Ο προσωκρατικός μέγιστος, ογκόλιθος της φιλοσοφίας του σύμπαντος, Ηράκλειτος, κραυγάζει από τα βάθη των αιώνων. Η σύγκρουση των αντιθέτων, η διαλεκτική στον λόγο, γεννούν το νέο που προχωρά και δεν μένει τίποτα ίδιο. Έντρομη η ανθρωπότητα παρακολουθεί την εμπόλεμη σύρραξη μεταξύ Ιράν Ισραήλ και ΗΠΑ. Οι αναλύσεις σε χρόνο και σελίδες άπειρες και επαναλαμβανόμενες. Στο παρόν σημείωμα θα επιχειρηθεί μόνον η καταγραφή των γεγονότων και όσοι έχουν οδηγό τον Ηράκλειτο θα εξάγουν το συμπέρασμα. Αφού όμως προσθέσω και τη θεώρηση του φιλοσόφου ότι η διχόνοια (αντιπαλότητα) ή η ανάγκη(συμφέρον) φέρνουν τη σύγκρουση και τον πόλεμο.
Το Ιράν εδώ και 50 χρόνια έχει καταστεί Θεοκρατικό, φανατικό σιιτικού μουσουλμανισμού κράτος. Η μάχη για την επιρροή στην περιοχή με τη φυγή των Άγγλων από το 1947(ίδρυση Ισραήλ) και η ανυπαρξία τάξεως φέρνει διαρκώς αιματοχυσίες. Η αντιπαλότητα του Ιράν προς το Ισραήλ λόγω θρησκείας έχει χαρακτηριστικά εξαφάνισης του Ισραήλ. Το καθεστώς στο Ιράν απάνθρωπο, τυραννικό και με δορυφόρους πέριξ (Χαμάς,Χεζμπολάχ και Χούθι). Προσπάθεια δε διακηρυγμένη από το καθεστώς για απόκτηση πυρηνικών όπλων. Επομένως μίσος και συμφέρον οδηγούν στη νομοτελειακή σύγκρουση. Η πλέον ήπια εκδοχή για την επιδίωξη και επιβίωση του Ισραήλ είναι η αλλαγή του καθεστώτος. Εδώ και 50 χρόνια οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, λόγω ισχύος και επιρροής του αμερικανοεβραισμού έχουν ταυτόσημα συμφέροντα.
Η επιδίωξη των Ισραήλ-ΗΠΑ για αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, χωρίς καταστροφικές συνέπειες για τους ιδίους, φέρνει στο προσκήνιο την «χρησιμότητα» των Κούρδων. Οι οποίοι προδομένοι επανειλλημένως προσδοκούν αυτή τη φορά την δημιουργία του πυρήνα Κουρδικού Κράτους. Ίδωμεν.
Η Τουρκία με παράδοση φιλοϊσραηλινή, λόγω των εξισλαμισθέντων Εβραίων (Ντομνέδων), εδώ και είκοσι χρόνια που κυριαρχεί η μουσουλμανική ταυτότητα βρίσκεται απέναντι στο Ισραήλ με μίσος και εμπλοκές. Στην παρούσα σύγκρουση επιχειρεί πάλι την εφαρμογή της ουδετερότητας. Αυτή όμως η συγκυρία εκτιμώ ότι δεν της προσφέρεται για οφέλη. Αρκεί η Ελλάς να τολμήσει, όπως η Κύπρος. Οι παράμετροι για αξιοποίηση από τον ελληνισμό θυμίζουν σήμερα την τύχη που προκαλεί να την πιάσουμε, πριν φύγει.
Η Κύπρος, η Ελλάς και το Ισραήλ επιχειρούν εδώ και 20 χρόνια να συμπτύξουν άξονα συμμαχικό σε όλα τα επίπεδα. Η Ελλάς έναντι των άλλων δύο είναι η πλέον διστακτική , λόγω της πολιτικής κατευνασμού προς την Τουρκία (!). Η εσωτερική διαχείριση των πραγμάτων δεν πρέπει να ακυρώσει την εθνική ευκαιρία.
Η Ελλάς πολύ ορθώς και με την απόλυτη βοήθεια της συγκυρίας έδωσε «παρών» στις απειλές προς την Κύπρο, με αποστολή φρεγατών και αεροπλάνων. Το αυτονόητο, δυστυχώς πανηγυρίζεται, ενώ το ίδιο συμβαίνει και προς τη Βουλγαρία. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται περί εφαρμογής του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος. Η ευκαιρία επανόδου του είναι ιστορική. Τυχόν εμμονή στη «Σημιτική πολιτική» του κατευνασμού και των υποχωρήσεων θα είναι καταστροφική. Όπως αναφέρει ο Παναγιώτης Ήφαιστος, «οι στρατηγικές υποχωρήσεις,δεν εξαγοράζουν ειρήνη, αλλά στο τέλος φέρνουν την καταστροφή». Ας διδαχθούμε από το 1974, με τις στρατηγικές υποχωρήσεις επί είκοσι έτη.
Ας κρατήσουμε το απάνθρωπο του καθεστώτος του Ιράν και μετά ας ασκήσουμε την όποια κριτική στα λάθη της άλλης πλευράς . Όπως και την τραγωδία των παλινωδιών της ΕΕ, που μας δείχνει ότι δεν θα βρει τον δρόμο της, όπως επιτάσσει ο πολιτισμός και η μοίρα της. Η ισχυροποίηση του Ισραήλ και η τυχόν δημιουργία Κουρδικού Κράτους θεμελιώνουν την ισχύ της Πατρίδας μας στην περιοχή, στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, του πλέον κομβικού σημείου του πλανήτη μας. Ο Ηράκλειτος για τους Έλληνες θυμίζει ότι ο πόλεμος άλλους έκανε ανθρώπους και άλλους Θεούς. Άλλους έκανε ελεύθερους και άλλους δούλους. Η μοίρα μας βρίσκεται μπροστά μας με προσφορά την ευκαιρία. Ας την αδράξουμε!
