Όσα διαλυτικά συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ -αλλά και όσα οι ποιο έμπειροι περί την Αριστερά προβλέπουν ότι θα ακολουθήσουν- είναι σε σημαντικό βαθμό ακατανόητα. Τουλάχιστον για όσους σκέπτονται κατά κάποιον τρόπο… κανονικά, δηλαδή θεσμικά. Μόνο που το σημερινό αποτέλεσμα δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από την κατάληξη της πορείας ενός κόμματος, που ξεκίνησε από ένα παγιωμένο 3% και μέσα σε λίγα χρόνια κρίσης και μνημονίων αναδείχθηκε κυβέρνηση -φυσικά με τη βοήθεια του Πάνου Καμμένου. Μια ανοδική πορεία «μη φυσιολογική» έχει -ενδεχομένως νομοτελειακά- μια κατάληξη επίσης «μη φυσιολογική». Διότι ένα μικρού μεγέθους -στην ψυχολογία των στελεχών του- κόμμα, κλήθηκε να συμπεριφερθεί ως μεγάλο -πολύ περισσότερο να κυβερνήσει- και οι αναντιστοιχίες και αντιφάσεις δεν μπόρεσαν να καλυφθούν. Ως οπαδός του Τσε Γκεβάρα ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να έχει τύχη στην Ευρωπαϊκή Ένωση του 21ου αιώνα. Και -όπως αποδεικνύεται τα τελευταία πέντε χρόνια -δεν μπορεί να διαδραματίσει ούτε καν τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ίσως και οποιασδήποτε αντιπολίτευσης. Ίσως γι’ αυτό, πλέον, καθημερινά όλο και λιγότεροι πιστεύουν ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρει τον δρόμο του». Όπως λέει και ο λαϊκός ποιητής «Δεν έχει δρόμο να διαβώ / σοκάκι να περάσω».
ΥΓ1. Ανάμεσα στην κυρία Λινού και τον Παύλο Πολάκη υπάρχει πολιτισμικό χάος. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη δημόσια εικόνα και συμπεριφορά. Το ότι ο Κασσελάκης ανάμεσα στους δύο επιλέγει τον… αψύ Κρητικό δείχνει ότι καμία επιστροφή για τον συγκεκριμένο κομματικό μηχανισμό δεν είναι δυνατή…
ΥΓ2. Για να μην ξεχνιόμαστε. Την κ. Αθηνά Λινού είχε προτείνει εν μέσω πανδημίας στον Κυριάκο Μητσοτάκη ως υπουργό Υγείας κοινής αποδοχής ο Αλέξης Τσίπρας.
ΥΓ3. Το κακό για τη χώρα και τη δημοκρατία από την απουσία αντιπολίτευσης είναι αυτονόητο. Ανεξάρτητα τους ποιος κυβερνά, μια αντιπολίτευση που να μπορεί να επιχειρηματολογήσει για το αντίθετο -έστω και με τον υπερβολικό τρόπο που διαχρονικά συμβαίνει στη χώρα μας- είναι όχι μόνο χρήσιμη, αλλά και απαραίτητη. Τα μονοπώλια -κρατικά ή ιδιωτικά- έχει αποδειχθεί πως μόνο καλό δεν κάνουν στην υγεία των κοινωνιών.
Το «ψάρεμα» του Διαδικτύου…
Στις μεγάλες ειδήσεις, αυτές που μεταδίδονται παγκοσμίως, λόγω του τεράστιου ενδιαφέροντος, αλλά και του αντίστοιχου πληθυσμού που επηρεάζουν, σίγουρα τα τελευταία χρόνια συγκαταλέγονται οι κυβερνοεπιθέσεις και τα χακαρίσματα. Βλέπουμε τι συμβαίνει κάθε φορά που κάποιος γκουρού της τεχνολογίας και διεστραμμένος, για τους δικούς του λόγους χτυπά τα κεντρικά συστήματα μεγάλων οργανισμών και εταιρειών κολοσσών. Τσουνάμι οι συνέπειες. Επίσης, τα χακαρίσματα ακόμη και σε -θεωρητικά- ασφαλείς ιστοσελίδες δίνουν και παίρνουν. Κι ας έχουν ηλεκτρονικά τείχη προστασίας, που μπροστά τους τα… Θεοδοσιανά Τείχη είναι ψιλοεμπόδια. Ε, μετά από όλα αυτά, σε μικροκλίμακα και στη δική μας καθημερινότητα, το να πέσει κάποιος θύμα του «fishing”, δηλαδή «ψαρέματος», στο διαδίκτυο δεν προκαλεί και τόσο μεγάλη εντύπωση. Στο αστυνομικό δελτίο δίνουν και παίρνουν τέτοιες περιπτώσεις. Η φαντασία, όμως, των δραστών είναι αυτή που εντυπωσιάζει. Το τι σκαρφίζονται οι επίδοξοι… ψαράδες – διότι πολλές φορές τα κόλπα τους δεν πιάνουν- είναι να απορεί κανείς.
… το κλάμα του μωρού και…
Γιατί τις περιπτώσεις με κάποιον που τηλεφωνεί σε μοναχικό ηλικιωμένο και ζητά χρήματα για να βοηθήσει τον γιο που τράκαρε ή την κόρη που…γλίστρησε τις έχουμε ακούσει σε όλες τις παραλλαγές τους. Η Ελληνική Αστυνομία κάθε τόσο εντοπίζει τέτοια… «φρούτα». Υπάρχουν κι άλλα, όμως, που κυκλοφορούν, χτυπούν κατά βούληση κι όπου κάτσει… Εντύπωση προκαλεί η περίπτωση ενός Θεσσαλονικιού που ξεγελάστηκε με… περίεργο τρόπο. Ο άνθρωπος δημοσίευσε σε σελίδα στα social media τη φωτογραφία ενός μεταχειρισμένου παιδικού κρεβατιού, που δεν χρειαζόταν πλέον στην οικογένεια, προκειμένου να το πουλήσει. Δέχτηκε, λοιπόν, ένα τηλεφώνημα, σχεδόν αμέσως. Ο… ενδιαφερόμενος, μάλιστα, συμφώνησε σε όλα με την πρώτη. Είχε και… ηχογραφημένο το κλάμα μικρού παιδιού ως ηχητικό φόντο στα λεγόμενά του, και κάθε τόσο, έλεγε στο παιδί-φάντασμα «μην κλαις, θα το πάρουμε το κρεβατάκι», ασκώντας έτσι και τη σχετική συναισθηματική πίεση στον πωλητή. Του ζήτησε, λοιπόν, τραπεζικό λογαριασμό για να του βάλει το πόσο που είχαν συμφωνήσει, στην πράξη όμως όχι μόνο δεν πλήρωσε, αλλά… σήκωσε 12.000 ευρώ. Το π'ως έγινε αυτό και ποια μέτρα και συστήματα παραβιάστηκαν, μην το ψάχνετε. Διότι ο παθών το ψάχνει ακόμη. Και το κλάμα του δεν είναι παιδικό!
…το πάρτι των φαντασμάτων
Επίσης, πριν από λίγες μέρες άγνωστος παρουσιάστηκε τηλεφωνικά σε κάποιον ως συνεργάτης φοροτεχνικού και ζητούσε τα στοιχεία της κάρτας της κόρης του, που είναι φοιτήτρια κι έκανε πλέον φορολογική δήλωση, για να την ταυτοποιήσει δήθεν και να πάρει το… project pass. Εξηγούσε πως πρόκειται για ένα ποσό από 120 ευρώ μηνιαίως για τρεις μήνες, που σου επιτρέπει να αγοράσεις και να πληρώσεις ό,τι θέλεις. Το -ευτυχώς παραλίγο- θύμα το έψαξε αμέσως και βρήκε πως τέτοιο pass ακόμη δεν… γεννήθηκε. Ήταν pass φάντασμα. Μίλησε και με τον φοροτεχνικό του, ο οποίος δήλωσε άγνοια για τον φερόμενο συνεργάτη. Επίσης, συνεργάτης φάντασμα. Κι όταν αναζήτησε τον τηλεφωνικό αριθμό του κινητού που τον κάλεσε, εντόπισε πως πρόκειται για σεσημασμένο κινητό με την ένδειξη απάτη / fishing. Προσοχή γιατί το τσίμπημα είναι εύκολο. Κι αυτό λόγω της φαντασίας που διαθέτουν οι… ψαράδες του είδους.
Τα… ψάρια της Κεραμωτής
Έναν πρωτότυπο τρόπο βρήκε η δημοτική αρχή της Κεραμωτής Καβάλας, που το καλοκαίρι σφύζει από τουρίστες, για να αφυπνίσει την οικολογική συνείδηση των περαστικών και να διατηρήσει την παραλία της καθαρή από πλαστικά. Τους καλεί απλά να «ταΐσουν» με τα μπουκαλάκια τους τις μεταλλικές κατασκευές σε σχήμα ψαριού, που έχουν τοποθετηθεί στον κεντρικό δρόμο για την είσοδο από και προς την Κεραμωτή, που βρίσκεται πλησίον της παραλίας. Οι κάδοι απορριμμάτων, οι οποίοι είναι διάσπαρτοι στον δρόμο, όπου βρίσκεται και η πλειονότητα των καταλυμάτων, φαίνεται να επιτελούν το έργο τους και η οικολογική προσπάθεια να έχει αποτέλεσμα, καθώς τα ψάρια είναι ….καλοταϊσμένα από πλαστικά και εκτός ελάχιστων περιπτώσεων μπουκάλια δεν είναι πεταμένα καταμεσής του δρόμου.
Αν και η ιδέα του …ανακυκλόψαρου είναι επηρεασμένη από άλλες αντίστοιχες πρωτοβουλίες όπως στο Μπαλί, στην Ινδονησία, ή σε παραλία στο Εσπίνο της Πορτογαλίας, εντούτοις δεν παύει να είναι μια πρώτης τάξεως πρακτική, που θα πρέπει να βρει και άλλους μιμητές, ώστε να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος για τα σκουπίδια, αλλά και τη χρήση πλαστικών στις παραλίες και στη θάλασσα. Ας μην ξεχνάμε πως η χλωρίδα και πανίδα της θάλασσας υποφέρει από τα εκατομμύρια σκουπιδιών που αλόγιστα καταλήγουν κάθε μέρα σε αυτή. Ας μην αφήνουμε λοιπόν «πεινασμένες» τις κοιλιές των μεταλλικών ψαριών, όπου τα συναντάμε.
Η Άννα, ο Μίμης και η Δήμαρχος Καλαμαριάς
Από τότε που ήταν μαζί στα βουλευτικά έδρανα, στην ομάδα του ΠΑΣΟΚ, διατηρούν φιλικές σχέσεις η Δήμαρχος Καλαμαριάς Χρύσα Αραπογλου και η πρώην υπουργός, νυν υποψήφια πρόεδρος του κόμματος, Άννα Διαμαντοπούλου. Χθες οι δυο τους συναντήθηκαν στο δημαρχείο Καλαμαριάς και η κ. Αράπογλου θυμήθηκε πως το 2011 για την ονομαστική της εορτή είχε κάνει δώρο στην Άννα Διαμαντοπούλου, τις παιδικές φιγούρες της Άννα και του Μίμη γνωστές από το θρυλικό αναγνωστικό του Δημοτικού. Επιπλέον η κ. Αραπογλου αποκάλυψε πως η Άννα Διαμαντοπούλου ήταν από τους πρώτους που της τηλεφώνησαν όταν εκλέχθηκε δήμαρχος τον περασμένο Οκτώβριο για να τη συγχαρεί και να της δηλώσει τη στήριξή της, λέγοντάς της πως θα σταθεί αρωγός στο έργο της.
