Η Γαλλία είναι μεν πολύ μεγάλη για να καταρρεύσει -ή για να την αφήσουν να καταρρεύσει-, αλλά συγχρόνως διαθέτει το οικονομικό εκείνο μέγεθος που με το παραμικρό… φτέρνισμα είναι ικανή να «κρυώσει» ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και φυσικά το ευρώ. Γι’ αυτό οι πάντες παρακολουθούν με αγωνία τις εξελίξεις στο Παρίσι, που προβλέπονται δραματικές. Ο Μακρόν έχει ήδη ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού του κεφαλαίου -αν δεν το έχει εξαντλήσει- μετά τη δεύτερη εκλογή του στο Μέγαρο των Ηλυσίων και από εδώ και μπρος όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Με δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ και δημοσιονομικό έλλειμμα μεγαλύτερα από εκείνα που οδήγησαν το 2010 στη χρεοκοπία της Ελλάδας, η Γαλλία μάλλον δεν θα οδηγηθεί στην τρόικα και το ΔΝΤ, αλλά οι αναταράξεις που της συμβαίνουν και πιθανότατα θα ενταθούν τις επόμενες εβδομάδες θα… μεταδοθούν. Μέχρι ποιου σημείου και με ποιες ακριβώς συνέπειες μόνο η ζωή θα δείξει, αλλά σε κάθε περίπτωση η ανησυχία είναι μεγάλη. Και -κυρίως- δικαιολογημένη.
Η επιτυχία Μητσοτάκη
Κι ενώ αυτά συμβαίνουν εις την εσπερία, η Ελλάδα παραμένει στον αστερισμό των οικονομικών μέτρων που ανακοίνωσε από τη Θεσσαλονίκη ο Κ. Μητσοτάκης. Επειδή ακριβώς το πακέτο είναι μεγάλο -περί τα 1,7 δισ. ευρώ-, ενώ εμπεριέχει και ενδιαφέρουσες έως πρωτότυπες ιδέες, ενώ παράλληλα αφορά -για λιγότερο ή περισσότερο- όλους τους Έλληνες, η αντιπολίτευση παραμένει μαγκωμένη, δηλαδή αμήχανη. Διότι όντως η ακρίβεια εφόσον συνεχιστεί είναι ικανή να ακυρώσει τις καλές εντυπώσεις από τα ευνοϊκά μέτρα, αλλά υποτίθεται ότι λαμβάνονται μέτρα για να υπάρξει έλεγχος τιμών. Από την άλλη δεν είναι λογικό κάποιος πολιτικός ή κάποιο κόμμα να επικαλείται με βεβαιότητα -στην ουσία να εύχεται- την αναζωπύρωση της ακρίβειας για να απαξιωθούν τα κυβερνητικά μέτρα, κάτι που το βλέπουμε και το ακούμε τις τελευταίες ημέρες. Και για να υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα: Τα μέτρα Μητσοτάκη – Πιερρακάκη προέκυψαν επειδή λόγω της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής και του… ασπρίσματος της οικονομίας, κυρίως μέσω της ψηφιακότητας και του αντικειμενικού προσδιορισμού του εισοδήματος των ελεύθερων επαγγελματιών, δημιουργήθηκαν περιθώρια που δεν υπήρχαν. Διότι είναι αλήθεια ότι στα 200 τόσα χρόνια από τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους κανείς από τους κυβερνήτες του (πρωθυπουργός, πρόεδρος, βασιλιάς ή ό,τι άλλο) δεν μπορούσε -και δεν μπορεί- να γνωρίζει με ακρίβεια το μέγεθος της οικονομίας, τον πλούτο της χώρας και την οικονομική κατάσταση των Ελλήνων! Στην καλύτερη περίπτωση έχουν γνώση στο… περίπου, κάτι που δεν βοηθάει να διαμορφωθεί, να διατυπωθεί και να υλοποιηθεί κάποιου είδους αποτελεσματική πολιτική.
Ο ΦΠΑ της Θάσου
Διαμαρτύρονται στη Θάσο -μέσω του Επιμελητηρίου Καβάλας- επειδή το νησί δεν συμπεριλαμβάνεται στη λίστα για τη μείωση του ΦΠΑ από 24% σε 17% και από το 13% στο 9%. Διότι ενώ η Θάσος πληροί τα πληθυσμιακά κριτήρια, αφού οι μόνιμοι κάτοικοι είναι περίπου 13.000, δεν θεωρήθηκε από την κυβέρνηση παραμεθόριος περιοχή. Κι εδώ που τα λέμε δεν είναι, ενώ λόγω θέσης και απόστασης από τη στεριά έχει και τις λιγότερες επιβαρύνσεις σε μεταφορικά. Με 60 δρομολόγια την ημέρα να τη συνδέουν με τη στεριά και τη διαδρομή από την Κεραμωτή, όπου προσεγγίζει κανείς μέσω της Εγνατίας Οδού, στον Λιμένα να διαρκεί 30 λεπτά, δεν τίθεται ζήτημα απομόνωσης. Το αντίθετο. Απόδειξη είναι οι περίπου 1,5 εκατομμύριο επισκέπτες του φετινού καλοκαιριού, στο οποίο οι τιμές ήταν τσιμπημένες σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, ακόμη και έναντι του 2024. Ίσως γι’ αυτό, παρά την πολυκοσμία, τα μαγαζιά -ιδιαίτερα οι χώροι εστίασης- διαμαρτύρονται ότι δεν δούλεψαν. Η λύση -φίλοι της Θάσου- είναι μία, μοναδική, πανάρχαια, κλασική και αποτελεσματική: προσαρμογή. Διότι στις δουλειές -εκτός εξαιρέσεων στις οποίες ο τουρισμός της Θάσου δεν συγκαταλέγεται- δεν μετράει πώς τα θέλουμε, αλλά πώς τα βρίσκουμε. Σωστό ή λάθος;
Ο Καζαντζίδης τραπ
Μπορεί η Θεσσαλονίκη να κινείται σε ρυθμούς ΔΕΘ από το περασμένο Σαββατοκύριακο, αλλά τα social media είναι σε ρυθμό Καζαντζίδη. Διά στόματος, όμως, ενός τράπερ. Εδώ και λίγες ημέρες έχουν γεμίσει όλες οι πλατφόρμες με βίντεο από τον τράπερ Sicario, ο οποίος συμμετείχε στη μεγάλη συναυλία για τον Στέλιο Καζαντζίδη, που πραγματοποιήθηκε στο Καλλιμάρμαρο της Αθήνας. Μπορεί αρχικά τα βλέμματα να έπεσαν πάνω στη μάσκα που φοράει πάντα ο καλλιτέχνης, όταν όμως άρχισε να ερμηνεύει το θρυλικό «Όταν βλέπετε να κλαίω» του Μάνου Λοΐζου, που τραγούδησε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο Καζαντζίδης, όλοι… πάγωσαν με την ερμηνεία του. Κατά κάποιον τρόπο μαγεύτηκαν. Από εκείνη τη στιγμή όλες οι πλατφόρμες μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχουν κατακλυστεί από θετικά στην πλειονότητά τους σχόλια για τον νεαρό τράπερ και δημιουργό, ο οποίος διαθέτει και καλές μουσικές σπουδές. Πλην όμως σχεδόν κανείς -εκτός ίσως από τον ίδιο και τους στενούς του ανθρώπους- δεν πίστευε ότι μπορεί να προσεγγίσει ερμηνευτικά με τόσο σεβασμό ένα τέτοιο τραγούδι που βρίσκεται μακριά από το ύφος του και να κερδίσει τους χιλιάδες θεατές της συναυλίας. Εννοείται ότι προσάρμοσε. Εννοείται ότι άλλο το τραγούδι του Kαζαντίδη και άλλο του Sicario, αλλά σημασία έχει η συγκίνηση. Βέβαια ορισμένοι στάθηκαν στην εμφάνισή του και στη μάσκα που καλύπτει το μισό του πρόσωπο, την οποία έτσι κι αλλιώς φοράει για να την προσέχουν και να την συζητούν όσοι τον παρακολουθούν. Υπάρχουν, όμως, αναμφισβήτητα και οι μουσικές του ικανότητες. Μόνο που στις μέρες μας πολλοί έχουν εθιστεί περισσότερο να βλέπουν τους μουσικούς και τους καλλιτέχνες ευρύτερα πάνω στη σκηνή και λιγότερο να τους ακούνε. Δείτε εδώ το βίντεο με τον Sicario να τραγουδά Καζαντζίδη:
Ο δημοφιλής Παύλος Παυλίδης
Η ζήτηση εισιτηρίων για τη συναυλία του Παύλου Παυλίδη στις 27 Σεπτεμβρίου, στη Θεσσαλονίκη, ξεπέρασε κάθε προσδοκία, οπότε ο χώρος αλλάζει. Το live μεγαλώνει και ο αγαπημένος καλλιτέχνης θα παίξει με τη μπάντα του για πρώτη φορά στο Θέατρο Γης, την ίδια ημερομηνία. Έναν χρόνο σχεδόν μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ ΜΠΡΑΝΚΑΛΕΟΝΕ που κατάφερε να συσπειρώσει τους φίλους της μουσικής του Παύλου από διαφορετικές γενιές και να φέρει κοντά του ένα νεανικό κοινό, ο Παύλος και η μπάντα του ανεβαίνουν στη σκηνή του Θεάτρου Γης για πρώτη φορά, με το ανανεωμένο οπτικοακουστικό πρόγραμμα που παρουσίασε μπροστά σε χιλιάδες κόσμου στη μεγάλη του συναυλία στην Αθήνα, στο πλαίσιο του Release Athens. Ένα σετ που περνάει μέσα από τη μουσική διαδρομή σχεδόν 30 χρόνων: από το σύνολο της προσωπικής του δισκογραφίας, με κομμάτια από τα άλμπουμ με τα Ξύλινα Σπαθιά και στιγμές κορύφωσης με τραγούδια και εικόνες που μας έχουν καθορίσει. «Λιωμένο παγωτό», «Φωτιά στο λιμάνι», «Ξεσσαλονίκη» και τα σχετικά. Μην περιμένετε απλά μια συναυλία αλλά ένα σύγχρονο performance και ένα δυναμικό live με πρωταγωνιστές τον Παυλίδη και την τέχνη του αποτυπωμένη τόσο στους στίχους και τη μουσική του όσο και πίσω του, σε ειδικά στημένη για τη συναυλία αυτή οθόνη. Τα μαγικά visual artworks του Βασίλη Κεχαγιά αποτελούν μέρος της σκηνογραφίας του live, πάντα με στόχο να προσθέτουν στη μοναδική ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο Παύλος με τη μουσική του πάνω στη σκηνή και συναρπάζει όσους βρίσκονται κάτω από αυτή. Μαζί με τον Παύλο, σπουδαίοι μουσικοί: ο Αλέκος Γεωργουλόπουλος (κιθάρα, synthesizers, φωνητικά), ο Αλέξης Σταυρόπουλος (τύμπανα, sample pads), ο Θανάσης Τζίνγκοβιτς (μπάσο) και ο Aki Rei (πλήκτρα, κιθάρα, φωνητικά).
