Στη Γαλλία το 2002 το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, πλην της Ακροδεξιάς, είχε συνταχθεί στον 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών στο πλευρό του δεξιού τότε προέδρου Ζακ Σιράκ, ο οποίος είχε επανεκλεγεί με ποσοστό ρεκόρ 82,2% έναντι του Ζαν Μαρί Λεπέν. Ήταν μία κίνηση αυτοσυντήρησης του συστήματος, έναντι μιας πρότασης που όχι μόνο προέρχονταν από την ακροδεξιά, αλλά ήταν και εμφανώς αντισυστημική. Σήμερα στη Γαλλία επίσης όλες οι πολιτικές δυνάμεις πλην της Ακροδεξιάς συσπειρώνονται για να αντιμετωπίσουν την λαίλαπα του κόμματος της Μαρί Λεπέν στις βουλευτικές εκλογές. Στα 22 χρόνια που πέρασαν από το 2002 πολλά άλλαξαν κι έχει ενδιαφέρον να δούμε εάν στις εκλογές της 30ής Ιουνίου και της 7ης Ιουλίου οι συστημικές δυνάμεις θα τα καταφέρουν, κάτι που δεν είναι σίγουρο. Ο Γερμανός Καγκελάριος Όλαφ Σολτς ανησυχεί, οι ευρωπαϊκές αγορές επίσης, καθώς η Γαλλία είναι μια μεγάλη από οικονομική άποψη χώρα. Στην Ελλάδα, που για πολλούς λόγους δεν είναι Γαλλία, οι δυνάμεις της κεντροαριστεράς δείχνουν εμφανή αδυναμία να συσπειρωθούν, αφού η Νέα Δημοκρατία και ο Μητσοτάκης δεν αντιπροσωπεύουν ακραίο αντισυστημικό κίνδυνο -μάλλον το αντίθετο ισχύει, εκπροσωπούν αυθεντικά το σύστημα- κι επομένως κάθε προσπάθεια εθνικής συσπείρωσης δεν μπορεί να πείσει. Επομένως το πιθανότερο σενάριο είναι το κάθε κόμμα του κεντροαριστερού χώρου να συνεχίσει την αυτόνομη πορεία ποντάροντας στην κυβερνητική φθορά των αντιπάλων και στη… συγκυρία που πάντα βολεύει καλύτερα τον έναν από τον άλλο. Άλλωστε το κρατικοδίαιτο πολιτικό σύστημα, με την έννοια της χρηματοδότησης των κοινοβουλευτικών κομμάτων από τα δημόσια ταμεία, επιτρέπει στα κόμματα να βρίσκονται για μεγάλο διάστημα -ορισμένα για μια ολόκληρη ζωή- στη βολική θέση της αντιπολίτευσης. Να υπάρχουν χωρίς να χρειάζεται να κάνουν και πολλά πολλά, αφού ως γνωστόν τις καυτές πατάτες τις κρατάει όποιος ασκεί διακυβέρνηση και γι’ αυτό είναι ο μόνος που μπορεί να καεί. Να… τσουρουφλιστεί για την ακρίβεια.
Πικ νικ στο πάρκο
Με τις ζέστες του φετινού Ιουνίου κάποιοι Θεσσαλονικείς, επειδή προφανώς δεν μπορούν να πάρουν ούτε τα βουνά ούτε τις… παραλίες, αξιοποιούν τις οάσεις πρασίνου της πόλης. Όπως το ζευγάρι της φωτογραφίας που «συνελήφθη» να κάνει πικ νικ -και να το ευχαριστιέται- στο πάρκο του Ξαρχάκου, απέναντι από τη ΧΑΝΘ. Σπαστές πολυθρονίτσες, τραπεζάκι, καφεδάκια, νερό, ενίοτε κι ένα τσιγαράκι, και η ζωή γίνεται καλύτερη. Διότι πέραν των θερμοκρασιών που είναι πρωτοφανείς για Ιούνιο μήνα, στη Θεσσαλονίκη τα τσιμέντα, η άσφαλτος και η λειτουργία των κλιματιστικών επιβαρύνουν πολύ την ατμόσφαιρα, καθώς «συνεργάζονται» με τη σταθερή, βαριά υγρασία που υπάρχει. Ως αποτέλεσμα δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος ανυπόφορης ζέστης, η αίσθηση της οποίας δεν μετριάζεται ακόμη κι αν φυσάει που και που το αεράκι. Καλό κουράγιο! Έχουμε ακόμη τον υπόλοιπο Ιούνιο, τον Ιούλιο, τον Αύγουστο και μάλλον τον Σεπτέμβριο.
Δανειστική βιβλιοθήκη σε... βαλίτσες
Χρόνια πολλά πριν -οι παλιότεροι ίσως θυμούνται- υπήρχαν κινητές δανειστικές βιβλιοθήκες. Ειδικά διασκευασμένα λεωφορεία, μετατρέπονταν σε βιβλιοθήκες, ονομάζονταν βιβλιοαυτοκίνητα, γύριζαν από χωριό σε χωριό, σταθμευμένα κάποιες συγκεκριμένες μέρες και ώρες στις πλατείες και τόσο οι μικροί όσο και οι μεγάλοι προμηθεύονταν βιβλία, τα οποία διάβαζαν και την επόμενη εβδομάδα επέστρεφαν. Τότε βέβαια δεν υπήρχε ούτε το Διαδίκτυο ούτε -πολύ περισσότερα- τα κοινωνικά δίκτυα για να ξοδεύουν τον χρόνο τους οι άνθρωποι και να νομίζουν όχι απλώς ότι ονειρεύονται αλλά ότι… μορφώνονται, ότι τα μαθαίνουν όλα! Μια τέτοια κινητή δανειστική βιβλιοθήκη απέκτησε το Δημοτικό Σχολείο της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής. Πριν από το Πάσχα, οι μαθητές της ΣΤ΄ τάξης ζήτησαν από τα παιδιά όλων των τάξεων να φέρουν βιβλία που δεν χρειάζονται. Συγκεντρώθηκαν συνολικά 250 – 300 βιβλία -πολλά από τα οποία καινούρια που αγοράστηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό-, τα οποία καταγράφηκαν, απέκτησαν τη δική τους καρτέλα δανεισμού και τοποθετήθηκαν σε δύο βαλίτσες, μία για μικρές τάξεις και μία για μεγαλύτερες. Έπειτα δημιουργήθηκε το logo της βιβλιοθήκης. Οι βαλίτσες μεταφέρθηκαν στο Δημοτικό Σχολείο Πρίνου στη Θάσο, προκειμένου να αξιοποιηθούν από τους μαθητές. Οι φωτογραφίες και τα μηνύματα από τη Θάσο είναι ότι τα βιβλία έπιασαν πραγματικό τόπο, αφού τα αξιοποίησαν οι μαθητές του νησιού και -πιθανώς- οι οικογένειές τους. Τις επόμενες εβδομάδες, οι βαλίτσες θα επιστρέψουν στο campus της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής και το ερχόμενο φθινόπωρο η επόμενη έκτη θα αναλάβει να εμπλουτίσει τη συλλογή -πιθανόν θα δημιουργηθεί και μια τρίτη βαλίτσα. Οι βαλίτσες θα προωθηθούν προς άλλη ή προς άλλες κατευθύνσεις, αφού εάν ο αριθμός των βιβλίων μεγαλώσει πιθανόν να «προσγειωθούν» όχι σε ένα, αλλά σε δύο βιβλία. Με τον τρόπο αυτόν -ο καθένας το αντιλαμβάνεται- δημιουργείται ένα πολύ ενδιαφέρον δίκτυο συνεργαζόμενων σχολείων με πυρήνα την Αμερικανική Γεωργική Σχολή. Σε μια εποχή κατά την οποία τα μικρά παιδιά δεν διαβάζουν και περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους μπροστά σε μια οθόνη, τέτοιες κινήσεις είναι αν μη τι άλλο αξιέπαινες. Και παρότι υπάρχουν και αλλού κινητές βιβλιοθήκες, κάθε νέα πρωτοβουλία αξίζει τον κόπο.
2.898 δολάρια το… δευτερόλεπτο
Η Διεθνής Εκστρατεία για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων (ICAN) δημοσίευσε πρόσφατα μια έκθεση, σύμφωνα με την οποία οι πυρηνικές δυνάμεις ξοδεύουν 2.898 δολάρια ανά δευτερόλεπτο για πυρηνικά όπλα. Πρόκειται για μόλις εννέα χώρες από τις πάνω από 200 που έχουν αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ: Ρωσία, ΗΠΑ, Γαλλία, Ινδία, Κίνα, Ισραήλ, Ηνωμένο Βασίλειο, Πακιστάν και Βόρεια Κορέα. Εν μέσω μεγάλων πολεμικών συρράξεων (Ουκρανία και Μέση Ανατολή), αλλά και ανοιχτών διενέξεων (Κίνα με Χονγκ Κονγκ, Βόρεια με Νότια Κορέα και Ιαπωνία), μόνο ανησυχητικές θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς αυτού του είδους (και του ύψους) τις δαπάνες. Το 80%, μάλιστα, του συνολικού ποσού της αύξησης των δαπανών το 2023 σε σχέση με το 2024 (περίπου 10,8 δισ. δολ.) αφορά τις ΗΠΑ. Το ποσό μάλιστα που ξόδεψαν οι Αμερικανοί για τις πυρηνικές αναβαθμίσεις είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των ποσών των υπολοίπων οκτώ. Η διευθύντρια της ICAN, Μελίσα Παρκ, κατήγγειλε την «απαράδεκτη» χρήση «δημόσιου χρήματος», χαρακτηρίζοντας το ύψος των ποσών που δαπανώνται για πυρηνικά όπλα «χυδαίο». Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μια τέτοια δαπάνη, μέσα στην ακρίβεια που διαλύει τους πολίτες όλου του κόσμου; Εκτός αν οι δαπάνες αυτές έχουν αμιγώς αμυντικό χαρακτήρα και αποδειχτούν καθοριστικές για τα κράτη. Που αν επιβεβαιωθεί ένα τέτοιο σενάριο τότε πιθανώς να καταστραφεί και ο κόσμος…