Αυξάνεται η ένταση στη Μέση Ανατολή, ενώ ταυτόχρονα διευρύνεται η περιοχή στην οποία πραγματοποιούνται εχθροπραξίες νέου τύπου, με πυραύλους από στεριά και θάλασσα, αεροπλάνα και drones. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά -τουλάχιστον σε πρώτη φάση- σε έναν πόλεμο που ξεκίνησε ανάμεσα σε τρεις χώρες, οι οποίες δεν έχουν μεταξύ τους χερσαία σύνορα. Οι ώρες είναι κρίσιμες, ενώ σίγουρα είναι ακόμη νωρίς για να υπολογίζει κανείς τη διάρκεια των συγκρούσεων και -πολύ περισσότερο- να εκτιμήσει τον τρόπο με τον οποίο θα καταλήξει η υπόθεση. Με μια νέα διακυβέρνηση μετριοπαθών μουλάδων στο Ιράν; Με πλήρη ανατροπή του καθεστώτος, όπως συνέβη αντίστροφα το 1979, όταν επικράτησε η επανάσταση του Αγιατολάχ Χομεϊνί; Με έναν εμφύλιο στο Ιράν, που δεν είναι καθόλου απίθανο ενδεχόμενο; Πέρα από τους μετέχοντες του πολέμου, οι γείτονες -όπως η Ελλάδα- παρακολουθούν με αγωνία, διότι οι εχθροπραξίες συμβαίνουν πολύ κοντά, κυριολεκτικά στη γειτονιά μας. Και όλος ο κόσμος παρακολουθεί τις οικονομικές εξελίξεις -τα χρηματιστήρια, την αγορά ομολόγων, την πορεία του χρυσού, την εφοδιαστική αλυσίδα και πρωτίστως τις τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου-, που μπορεί να δημιουργήσουν νέες συνθήκες, η αποκατάσταση των οποίων θα απαιτήσει χρόνια. Εννοείται ότι πίσω από τις κουρτίνες και πίσω από κλειστές πόρτες κάποιοι άπληστοι χαμογελούν. Διότι ως γνωστόν στις αγορές χωρίς πτώση δεν υπάρχει κέρδος άξιο λόγου…
Τα εισιτήρια του Μετρό Ε-Π-Α-Ν-Α-Φ-Ο-Ρ-Τ-Ι-Ζ-Ο-Ν-Τ-Α-Ι και…
Μερικά πράγματα χρειάζεται να τα πούμε ξανά και ξανά για να τα εμπεδώσει το ακροατήριο. Κι άλλες φορές μπορεί να τα πούμε, να τα ξαναπούμε και να τα ξαναπούμε, αλλά το ακροατήριο να μην τα καταλάβει ή να μη συμμορφωθεί. Γιατί... έτσι. Τα εισιτήρια του Μετρό Θεσσαλονίκης επαναφορτίζονται. Το έχουμε ακούσει άπειρες φορές, το έχουμε διαβάσει άλλες τόσες και μέσα στους σταθμούς του Μετρό ακούγεται συνεχώς από τα μεγάφωνα. Εις μάτην όμως... Αρκετοί επιβάτες βγαίνοντας από τους συρμούς αφήνουν τα εισιτήρια πάνω στα ακυρωτικά μηχανήματα ή -οι πιο ασυμμόρφωτοι- τα πετούν κάτω. Βάρος τούς είναι, φροντίζουν να τα ξεφορτωθούν. Η φωτογραφία που δημοσιεύουμε είναι από τον σταθμό της Νέας Ελβετίας, όπου ένας συρμός έφτασε γεμάτος επιβάτες κάποιο από τα τελευταία απογεύματα και τουλάχιστον 20 από αυτούς άφησαν το εισιτήριό τους πάνω στο ακυρωτικό μηχάνημα. Το ακόμη πιο εξοργιστικό είναι πως κάποιοι που πήγαιναν να βγουν από άλλη έξοδο, αλλά όταν διαπίστωναν πως το συγκεκριμένο μηχάνημα λειτουργούσε και ως.... αποθετήριο, περίμεναν υπομονετικά στην ουρά, το ακύρωναν και το άφηναν επί τόπου. Στην ερώτηση επιβάτιδας «γιατί τα αφήσατε εκεί;» τρεις πιτσιρικάδες απάντησαν με ένα στόμα, μια φωνή, «τι να τα κάνουμε;» κι έφυγαν. Ας το ξαναπούμε λοιπόν: Τα εισιτήρια του Μετρό Θεσσαλονίκης επαναφορτίζονται.
… ο ακτιβισμός της πλάκας
Το ακόμη χειρότερο είναι ότι αφενός οι μόνοι που επιβαρύνονται τελικά είναι οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα των σταθμών του Μετρό, ενώ αφετέρου κάποιοι φέρονται να το κάνουν… εκδικητικά, επειδή οι υπεύθυνοι του Μετρό ακύρωσαν τη χρήση του εισιτηρίου για μετεπιβίβαση για 70 λεπτά της ώρας. Είναι οι ίδιοι που άφηναν, αλλά κυρίως χρησιμοποιούσαν παρατημένα εισιτήρια για να κυκλοφορούν δωρεάν, εις υγείαν των κορόιδων. Πρόκειται για έναν ακόμη ακτιβισμό της πλάκας, από τους τόσους και τόσους στους οποίους επιδίδονται οι νεοέλληνες δικαιωματιστές, επίσης της πλάκας…
Η διαδοχή στον ΣΕΒΕ
Tο σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε, το συζήτησε, το ξανασυζήτησε, αλλά τελικά ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εξαγωγέων (ΣΕΒΕ) Σίμος Διαμαντίδης δεν αποφάσισε να κινήσει τις διαδικασίες αλλαγής καταστατικού στον Σύνδεσμο, κάτι που θα του επέτρεπε να διεκδικήσει και μια τρίτη προεδρική θητεία στον Σύνδεσμο. Αυτό σημαίνει ότι ο κ. Διαμαντίδης ολοκληρώνει τον Ιούλιο τον κύκλο του και τα μέλη του ΣΕΒΕ θα κληθούν να εκλέξουν νέο πρόεδρο. Συνήθως, βέβαια, στην ψηφοφορία υπάρχει ένας υποψήφιος στον οποίον καταλήγει το… ιερατείο των παλαιών προέδρων του ΣΕΒΕ, που αξιολογεί το ενδιαφέρον το οποίο εκδηλώνεται. Βέβαια δεν βρισκόμαστε ακόμη σε αυτήν τη φάση, αλλά τώρα που η απόφαση Διαμαντίδη να μη συνεχίσει είναι οριστική θα φανεί εάν υπάρχουν ενδιαφερόμενοι και ποιοι θα είναι. Έχοντας κλείσει 50 χρόνια δραστηριότητας ο ΣΕΒΕ βρίσκεται σε μια καλή και δημιουργική φάση, οπότε αναμένεται ενδιαφέρον να εκδηλωθεί πιθανότατα από περισσότερους του ενός. Ίσως μάλιστα -λέμε ίσως- ήρθε η ώρα οι εκλογικές διαδικασίες στον ΣΕΒΕ να εκτελεστούν κανονικά, κάτι που σημαίνει οι υποψηφιότητες να εκτεθούν στο σύνολό τους στο εκλογικό σώμα, που θα αποφασίσει. Η επίκληση της ενότητας με την αποφυγή διχασμού και πολυδιάσπασης μάλλον δεν είναι επιχειρήματα για τον 21ο αιώνα.
Φλεγόμενοι κάδοι
Είναι απορίας άξιο το γιατί ο δήμος Θεσσαλονίκης το τελευταίο διάστημα δεν μαζεύει τους πλαστικούς κάδους από τους δρόμους του κέντρου όταν γίνονται προγραμματισμένες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Διότι παλαιότερα κάθε φορά που υπήρχαν «επίφοβες» για επεισόδια σε κινητοποιήσεις, όπως στην επέτειο της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, την ημέρα του Πολυτεχνείου ή στην επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών, που είχαμε το περασμένο Σάββατο, τα συνεργεία του δήμου τούς μάζευαν, τους προστάτευαν και μετά τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις τους έβαζαν και πάλι στη θέση τους. Έτσι τους προστάτευαν ως χρηστικό αντικείμενο και περιουσία του δήμου. Διότι οι κάδοι στη Θεσσαλονίκη είναι το βασικό μέσον για να στήσει κάποιος ένα οδόφραγμα στη μέση του δρόμου, αφού πρώτα τους βάλει φωτιά, όπως φαίνεται στη φωτογραφία, που τραβήχτηκε το περασμένο Σάββατο.
Θράσος στην Καλαμαριά
Στη Voria.gr, στο Καφέ Αριστοτέλους, στα κοινωνικά δίκτυα και γενικότερα παντού όπου υπάρχει η δυνατότητα έκφρασης και σχολίων, οι κακές συνήθειες στο παρκάρισμα των Θεσσαλονικέων έχουν κατ’ επανάληψη επισημανθεί και μάλιστα με… χοντρούς χαρακτηρισμούς, που φτάνουν σε αναφορές στα -κατά τα άλλα συμπαθή- γαϊδούρια. Εις μάτην! Κάποιοι παραμένουν αδιόρθωτοι. Όπως ο οδηγός του αυτοκινήτου της φωτογραφίας, που είναι τραβηγμένη στη Νέα Κρήνη της Καλαμαριάς, πριν δύο βράδια. Το διθέσιο κάμπριο, λοιπόν, αντανακλώντας την αυθάδεια και το θράσος του… φιγουρατζή οδηγού του, είναι παρκαρισμένο κόντρα στη ροή του δρόμου, ακριβώς πάνω στη ράμπα, που υπάρχει για να διευκολύνει τα αμαξίδια των αναπήρων, τα καρότσια των μανάδων και των πατεράδων και τα άτομα μεγάλης ηλικίας που περπατούν αποφεύγοντας όπου μπορούν τα σκαλοπάτια. Τι να πει κανείς όταν ντρέπεται και η ντροπή; Μια καλή ιδέα -λέμε τώρα- θα ήταν ο δήμος Καλαμαριάς και όλοι οι υπόλοιποι δήμοι να προτρέπουν με καμπάνιες τους δημότες τους να μη βαριούνται να τηλεφωνούν στην Τροχαία, όταν βρίσκονται μπροστά σε τέτοιες αντικοινωνικές ενέργειες. Απ’ όλες τις παρανομίες που βάρυναν στη δεδομένη στιγμή τον οδηγό και το όχημα της φωτογραφίας βαρύτερη είναι η κυκλοφορία κόντρα στον μονόδρομο, που μπορεί να αποδειχθεί πολλαπλώς επικίνδυνη, και -κυρίως- το κλείσιμο της ράμπας, που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με τίποτα! Διότι όπου υπάρχουν ράμπες -και λείπουν από πολλά σημεία ακόμη- υπάρχουν για να είναι λειτουργικές 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα.
