Η Ελλάδα είναι ντε φάκτο (εκ των πραγμάτων) εκτός ευρώ και η αγωνία είναι τώρα να μη βρεθεί και ντε γιούρε (τυπικά). Η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων είναι ακρογωνιαίος λίθος της Ευρωζώνης και από τη στιγμή που για τη χώρα μας –τους πολίτες και τις επιχειρήσεις- αυτό δεν ισχύει, βρισκόμαστε περίκλειστοι.
Με περιορισμούς στη διακίνηση κεφαλαίων στο εσωτερικό, αλλά –κυρίως- σε λογική εξαγωγής συναλλάγματος στο εξωτερικό. Όπως επί δραχμής χρειαζόταν άδεια για να βγουν λεφτά από τη χώρα, έτσι και σήμερα για να φύγουν ευρώ από την Ελλάδα χρειάζεται η άδεια μιας ειδικής επιτροπής που λειτουργεί στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Θαυμάσια!
Οι Έλληνες κυκλοφορούν σήμερα ως πολίτες τρίτης χώρας και όχι ενός κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρα βρίσκονται ντε φάκτο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ελεύθερη και απρόσκοπτη μετακίνηση των ανθρώπων είναι θεμελιώδης κανόνας της Ένωσης, αλλά για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες αυτό δεν ισχύει. Έχουν περιορισμένη πρόσβαση στα χρήματα που έχουν στις τράπεζες, ενώ απαιτούνται μετρητά όχι μόνο για να ταξιδέψουν, αλλά και για να επιβιώσουν στην εσπερία, δεδομένου ότι οι πιστωτικές τους κάρτες δεν γίνονται δεκτές.
Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν έχει διάθεση να ρισκάρει ένα ταξίδι στο εξωτερικό, αφού το –απευκταίο- ενδεχόμενο να «κουρευτούν» οι καταθέσεις σημαίνει αυτομάτως την ακόμη μεγαλύτερη εκτίναξη του σχετικού λογαριασμού. Αν, μάλιστα, υπάρξει πορεία προς άλλο νόμισμα η ζημία θα είναι ακόμη μεγαλύτερη, καθώς ενώ οι καταθέσεις θα περάσουν «κουρεμένες» σε ένα υποτιμημένο νόμισμα, οι υποχρεώσεις –δηλαδή τα χρέη- θα παραμείνουν σε σκληρό ευρώ. Συμπέρασμα: κανείς δεν το κουνάει από τη χώρα μέχρι νεοτέρας. Εκτός αν υπάρχει λόγος ζωής και θανάτου. Υπέροχα!
Όσο περνούν οι μέρες και οι ώρες τόσο περισσότερο αναδύονται στην επιφάνεια τα τυπικά και –κυρίως- τα ουσιαστικά θέματα από μια αντι-ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Διότι είναι άλλο να προσπαθείς να διαχειριστείς τη φτώχεια και άλλο να παλεύεις να αναγεννηθείς μέσα από μια καταστροφή. Το πρώτο είναι δύσκολο, αλλά παλεύεται. Το δεύτερο είναι τρισχειρότερο, αδιανόητο.
Μια χώρα που επί 35 χρόνια ζει στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης και τα τελευταία 15 χρόνια έχει περάσει στη ζώνη του ευρώ θα χρειαστεί πολύ καιρό, μήνες και χρόνια, για να ξαναβρεί βηματισμό, σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, οι οποίες προφανώς θα τροφοδοτήσουν πολιτικές ακρότητες, αν όχι ανωμαλίες. Φυσικά –κάποια στιγμή- θα αρχίσει η ανάκαμψη, αφού όμως πρώτα φτάσουμε στον πάτο.
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Η Ελλάδα ποτέ δεν μαθαίνει.