Καλημέρα σας!
«Πάρε άλλες δύο εβδομάδες να το σκεφτείς για την διμερή ή τριμερή με τον Ζελένσκι και βλέπουμε», είπε πάνω κάτω χτες ο Ντόναλντ Τραμπ στον Βλαντιμίρ Πούτιν. Αυτή η φράση του Αμερικανού προέδρου προς τον Ρώσο ομόλογό του δείχνει και πόσο δυσεπίλυτος είναι ο γρίφος για την πολυπόθητη ειρήνη στην Ουκρανία. Όσο κι αν τρέχουν οι διαβουλεύσεις, οι τηλεδιασκέψεις, τα τηλεφωνήματα, οι δηλώσεις, οι «φερόμενες» σκέψεις, οι πληροφορίες από κάθε λογής αξιωματούχους, μάλλον έχουμε ακόμη δρόμο να διανύσουμε. Το ποιον ωφελεί, ποιον συμφέρει αυτή η χρονοκαθυστέρηση είναι ακόμη ένας γρίφος στο τραπέζι. Βέβαια, ας μην διαφεύγει πως το θέμα είναι τόσο σοβαρό και δύσκολο που ανεπιφύλακτα χρειάζεται να ληφθούν άλλο τόσο δύσκολες αποφάσεις, αλλά ταυτόχρονα να εφαρμοστούν και στο πεδίο. Μα πάνω όλα πρέπει να βρεθεί τουλάχιστον η κοινή γλώσσα και αυτή ακόμη αναζητείται. Αυτός πάντως που δεν αναζητείται είναι η εικόνα που έχει ο Τραμπ με τον χρόνο. Σε αυτό το θέμα είναι σίγουρο πως δεν τα πάει πολύ καλά και το έχει δείξει το τελευταίο οχτάμηνο ως ένοικος (ξανά) του Λευκού Οίκου. Και μόνον να θυμηθούμε δύο τρία παραδείγματα για το πώς εννοεί τον χρόνο, ίσως και να φτάνουν για να καταλάβουμε και το χρονικό περιθώριο που δίνει στη Μόσχα που λέγαμε πριν. Σκεφτείτε πως με το που ορκίστηκε πρόεδρος των ΗΠΑ είπε πως ο πόλεμος στην Ουκρανία θα τελειώσει άμεσα κι είναι θέμα λίγων ημερών. Φυσικά, έπεσε έξω. Στη συνέχεια είπε σχηματικά πως από αύριο οι δασμοί στην Κίνα θα εφαρμοστούν. Κι εκεί… άργησε λίγο. Το ίδιο και με την ΕΕ… και πάει λέγοντας. Ίσως να φταίει το ρολόι του και χρειάζεται καλύτερο… κούρδισμα. Πάντως χτες ο Ντόναλντ Τραμπ εκτίμησε πως αν εξασφαλίσει συμφωνία ειρήνης ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, θα αυξηθούν οι πιθανότητές του να «πάει στον Παράδεισο», χαριτολογώντας πως επί του παρόντος δεν έχει τόσες πολλές.
Το καλάθι που γεμίζαμε...
Τώρα, εάν κάνουμε ζουμ στη δική μας επικράτεια, θα δούμε πως κι εμείς χρειαζόμαστε περίπου δύο εβδομάδες για να κλειδώσει το περιβόητο καλάθι της ΔΕΘ. Των εξαγγελιών δηλ. από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, οι οποίες θα αφορούν φοροελαφρύνσεις, μέτρα στήριξης προς το κοινωνικό σύνολο που ως είθισται γίνονται κάθε χρόνο από το βήμα της ΔΕΘ. Το τι γράφεται και σβήνεται αυτές τις μέρες από τα επιτελεία στο Μαξίμου δεν λέγεται. Και δεν εκπλήσσεται και κανένας. Έτσι ορίζει το… έθιμο. Μόνο που φέτος είχαμε την εξής ιδιαιτερότητα, την οποία μέσες άκρες μάς την υπενθύμισε χτες κι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ο Παύλος Μαρινάκης είπε πως «το σίγουρο είναι το 1,5 δισ. ευρώ, που έχει ανακοινώσει ο Υπουργός Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης». Θυμάστε εκεί αμέσως μετά το Πάσχα όταν ξαφνιασμένοι ακούσαμε τον πρωθυπουργό να εξαγγέλλει καλύτερες μέρες για την τσέπη μας και τον «τσάρο» της οικονομίας να προχωρά στην εξειδίκευσή τους. Βέβαια από τότε μεσολάβησαν πολλά και το τι ακριβώς θα εξαγγελθεί από τη Θεσσαλονίκη θα το ξέρουμε σε λίγες μέρες. Ίσως και γι΄αυτό χτες ο κ. Μαρινάκης δεν απέκλεισε θετικές ανακοινώσεις και τους επόμενους μήνες εφόσον πηγαίνει καλά η οικονομία, όπως τόνισε εμφαντικά.
Αποχαιρετισμός στον Χρυσόστομο Σταμούλη
Σήμερα η Θεσσαλονίκη αποχαιρετά τον Χρυσόστομο Σταμούλη. Η οικογένειά του, συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοί του, συνεργάτες και φίλοι θα πουν στις 12 το μεσημέρι το τελευταίο αντίο από τον ιερό καθεδρικό Ναό της Του Θεού Σοφίας, όπου θα ψαλεί η εξόδιος ακολουθία, στον πολύ αγαπητό καθηγητή Θεολογίας και πρώην Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ που έφυγε από τη ζωή ξαφνικά στα 61 του χρόνια. Η ταφή θα ακολουθήσει στα Κοιμητήρια Αναστάσεως του Κυρίου του Δήμου Θεσσαλονίκης, στη Θέρμη.
Τα νέα καθήκοντα της Ιωάννας Κοσμοπούλου
Νέα θέση, νέα καθήκοντα από χτες για την Ιωάννα Κοσμοπούλου, πρόσωπο γνώριμο στη Θεσσαλονίκη κυρίως από την παρουσία της στα αυτοδιοικητικά της πόλης. Ανέλαβε επίσημα πλέον το τιμόνι της διοίκησης του νοσοκομείου «Άγιος Παύλος». Η κ. Κοσμοπούλου ορκίστηκε χτες από τον διοικητή της 4ης ΥΠΕ Παναγιώτη Μπογιατζίδη, παρουσία του υφυπουργού Υγείας Δημήτρη Βαρτζόπουλου. Σε ανάρτησή της η κ. Κοσμοπούλου εξέφρασε τη συγκίνησή της για τη θέση που ανέλαβε, κάνοντας λόγο για ύψιστη ευθύνη. Μάλιστα, δεσμεύτηκε να βάλει έστω «ένα μικρό λιθαράκι στο πιο σημαντικό οικοδόμημα κάθε χώρας, αυτό της Δημόσιας Υγείας». Η κ. Κοσμοπούλου ήταν πρόεδρος στο Κέντρο Κοινωνικής Πρόνοιας Κεντρικής Μακεδονίας, ενώ επί δημαρχίας Κωνσταντίνου Ζέρβα διατέλεσε αντιδήμαρχος Παιδείας και Κοινωνικής Πολιτικής.
Η συνταγή της Κοπεγχάγης
Η Δανία ίσως μας δείχνει έναν δρόμο που από ότι εκτιμάται μπορεί να έχει ιδιαίτερα θετικά αποτελέσματα. Χτες η κυβέρνηση της Κοπεγχάγης ανακοίνωσε πως για να ενθαρρύνει την ανάγνωση, θέλει να καταργήσει τον ΦΠΑ στα βιβλία, που αυτή τη στιγμή ανέρχεται στο 25%. Και γιατί το κάνει αυτό; Η απάντηση του Δανού υπουργού Πολιτισμού είναι σαφέστατη: «Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να αντιμετωπίσουμε αυτή την κρίση ανάγνωσης, η οποία, δυστυχώς, εξαπλώνεται τα τελευταία χρόνια». Χρήσιμο είναι όμως να ξέρουμε ότι σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έκθεση της PISA του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), οι Δανοί μαθητές ηλικίας 15 ετών δεν διαθέτουν τις ελάχιστες δεξιότητες που απαιτούνται για να κατανοήσουν και να εξαγάγουν πληροφορίες από ένα απλό κείμενο, ποσοστό που αυξήθηκε κατά τέσσερις μονάδες σε δέκα χρόνια. Βέβαια και σε μας εδώ, τα δεδομένα από τις εκθέσεις της PISA δεν διαφέρουν και πολύ κι ίσως δεν είναι κακή ιδέα το… σβήσιμο του ΦΠΑ από την αγορά βιβλίου. Ίσως έτσι… γράψουμε καλύτερα στα επόμενα ερωτηματολόγια του Οργανισμού.
Τα μάτια της Μόνα... στο Παρίσι
Όσοι αγαπούν την τέχνη, τα μουσεία, τον πολιτισμό γενικά και τον αντιμετωπίζουν με μια πιο στοχαστική διάθεση κι επιπλέον λατρεύουν το Παρίσι, θα κάνουν ένα υπέροχο ταξίδι στην Πόλη του Φωτός μέσα από «Τα μάτια της Μόνα». Πρόκειται για το νέο βιβλίο του Thomas Schlesser (Μετάφραση Ανδρέας Παππάς, εκδόσεις Πατάκη), ο οποίος είναι ιστορικός τέχνης, συγγραφέας και καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης στην École Polytechnique στο Παρίσι. «Τα μάτια της Μόνα» κυκλοφόρησαν πριν μερικούς μήνες και ήδη έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, γεγονός που απέδωσαν στον Schlesser τον τίτλο του Συγγραφέα της Χρονιάς 2025 από το Livres Hebdo. Μόλις 52 εβδομάδες έχει στη διάθεσή της η 10χρονη Μόνα για να ανακαλύψει την ομορφιά του κόσμου. Αυτό είναι το διάστημα που της απομένει προτού χάσει, ίσως για πάντα, την όρασή της. Ο παππούς της, άνθρωπος με βαθιά μόρφωση και ευαισθησία, την πηγαίνει κάθε Τετάρτη απόγευμα, μετά το σχολείο, να γνωρίσει ένα σπουδαίο έργο τέχνης στο Μουσείο του Λούβρου, στο Μουσείο Ορσέ, στο Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού. Μέσα από τα έργα των Μποτιτσέλι, Βερμέερ, Γκόγια, Πικάσσο, Φρίντα Κάλο, Λεονάρντο Ντα Βίντσι, η Μόνα ανακαλύπτει τη δύναμη της τέχνης να εκφράζει και συχνά να προκαλεί έννοιες και συναισθήματα, το ταλέντο, την εξέγερση, την αμφιβολία... Η Le Parisien το χαρακτήρισε ως «Μια ωδή στην ομορφιά και στη σοφία» και η Le Figaro έγραψε πως είναι «Το βιβλίο που κατέκτησε το διεθνές αναγνωστικό κοινό». Μέσα από την αφήγηση αναπτύσσεται ένα επεισόδιο κάθε εβδομάδα. Και κάθε επεισόδιο αποτελεί ένα μάθημα για την ιστορία του έργου τέχνης, το όραμα του καλλιτέχνη και τις ευρύτερες αναζητήσεις του ανθρώπου. Διόλου τυχαίο και το όνομα της ηρωίδας, προφανώς εμπνευσμένο από τη Μόνα Λίζα. Κι αν κάποιος πει πως δεν είναι εύκολο στην ανάγνωσή του, η απάντηση λέει... ποιος θα έλεγε όχι, σε μια περιπλάνηση στον χώρο της τέχνης στο υπέροχο Παρίσι;
