορία της ΔΕΘ–Helexpo από το κέντρο της Θεσσαλονίκης και την ανάδειξη του συνόλου των 160 στρεμμάτων της έκτασης με Μητροπολιτικό Πάρκο. Τι άλλαξε, όμως, από το 2019, όταν εμφανίζονταν ικανοποιημένοι με τα 60 στρέμματα του Πάρκου; Διότι οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης αντιλαμβάνονται ότι τίποτε δεν έχει διαφοροποιηθεί τα τελευταία έξι – επτά χρόνια στο κέντρο της πόλης, εκτός από την ευεργετική κυκλοφορία του μετρό, το οποίο σαφώς έχει βελτιώσει τη λειτουργικότητα της περιοχής, ενώ συμβάλλει στην κυκλοφοριακή αποφόρτιση και άρα στη μείωση της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης.
Η αντιπολίτευση στον δήμο Θεσσαλονίκης χρειάζεται και μπορεί να είναι εποικοδομητική. Άλλωστε κάπως έτσι δημιουργούνται κάποια στιγμή οι προοπτικές αλλαγής της δημοτικής αρχής και ανανέωσης στη διαχείριση των θεμάτων της πόλης. Αλλά όταν σε ένα μείζον ζήτημα η θέση αλλάζει χωρίς ουσιαστική επιχειρηματολογία και τα θέματα του δήμου μπερδεύονται με τις κυβερνητικές θέσεις και αποφάσεις, τότε ο καθένας δικαιούται να βγάζει τα συμπεράσματα του. Σε πρόσφατο άρθρο του στη Voria.gr ο κ. Φωτίου καταγγέλλει τον Στέλιο Αγγελούδη ότι άλλαξε θέση για την ανάπλαση της ΔΕΘ επειδή έγινε δήμαρχος. Ο ίδιος, όμως, ο κ. Φωτίου και κάποιοι από τους συνοδοιπόρους του, γιατί άλλαξαν θέση για το θέμα; Μάλλον επειδή δεν είναι σήμερα στη διοίκηση του δήμου, αλλά στην αντιπολίτευση, ενώ ούτε η κυβέρνηση της χώρας είναι πολιτικά της αρεσκείας του.
ΥΓ. Με λένε Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω. Στην ελληνική πολιτική σκηνή το συγκεκριμένο ρητό βρίσκει διαχρονικά ευρεία εφαρμογή. Για να το εφαρμόσει, όμως, κάποιος χρειάζεται τουλάχιστον στιλ, που στην προκειμένη περίπτωση δεν διαφαίνεται
