Παραβατικότητα και ατιμωρησία είναι τα δύο συμπεράσματα που προκύπτουν από τις τελευταίες ειδήσεις που φτάνουν από τον ευρύτερο χώρο της εστίασης και της διασκέδασης, οι οποίοι παραδοσιακά αποτελούν βασικούς πρωταγωνιστές της καλοκαιρινής περιόδου. Σημειώστε:
Πρώτον, σε 10 συλλήψεις για ηχορύπανση από καταστήματα προχώρησαν αστυνομικοί στη Θεσσαλονίκη το προηγούμενο τετραήμερο. Οι έλεγχοι έγιναν σε διάφορες περιοχές της πόλης και διαπιστώθηκε ότι λειτουργούσαν, ως ιδιοκτήτες ή προσωρινά υπεύθυνοι, ηχητικά μέσα και ενισχυτές σε καταστήματα, η ηχοστάθμη των οποίων ξεπερνούσε το προβλεπόμενο όριο.
Δεύτερον, συνολικά, από την 1η Ιουνίου έως τις 15 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκαν από την ΑΑΔΕ 9.140 έλεγχοι, σε όλη την ελληνική επικράτεια, και με ειδική στόχευση σε δημοφιλείς καλοκαιρινούς προορισμούς και σε κλάδους επιχειρήσεων, που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό. Εντοπίστηκαν 3.120 επιχειρήσεις με φορολογικές παραβάσεις, και σε 87 εξ αυτών, κυρίως από τον χώρο της εστίασης, επιβλήθηκε η αναστολή λειτουργίας 48 ή και περισσότερων ωρών. Επιπλέον, υπήρξαν 173 περιπτώσεις μη διασύνδεσης POS - ταμειακών, με συνολικό ύψος προστίμων 2.310.500 ευρώ.
Το συμπέρασμα από αυτές τις δύο ειδήσεις είναι ότι στην Ελλάδα η άσκηση δραστηριότητας στην εστίαση και τη διασκέδαση είτε είναι πολύ δύσκολη, στα όρια του αδύνατου, με απολύτως τυπικούς όρους, είτε υπάρχει μεγάλος εθισμός στην παραβατικότητα σε πολλούς επιχειρηματίες των δύο αυτών όμορων κλάδων, κάτι που δεν μπορεί να ανασταλεί με διοικητικά μέτρα. Είτε το ένα ισχύει είτε το άλλο, είτε και τα δύο μαζί, το πρόβλημα για μια τουριστική χώρα και μια εξωστρεφή κοινωνία είναι σημαντικό. Κι αυτό επειδή οι επιχειρήσεις αυτού του είδους είναι δεκάδες χιλιάδες, οι εργαζόμενοι εκατοντάδες χιλιάδες και οι τζίροι σε πολλές περιπτώσεις καταγράφονται θηριώδεις, ενώ πολύ σημαντικό είναι και το κοινωνικό αποτύπωμα που παράγει η συγκεκριμένη δραστηριότητα.
Πέραν του τυπικού πάντως, στη χώρα τού έξω καρδιά και των 40 εκατομμυρίων ξένων επισκεπτών η εστίαση και η διασκέδαση αποτελούν κυριολεκτικά βιτρίνα της οικονομίας και του αστικού περιβάλλοντος. Κάτι που προφανώς αρνούνται να συνειδητοποιήσουν οι ίδιοι οι επιχειρηματίες, που επιμένουν σε πρακτικές ξεπερασμένες. Πρακτικές, όμως, που ανέχεται το ίδιο το επίσημο σύστημα, το οποίο, αν και -κατά δήλωσίν του- θέλει να επιβάλλει την τάξη και τη νομιμότητα, συχνά εθελοτυφλεί. Για παράδειγμα, πως είναι δυνατόν να γίνεται ανεκτή η έκφραση και κυρίως η ιδιότητα του προσωρινά υπεύθυνου σε έναν χώρο που φιλοξενεί πολλούς ανθρώπους; Αφού η ίδια η αστυνομία αναγνωρίζει κάποιους ως προσωρινά υπεύθυνους γιατί όταν πρόκειται για παραβάσεις και επιβολή κυρώσεων δεν αναζητά τους επί της ουσίας υπεύθυνους; Αλλά και οι φορολογικές αρχές, όταν διαπιστώνουν περιπτώσεις φοροδιαφυγής, φοροαποφυγής και φοροκλοπής, που διεκφεύγουν του ανθρώπινου και μεμονωμένου λάθους, γιατί επιβάλλουν ποινές – χάδι, όπως το 48ωρο λουκέτο; Που θα γίνει 10ήμερο ή οριστικό μετά από δύο, τρεις ή περισσότερους ελέγχους, εάν αυτοί γίνουν και εάν διαπιστώσουν παραβάσεις. Πολύπλοκο σύστημα για μια υπόθεση που στην αντίληψη των πολλών ανθρώπων με κοινή λογική είναι μάλλον απλή. Υπεύθυνος σε μια επιχείρηση είναι ο… κανονικός υπεύθυνος, ιδιοκτήτης ή διευθυντής, και όχι κάποιος… προσωρινός υπεύθυνος, συνήθως υπερήλικας που παίζει τον ρόλο για ένα χαρτζιλίκι. Και όταν ένα σύστημα φοροδιαφυγής, φοροαποφυγής και φοροκλοπής στηθεί είναι αδιάφορο το μέγεθος της κλοπής, εάν, δηλαδή, προλάβει να κλέψει μία, 10 ή εκατοντάδες και χιλιάδες αποδείξεις, που αντιπροσωπεύουν 20, 2.000, 20.000, 200.000 ή δύο εκατ. ευρώ.
Με την ΑΑΔΕ στην πρώτη γραμμή της κυβερνητικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια -και δικαίως αφού η Ελλάδα είναι βασίλειο της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής- τα… ημίμετρα είναι λάθος. Νοθεύουν ένα μήνυμα του κράτους, που ενώ διατυμπανίζει ότι στην πιο υπερχρεωμένη χώρα της Ευρώπης, για την οποία η μεγάλη οικονομική κρίση της δεκαετίας του 2010 πέρα από τιμωρία στάθηκε και αφορμή να σοβαρευτεί και να συμμαζευτεί, ανέχεται τα… παπατζιλίκια και μάλιστα υπό το φως του ήλιου.