Πρόκειται για τον ορισμό της αμηχανίας. Μόνο που αυτό δεν αποτελεί ψόγο για τους επιστήμονες αλλά μια πραγματικότητα. Και μια απόδειξη ότι όσο κι αν έχουν προχωρήσει η επιστήμη και η τεχνολογία, όσο κι αν έχει εξελιχθεί ο άνθρωπος ως σκεπτόμενο ον, η φύση εξακολουθεί να έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο επάνω στον πλανήτη Γη. Διότι όσα σεισμικά φαινόμενα συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή Σαντορίνης - Αμοργού στο Αιγαίο έχουν οδηγήσει τους σεισμολόγους να… σηκώσουν τα χέρια ψηλά. Να παρατηρούν, να καταγράφουν, αλλά από εκεί και πέρα μόνο σενάρια. Και, αλήθεια, πόσο μπορεί να κρατήσει κάτι τέτοιο; Τα σχολεία μέχρι πότε θα παραμένουν κλειστά; Όσοι κάτοικοι κι εργαζόμενοι έφυγαν από τη Σαντορίνη διότι δεν μπόρεσαν να αντέξουν την πυκνότητα των σεισμικών δονήσεων, αλλά και το αίσθημα του φόβου και της ανασφάλειας, πόσο θα παραμείνουν μακριά από τα σπίτια τους; Και τι θα γίνει από τον ερχόμενο μήνα, που ουσιαστικά ανοίγει η τουριστική σεζόν, η οποία στη συγκεκριμένη περιοχή δεν κλείνει ποτέ; Πρόκειται για ερωτήσεις που δικαιολογημένα μέχρι σήμερα δεν έχουν απαντήσεις. Αλλά και όταν εκ των πραγμάτων θα δοθούν απαντήσεις θα πρόκειται για δύσκολες και όχι απόλυτα ασφαλείς απαντήσεις. Αμηχανία. Και δέος μπροστά στη δύναμη τη φύσης, που καθημερινά οι περισσότεροι ανάμεσά μας την υποτιμούν και την προκαλούν.
Η αίγλη της Εγνατίας
Μέχρι σήμερα η συζήτηση περιστρεφόταν στο αν η λειτουργία του Μετρό θα έδινε νέα εμπορική κίνηση στην οδό Εγνατία, καθώς για χρόνια τα καταστήματα που βρίσκονταν κατά μήκος αυτής -ιδιαιτέρως κοντά στα εργοτάξια- φυτοζωούσαν ή έβαζαν λουκέτο, αφού παρέμεναν, επί μακρόν, κρυμμένα πίσω από τις λαμαρίνες. Στο ερώτημα αυτό, που εξακολουθεί να υφίσταται, δεν υπάρχει μέχρι αυτήν τη στιγμή κάποιος που να μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα. Όπως λένε οι έμποροι που δραστηριοποιούνται στην Εγνατία, «προς το παρόν αυξημένη κίνηση από διερχόμενους βλέπουμε, αλλά δεν μεταφράζεται σε ενίσχυση του τζίρου των καταστημάτων», ενώ, πλέον, έρχεται να προστεθεί στο παζλ κι ένα νέο κομμάτι. Ποιο είναι αυτό; Το γεγονός ότι τα καταστήματα που βρίσκονται πλησίον των στάσεων του ΟΑΣΘ -στις οποίες ο κόσμος συνέρρεε για να μετακινηθεί- καταγράφουν μείωση τζίρου. Έτσι λένε οι επιχειρηματίες. Οι λόγοι, όπως σημειώνουν οι ίδιοι αφοπλιστικά, είναι η λειτουργία του Μετρό, σε συνδυασμό με το γεγονός πως κάποιες γραμμές λεωφορείων άλλαξαν διαδρομή και δεν διέρχονται της Εγνατίας. Τα συμπεράσματα, λοιπόν, είναι αρκετά. Σε κάθε νόμισμα υπάρχουν πάντα δύο όψεις και στο πλαίσιο αυτό οι επιχειρηματίες που βρίσκονται κοντά στις στάσεις του Μετρό αισιοδοξούν, ενώ οι συνάδελφοί τους που δραστηριοποιούνται κοντά σε στάσεις του ΟΑΣΘ ανησυχούν. Επιπλέον, θα περάσει αρκετός καιρός μέχρι τελικά να φανεί αν η εμπορική πιάτσα της Εγνατίας με τη χαμένη αίγλη κατορθώσει να ξαναβρεί την… υγεία της. Όπως λέει και ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, Παντελής Φιλιππίδης, «αν υπήρχαν χρήματα η Εγνατία θα μπορούσε να επανέλθει, όμως χρήματα δεν υπάρχουν». Ας μη βιαζόμαστε, πάντως. Και ας απαντήσουμε σε ένα απλό ερώτημα: όταν ο ΟΑΣΘ, που δεν είχε ποτέ τη μαζικότητα και την άνεση του Μετρό, κατάφερε να δημιουργήσει εμπορικούς πυρήνες γύρω από τις στάσεις του είναι δυνατόν να μη συμβεί κάτι ανάλογο -ή και μεγαλύτερο- στους σταθμούς του Μετρό και κατ’ επέκταση στο σύνολο της Εγνατίας;
Το γάλα και η… οργάνωση
Το ελληνικό γάλα με το οποίο φτιάχνονται τα τυριά μας είναι λίγο. Και είναι λίγο γιατί δεν έχουμε εξελίξει την κτηνοτροφία μας. Κατά την παρουσίαση του προγράμματος ιχνηλατήσεις κατσικίσιου γάλακτος Graega, τόσο ο καθηγητής Κτηνιατρικής του ΑΠΘ Γιώργος Αρσένος όσο και ο αντιπεριφερειάρχης Αγροτικής Ανάπτυξης Γιώργος Κεφαλάς επισήμαναν ότι το πρόβλημα της κτηνοτροφίας στη χώρα είναι η γενετική βελτίωση, δηλαδή ότι τα ζώα που παράγουν δεν έχουν την κατάλληλη φροντίδα ώστε να γονοτυπηθούν και να υπάρξει αύξηση της παραγωγής. Παράλληλα, οι πληθυσμοί στις ελληνικές φυλές αρνιών και κατσικιών δεν έχουν καταγραφεί και διαχρονικά υπολογίζονται στο περίπου. Την ίδια ώρα οι Γερμανοί έχουν πλήρως καταγεγραμμένες τις φυλές στα κατσίκια τους, χωρίς να έχουν στην πραγματικότητα κατσίκες. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Το κασέρι του Βορρά
Και μετά τα παραπάνω σοβαρά, πάμε και στα πιο... ευτράπελα, που έχουν όμως μια βάση καλού αποτελέσματος, λόγω σκληρής δουλειάς και κυρίως ποιοτικού, διαφοροποιημένου προϊόντος. Όπως είναι γνωστό, οι Αθηναίοι περιπαίζουν τους Βορειοελλαδίτες για το ότι έχουν βάλει σε ένα... σακί τα κίτρινα τυριά και τα λένε όλα... κασέρια. Κυριολεκτικά όλα. Μέχρι και τα ξενόφερτα γκούντα, ένταμ κτλ. «κασεράκια» ονομάζονται στη Β. Ελλάδα. Και ναι μεν έχουν δίκιο οι… Νότιοι, αφού το κασέρι είναι ένα συγκεκριμένο είδος (κίτρινου) τυριού, αλλά οι περισσότεροι δεν ξέρουν τον νόστιμο λόγο με ονοματεπώνυμο στον οποίον οφείλεται αυτή η ομαδοποίηση. Πρόκειται για ένα ονομαστό τυροκομείο στον Σοχό της Θεσσαλονίκης. Εκεί ακολουθείται ακόμα πιστά η συνταγή του «παππού Κώστα» για το μοναδικό κασέρι, που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές Βορειοελλαδιτών. «Εμείς όλα τα κίτρινα τυριά τα λέμε κασέρια και για αυτό ευθύνεται η κ. Ελένη Προίκα», είπε πρόσφατα απευθυνόμενος στη σημερινή επικεφαλής της «Σταμάτης Προίκας ΑΕ» ο αντιπεριφερειάρχης Αγροτικής Ανάπτυξης Κεντρικής Μακεδονίας και αγελαδοτρόφος από τον Λαγκαδά Γιώργος Κεφαλάς. Συμπέρασμα: αντί Βόρειοι και Νότιοι να μαλώνουν για το όνομα, ας δούνε λίγο καλύτερα αυτό το μοναδικό success story στα χρονικά του κλάδου των ελληνικών τροφίμων. Όταν δηλαδή το brand ενός ΠΟΠ προϊόντος σκεπάζει λόγω της επιτυχίας του στην αγορά έναν ολόκληρο κλάδο τότε κάτι σωστό έχουν κάνει οι άνθρωποι που το διαχειρίζονται. Υπάρχουν άλλωστε κι άλλα παραδείγματα. Η μερέντα που… καπελώνει την πραλίνα φουντουκιού, τα babylino που χαρακτηρίζουν όλες τις μωροπάνες και το La vache qui rit που εννοεί όλα τα τρίγωνα μαλακά τυράκια. Και άλλα πολλά…
Ελληνική ήττα στο γιαούρτι
Κατοχυρωμένο με Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το παραδοσιακό γίδινο γιαούρτι «Silifke Yoğurdu». Για τη συγκεκριμένη κατοχύρωση κινήθηκαν αποτελεσματικά οι Τούρκοι. Πρόκειται για ηχηρή ήττα ή μάλλον ένα κανονικό χαστούκι για την Ελλάδα, που έχει επαναπαυτεί στις δάφνες του «Greek Yogurt». Δεν έκανε τίποτα επί του θέματος και οι εξ Ανατολών γείτονες μας... βγήκαν -ούτε καν μας πρόλαβαν- στη στροφή. Αν και ο Σύνδεσμος Ελλήνων Κτηνοτρόφων είχε χτυπήσει εδώ και καιρό το καμπανάκι, μόνο που όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος η Ελληνική Πολιτεία δεν είχε… χρόνο κι έτσι αγνόησε μια πρόταση που κατατέθηκε προ 12μήνου. Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο που η διεθνής αγορά τροφίμων γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο ανταγωνιστική, ειδικά στη γειτονιά μας. Και να σκεφθεί κανείς ότι ειδικά με τους Τούρκους έχουμε κοινή σχετικά κουζίνα. Προφανώς το παιχνίδι με τις κατοχυρώσεις προϊόντων διατροφής και συνταγών θα συνεχιστεί. Αυτό που μένει να δούμε είναι εάν στην Ελλάδα θα συνεχίσουμε να κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου.