Καλημέρα σας!
Σε μία ακραιφνώς αντιηρωική εποχή, όπου στο μυαλό των ανθρώπων που κατοικούν και εργάζονται στην Ελλάδα ζητούμενο είναι το μίνιμουμ στα πάντα, ο Κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε την ημερομηνία των εκλογών που όλοι γνωρίζαμε, περίπου σαν να αποκάλυπτε το… μεγάλο μυστικό. Μιλώντας στους υπουργούς του και εξηγώντας τους λόγους που οι κάλπες θα στηθούν τη συγκεκριμένη Κυριακή και όχι την επόμενη ή την προηγούμενη. Σε κάθε περίπτωση το να ξέρουμε πότε ακριβώς θα ψηφίσουμε είναι σημαντικό, διότι σηματοδοτεί και άλλα γεγονότα. Από το πότε θα κλείσει η Βουλή μέχρι το πότε θα… ξαναψηφίσουμε. Εάν χρειαστεί, που μάλλον θα χρειαστεί. Κυρίως, όμως, η ανακοίνωση Μητσοτάκη αποκαθιστά τη στοιχειώδη τάξη και λογική σε μια χώρα που εδώ και μήνες ήξερε μετά βεβαιότητας ότι τη φετινή Άνοιξη θα γίνουν εκλογές, αλλά δεν γνώριζε την ακριβή ημερομηνία. Ένα… μυστικό σε ρόλο συμβόλου της εξουσίας, που –επιτέλους!- αποκαλύφθηκε.
Η Ελλάδα δεν έχει Μακρόν
Υποχωρεί η δημοτικότητα του Εμανουέλ Μακρόν, αλλά ο ίδιος ο Γάλλος πρόεδρος παραμένει ανυποχώρητος. Ενδεχομένως σε λίγα χρόνια, όταν ο ίδιος θα έχει αποχωρήσει από την πολιτική, αφού ήδη υπηρετεί τη δεύτερη θητεία του ως πρόεδρος της Γαλλίας και 3η υποψηφιότητα δεν επιτρέπει το Σύνταγμα της χώρας, οι συμπατριώτες του, ιδιαίτερα οι νεότεροι, θα τον ευγνωμονούν. Όπως θα ευγνωμονούσαν οι Έλληνες τον Κ. Σημίτη εάν το 2001 επέμενε να περάσει την ασφαλιστική μεταρρύθμιση Γιαννίτση, η οποία αύξανε κατά τι τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης. Ίσως εάν ο Σημίτης και οι συν αυτώ ήταν πιο σθεναροί και πιο ανθεκτικοί, η Ελλάδα να καθυστερούσε να χρεωκοπήσει. Ίσως και να τη… γλίτωνε και να μη χρειαζόταν μνημόνια. Το παράδοξο αυτής της ιστορίας είναι ότι δεν ισχύει το «στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα». Διότι ακόμη και σήμερα κάποιοι αισθάνονται υπερήφανοι που το 2001 το πεζοδρόμιο νίκησε τον ορθολογισμό και τα συνθήματα τους λογαριασμούς, τις αναλογιστικές μελέτες και τις λογιστικές πράξεις. Είναι είτε όσοι παραμένουν προσκολλημένοι στο δικό τους… Πολυτεχνείο, είτε όσοι θεωρούν τη νίκη του κινήματος σε μία μάχη πολυτιμότερη από έναν χαμένο πόλεμο. Στη Γαλλία του 2023 η συμπεριφορά της πολιτικής ηγεσίας είναι διαφορετική, κάτι που δείχνει ότι εκτός από τον ελληνικό τρόπο του να στέλνουμε την μπάλα στην κερκίδα και να κρύβουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί, δηλαδή της απόσεισης ευθυνών, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή ή στην επιτροπεία, υπάρχει και άλλος δρόμος. Οι πολιτικοί (υποτίθεται ότι) εκλέγονται για να διασφαλίσουν το γενικό καλό -στο οποίο δεν συμπεριλαμβάνονται μόνο οι βολεμένοι, οι μεγαλύτεροι και οι συνταξιούχοι, αλλά και οι νεότεροι που έχουν δικαίωμα στο όνειρο- και όχι για να ικανοποιούν συντεχνίες. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου κάθε τι ιδιωτικό στην ουσία υπερισχύει του δημοσίου συμφέροντος, η ανάγκη για πολιτικούς καμικάζι και όχι… καριερίστες ή ιδεοπώλες, είναι επιτακτική, αλλά –δυστυχώς- τελείως εκτός πραγματικότητας. Στους πολιτικούς ανά τον κόσμο αρέσει να λένε ότι εξαιτίας της δουλειάς τους –της ιδιότητας τους, αν προτιμάτε- συνομιλούν με την ιστορία. Δυστυχώς, εκτός από την ιστορία στην Ελλάδα τουλάχιστον συνομιλούν με τα ξαδέλφια τους, ενώ επισκέπτονται και τα… καφενεία της γειτονιάς τους.
Οι περιπέτειες των ακινήτων
Εξαιρετικά απαισιόδοξος για το μέλλον της ελληνική αγοράς ακινήτων εμφανίζεται εσχάτως ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Ακινήτων, αλλά και της Διεθνούς Ένωσης Ιδιοκτητών Ακινήτων, Στράτος Παραδιάς. Η πρόθεση των Βρυξελλών να επιβάλλουν με ορίζοντα την περίοδο 2030 - 2033 την ενεργειακή αναβάθμιση όλων των κτιρίων κατά δύο βαθμίδες, προκειμένου να ενοικιαστούν ή να πουληθούν, αναμένεται να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην αγορά μιας χώρας όπως η Ελλάδα, που διαθέτει πολύ μεγάλο απόθεμα παλαιών κτηρίων. Όπως εκτιμά ο κ. Παραδιάς, όσοι έχουν προγραμματίσει να συνεχίσουν να νοικιάζουν τα ακίνητά τους θα πρέπει να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη για να τα αναβαθμίσουν, ενώ για όσους θελήσουν να τα πουλήσουν θα υπάρχει η δυνατότητα να αναλάβει την αναβάθμιση ο αγοραστής, κάτι που σημαίνει ότι το τίμημα θα είναι χαμηλότερο. Πέραν αυτών –επισημαίνει ο πρόεδρος της ΠΟΜΙΔΑ- βρισκόμαστε σε περίοδο κατά την οποία οι τιμές των υλικών αυξάνονται, ενώ είναι δεδομένο πως η ανάγκη για μαζικές παρεμβάσεις θα απαιτήσει μεγάλο αριθμό συνεργείων με τεχνίτες, τα οποία δεν υπάρχουν. Με αυτά τα δεδομένα η εκτίμηση του κ. Παραδιά είναι ότι το συγκεκριμένο καθεστώς θα προχωρήσει μεν, με αναβολές δε. Άσε που παλιά κτήρια υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη, γι’ αυτό οι αντιδράσεις είναι γενικευμένες, με σφοδρότερες –για ευνόητους λόγους- στην Ιταλία.
Τα αιτήματα της εστίασης
Την άνοδο του ορίου των ντεσιμπέλ από τα 80 που είναι σήμερα στα 90 ή και στα 100 ζητούν από την πολιτεία οι επιχειρήσεις της εστίασης, οι οποίες θεωρούν ότι το σημερινό όριο είναι αντικειμενικά τόσο χαμηλό, που ενδεχομένως να το πιάνει ένα κατάστημα ακόμη και με τις ομιλίες των θαμώνων του. Επίσης, οι επιχειρηματίες του δυναμικού αυτού κλάδου, που το τελευταίο διήμερο διοργάνωσαν στη Θεσσαλονίκη το ετήσιο συνέδριό τους, ζητούν κι άλλες παρεμβάσεις «χωρίς δημοσιονομικό κόστος», όπως λένε. Ζητούν για παράδειγμα την κατάργηση του δελτίου παραπόνων, που ακόμη υποχρεούνται να έχουν τα καταστήματα, αφού –όπως λένε- σήμερα όποιος θέλει να διαμαρτυρηθεί είναι εύκολο μέσω των social media. Ενόψει του καλοκαιριού θέλουν ρύθμιση του θέματος του αιγιαλού, ώστε οι επιχειρήσεις τους να μπορούν να τον αξιοποιούν με όρια ως κοινόχρηστο χώρο, όπως συμβαίνει με τα πεζοδρόμια και τις πλατείες. Στα πιο… δύσκολα τώρα, αιτούνται απλοποίηση στην έκδοση και χρήση βιβλιαρίων υγείας για τους εργαζόμενους και –κυρίως- διεκδικούν εκλογίκευση των εργασιακών σχέσεων. Όπως υποστηρίζουν η φύση του αντικειμένου υποχρεώνει τις επιχειρήσεις εστίασης να λειτουργούν τα βράδια, τα σαββατοκύριακα, τις γιορτές και τις αργίες και ζητούν τουλάχιστον να υπάρξει πλαφόν στις ασφαλιστικές εισφορές, οι οποίες σήμερα προκύπτουν ως ποσοστό των ημερομισθίων, που τις εξαιρέσιμες ημέρες και ώρες είναι επαυξημένα.