Ολοκληρώθηκε χθες κατά το πρόγραμμα στη Θεσσαλονίκη η 31η Agrotica, η δεύτερη μεγαλύτερη έκθεση της ΔΕΘ – Helexpo, μετά την Γενική του Σεπτεμβρίου και η πρώτη της νέας Διοίκησης του πάλαι ποτέ εθνικού εκθεσιακού φορέα. Από άποψη εκθετών η Agrotica πήγε καλά, το εκθεσιακό κέντρο καλύφθηκε κατά περίπου 100%, αλλά οι επισκέπτες ήταν λιγότεροι από τις προηγούμενες διοργανώσεις, η κινητικότητα πιο… χαλαρή και οι παράλληλες εκδηλώσεις ελάχιστες. Όλα αυτά ήταν αναμενόμενα. Η μετάθεση των ημερομηνιών της Agrotica από τα τέλη Ιανουαρίου στα μέσα Μαρτίου ήταν ένας ανασταλτικός παράγοντας για τους επισκέπτες που έρχονται από μακριά. Διότι είναι μια εποχή που -σε αντίθεση με τον Ιανουάριο- υπάρχουν δουλειές στο χωράφι, που δεν μπορούν να μείνουν πίσω. Επίσης, η απουσία αυτή την περίοδο ενεργών προγραμμάτων και σχεδίων βελτίωσης δεν επιτρέπει στους αγρότες να προγραμματίσουν αγορές μηχανημάτων, κάτι που επίσης επέδρασσε ανασταλτικά.
Η χρησιμότητα του μετρό…
Το εντυπωσιακό στη φετινή Agrotica είναι ότι δεν παρατηρήθηκε το χάλι της κατάληψης των χώρων πέριξ της ΔΕΘ (πλατεία ΧΑΝΘ, πανεπιστήμιο κλπ.) από τα θηριώδη αγροτικά 4 Χ 4 αυτοκίνητα, που δημιουργούσαν κυκλοφοριακό πρόβλημα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αλλά και μια απαράδεκτη και αντιαισθητική εικόνα. Διότι πέραν της μικρότερης προσέλευσης βοήθησε πολύ και το μετρό. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία που δημοσιεύουμε και τραβήχτηκε στις 8.15 το βράδυ του Σαββάτου στον κατάμεστο σε βαθμό συνωστισμού σταθμό «Συντριβάνι», οι συμμετέχοντες, οι εργαζόμενοι και οι επισκέπτες της έκθεσης μετακινήθηκαν μαζικά προς τις δύο άκρες του δρομολογίου, στη Νέα Ελβετία και τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό, όπου είχαν παρκάρει τα αυτοκίνητά τους ή διέμεναν σε ξενοδοχεία και Airbnb, με αποτέλεσμα την αποσυμφόρηση του κέντρου. Ήταν μία ακόμη απόδειξη -αν υποτεθεί ότι χρειάζονται κι άλλες αποδείξεις- του οφέλους της Θεσσαλονίκης από τη λειτουργία του μετρό. Οφέλη που θα αυξηθούν πολύ όταν θα ξεκινήσουν και τα δρομολόγια της Καλαμαριάς.
…το μεγάλο τασάκι και…
Φυσικά η ευταξία δεν ήταν -και δεν θα μπορούσε να είναι- σε όλα τα επίπεδα της Agrotica, αφού όπου κυκλοφορεί πολύς κόσμος υπάρχουν παρατράγουδα. Όπως -για παράδειγμα- η διαχείριση των ενημερωτικών εντύπων, που διάφορες επιχειρήσεις και οργανισμούς είθισται να διανέμουν στους επισκέπτες των εκθέσεων για να τους κεντρίσουν το ενδιαφέρον. Και καλά όσοι ενδιαφέρονται, τα κρατάνε για να τα μελετήσουν με την ησυχία τους, αλλά οι υπόλοιποι τα πετούν όπου να’ ναι. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία ο κάδος έξω από το Βελλίδειο ξεχειλίζει, αλλά παρ’ όλα αυτά κάποιοι επιμένουν να πετάξουν εκεί τα φυλλάδια, τα οποία όπως είναι φυσικό κι επόμενο καταλήγουν στο πεζοδρόμιο, στο… μεγάλο τασάκι που λέγαμε παλαιότερα. Το ερώτημα είναι γιατί από κάποιους λείπει η στοιχειώδης υπομονή να κρατήσουν το έντυπο μέχρι λίγο παρακάτω να βρουν κάποιο καλαθάκι απορριμμάτων που δεν θα ξεχειλίζει για να το πετάξουν; Πέραν της αισθητικής και περιβαλλοντικής ευαισθησίας που προφανώς δεν έχουν, δεν σκέφτονται καν τη δουλειά των εργαζομένων στην καθαριότητα του δήμου, που με αυτή την κατάσταση δυσκολεύεται πολύ;
…το μήνυμα της συνεργασίας
Κατά τη διάρκεια των εγκαινίων της 31ης Agrotica, το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Κώστας Τσιάρας θέλησε να ενθαρρύνει τους αγρότες προς τη δημιουργία συνεταιριστικών και γενικότερα συνεργατικών σχημάτων, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα έναν γνωστό μύθο του Αισώπου. Τον μύθο του γεωργού πατέρα, που φτάνοντας προς το τέλος της ζωής του και θέλοντας να δείξει στα παιδιά του, τα οποία διαπληκτίζονταν, την αξία της συνεργασίας και της ενότητας απέναντι στις δυσκολίες, τους ζήτησε να σπάσουν μία βέργα και στη συνέχεια μια δέσμη από βέργες δεμένες σφιχτά. Στην πρώτη περίπτωση η βέργα έσπασε εύκολα, ενώ στη δεύτερη όχι. «Πρέπει να κάνουμε πράξη κάτι που μοιάζει αυτονόητο, να επενδύσουμε σε συλλογικά σχήματα, γιατί η Ελλάδα με τις ιδιαιτερότητες που καταγράφει στον δικό της πρωτογενή τομέα είναι αναγκασμένη να κινηθεί προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης συνεταιριστικών και συνεργατικών σχημάτων», τόνισε ο υπουργός, επισημαίνοντας μάλιστα πως δυστυχώς μόνο το 20% της ελληνικής παραγωγής διακινείται μέσω συνεργατικών σχημάτων. Το κακό -όχι τόσο για τον κ. Τσιάρα, όσο για τον αγροτικό τομέα- είναι ότι η διαπίστωση της αξίας της συνεργατικότητας και η προτροπή προς τον αγροτικό κόσμο να την ακολουθήσουν είναι ιστορία δεκαετιών, με περιορισμένα, όμως, αποτελέσματα. Διάφορα προβλήματα -με κυριότερο την ελληνική νοοτροπία της ατομικότητας- δεν επιτρέπουν στις συνεργασίες να αναπτυχθούν, ώστε να μην έχουμε φαινόμενα μικρών χωριών να έχουν περισσότερα τρακτέρ από τον αριθμό των σπιτιών τους!
Στο σκοτάδι τα Οθωμανικά μνημεία
Με αφορμή την επίσκεψη της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη στη Θεσσαλονίκη την προηγούμενη εβδομάδα έγινε λόγος για τα μνημεία της Θεσσαλονίκης, που αποτελούν πόλο έλξης για τους επισκέπτες της πόλης και την γενικότερη ανάπτυξη του τουρισμού. Με την ευκαιρία, γνωρίζει η κ. Μενδώνη ότι τα Οθωμανικά μνημεία της Θεσσαλονίκης -Αλατζά Ιμαρέτ, Γενί Τζαμί, Γενί χαμάμ (Αίγλη), Γιαχουντί χαμάμ (Λουτρός στην Κομνηνών), Μπέη χαμαμ (Λουτρά Παράδεισος στην Αριστοτέλους)- παραμένουν εδώ και χρόνια σκοτεινά, θεόκλειστα και μη επισκέψιμα, διότι -όπως ακούγεται- δεν υπάρχουν φύλακες; Μόνο το Μπεζεστένι είναι προσβάσιμο, επειδή η αγορά λειτουργεί κι επομένως όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να την προσεγγίσει. Στο σκοτάδι και μη επισκέψιμο είναι και ένα ακόμη σπουδαίο μνημείο, το Τέμενος Χαμζά Μπέη, στο κέντρο της πόλης, στη διασταύρωση των οδών Εγνατίας και Βενιζέλου. Το γνωστό Αλκαζάρ, ο παλαιότερος ισλαμικός ευκτήριος οίκος στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος οικοδομήθηκε το 1467, από την κόρη του στρατιωτικού διοικητή Χαμζά Μπέη κι όπως ήταν φυσικό έδωσε το όνομα του πατέρα της. Στο Τέμενοςυλοποιείται εδώ και καιρό ένα μεγάλο αναστηλωτικό πρόγραμμα και σύμφωνα με την κ. Μενδώνη θα αποδοθεί στην πόλη το πρώτο εξάμηνο του 2026, δηλαδή μέσα στους επόμενους τρεις μήνες.
Τα… αμφίβια πατίνια
Επιχείρηση ανέλκυσης πατινιών από τον βυθό του Θερμαϊκού έκανε η ΜΚΟ Greek Eco Project το Σάββατο το μεσημέρι. Ως αποτέλεσμα πολλά ανασύρθηκαν στο πλακόστρωτο της παραλίας σε άθλια κατάσταση. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία μοιάζουν με… αμφίβια οχήματα, αφού κάποιοι επιμένουν να τα πετούν στη θάλασσα, αντί να τα παρκάρουν σε μία γωνία. Αλήθεια είναι τόσο διασκεδαστικό; Έχει πλάκα; Είναι όμορφο; Συνιστά εξυπνάδα; Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια. Αλλά -θα σκεφτεί- κάποιος, σε μια κοινωνία στην οποία νέοι άνθρωποι μετακινούνται πολλά χιλιόμετρα οπλισμένοι για να παίξουν ξύλο και σε κάποιες περιπτώσεις-όπως έγινε το βράδυ της περασμένης Πέμπτης- κάποιος να χάνει στα καλά του καθουμένου και εντελώς άδικα τη ζωή του, τι περιμένεις; Η έλλειψη ορίων που ξεκινάει από το σπίτι και τις ηλικίες του δημοτικού σχολείου έχει αργότερα -όταν τα παιδιά μεγαλώνουν- απαράδεκτες, έως ανεξέλεγκτες και τραγικές συνέπειες.
