Καλημέρα σας,
Την πρώτη Παρασκευή του Οκτωβρίου, καλή ώρα σήμερα, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Χαμόγελου, η οποία θεσπίστηκε με πρωτοβουλία του Αμερικανού γραφίστα Χάρβεϊ Μπολ (1921-2001), σχεδιαστή της χαμογελαστής φατσούλας (smiley). Το σύνθημα της Παγκόσμιας Ημέρα Χαμόγελου είναι: «Κάνε μια πράξη καλοσύνης. Βοήθησε ένα πρόσωπο να χαμογελάσει» και όλοι ενθαρρύνονται να ανταλλάσσουν χαμόγελα για να δημιουργήσουν, έστω και για μια ημέρα, μια ευχάριστη ατμόσφαιρα στον πλανήτη. Το ιστορικό της γιορτής ξεκινά μια μέρα του 1963, όταν ο Χάρβεϊ Μπολ προσλήφθηκε από την ασφαλιστική εταιρεία της Μασαχουσέτης «State Mutual Life Assurance Company» για να φτιάξει ένα σύμβολο που θα ανέβαζε το ηθικό των υπαλλήλων της. Τού πήρε μόνο δέκα λεπτά για να σχεδιάσει ένα κίτρινο κύκλο με το χαμογελαστό προσωπάκι, που είναι γνωστό παγκοσμίως ως smiley. Η… φατσούλα κυρίευσε τον κόσμο, αρχικά μέσω των εντύπων και σήμερα πλέον και ηλεκτρονικά, καθώς μετά την έκρηξη του ίντερνετ είναι το πλέον διαδεδομένο σύμβολο μεταξύ μικρών και μεγάλων.
Σήμερα λοιπόν, Παρασκευή 3 Οκτωβρίου, ας σκάσουμε περισσότερα χαμόγελα από ό,τι συνήθως. «Χαμογελάτε είναι μεταδοτικό», που έλεγε και ο Ανδρέας Μικρούτσικος μέσω της ομότιτλης πρωινής εκπομπής του, που έκανε πρεμιέρα το μακρινό 1992.
Τα γκάζια της Λάουρας και…
Σήμερα είναι η Ημέρα του Xαμόγελου, αλλά χθες και προχθές στην Αθήνα έπεσε πολύ… κλάμα, καθώς η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας Λάουρα Κοβέσι βρέθηκε στη χώρα μας και τα είπε από την καλή και από την… ανάποδη. Στα απλά ελληνικά έριξε ουκ ολίγα… γκάζια. Όχι δηλαδή ότι δεν γνωρίζαμε ότι στην Ελλάδα υπάρχει ατιμωρησία και διαφθορά, αλλά, πλέον, το μάθαμε από πρώτο χέρι. Όπως και στην υπόλοιπη Ε.Ε. -όπως είπε η κ. Κοβέσι καμία χώρα της Ένωσης δεν εξαιρείται-, κάτι που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα είναι συστημικό. Γιατί όχι; Όλα τα συστήματα -και αυτό της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και της ελεύθερης οικονομίας- έχουν τα μειονεκτήματά τους, δεν υπάρχει τελειότητα. Το ζήτημα είναι να αναγνωρίζουμε τα προβλήματα και να κάνουμε βήματα εμπρός για την επίλυσή τους, κάτι που στην Ελλάδα γίνεται κατά καιρούς και αποσπασματικά. Για παράδειγμα το άρθρο 86 του Συντάγματος, περί ευθύνης υπουργών, που στην ουσία θέτει κοινοβουλευτικό κόφτη στη λογοδοσία ενός πολιτικού προσώπου στη Δικαιοσύνη, ακόμη και για σκληρά ποινικά αδικήματα ή αδικήματα που δεν σχετίζονται με την άσκηση των πολιτικών του καθηκόντων. Η κυβέρνηση, όπως έχει δηλώσει ο Κ. Μητσοτάκης, σκοπεύει να φέρει προς αναθεώρηση το συγκεκριμένο άρθρο. Για να δούμε πόσοι και ποιοι της αντιπολίτευσης θα ακολουθήσουν.
…οι όψεις της αλήθειας
Επί της ουσίας η κ. Κοβέσι, που κατά σύμπτωση συναντήθηκε με τρεις υπουργούς που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ (Πιερρακάκης, Φλωρίδης, Χρυσοχοΐδης) και δήλωσε ικανοποιημένη και από τους τρεις, είπε γνωστά στους Έλληνες πράγματα. Μόνο που τα πολιτικά πρόσωπα «μετέφρασαν» τις δηλώσεις της κατά πώς τα βολεύει. Από την οπτική που ενισχύει τις δικές τους θέσεις και απόψεις, οι οποίες -ως γνωστόν- διαμορφώνονται σχεδόν πάντα στα γρήγορα και στα πρόχειρα, ενώ επιχειρείται να γίνουν «αλήθειες» δια της επαναλήψεως. Διότι ο στόχος είναι τα πολιτικά οφέλη και -σχεδόν ποτέ- η αλήθεια αυτή καθαυτή, που ως γνωστόν έχει δύο, τρεις ή και περισσότερες όψεις.
Οι ακίνητες σκάλες και…
Στο ίδιο έργο θεατές είναι σχεδόν καθημερινά όσοι επιβάτες του μετρό χρησιμοποιούν τον σταθμό «25η Μαρτίου». Οι σκάλες για την κάθοδο στην πλατφόρμα αναχωρήσεων στέκουν τον περισσότερο χρόνο - από τότε που ξεκίνησε η λειτουργία του μετρό, εδώ περίπου δέκα μήνες - ακίνητες και… ακούνητες.
Και μπορεί οι φιλότιμες προσπάθειες των τεχνικών για αποκατάσταση της λειτουργίας τους να πρέπει να επισημανθούν, ωστόσο το πρόβλημα παραμένει, με τους επιβάτες, αλλά και τους υπαλλήλους να σχολιάζουν την κατάσταση στις μεταξύ τους συζητήσεις αρνητικά μεν, χαμηλόφωνα δε. Δεν αποτελεί είδηση η δυστοκία καθόδου ή και, ενίοτε, ανόδου με τις κυλιόμενες σκάλες που εντοπίζεται σε πολλούς σταθμούς του μετρό, για να μην πούμε σε όλες, ωστόσο οι σκάλες της 25ης Μαρτίου είναι σχεδόν… μαρμαρωμένες. Ακόμη και όταν λειτουργούν για δυο - τρεις ημέρες, μετά σταματούν για έναν μήνα και πάλι η ίδια ιστορία από την αρχή. Πλέον, δεν είναι λίγοι εκείνοι που όταν υπάρχει αρκετός κόσμος που συνωστίζεται στην κυλιόμενη σκάλα ανόδου (στον συγκεκριμένο σταθμό υπάρχει μια σκάλα ανόδου και μια καθόδου) χρησιμοποιούν αυτή που δεν λειτουργεί για να ανέβουν γρηγορότερα στον ενδιάμεσο όροφο πριν την έξοδο, καταδεικνύοντας πως δεν φοβούνται μήπως ξαφνικά η σκάλα ξεκινήσει τη λειτουργία της, και αυτό γιατί σχεδόν, μονίμως, τη βλέπουν…σταθερή.
…η κουπαστή της 25ης Μαρτίου
Πέρα όμως από τη σκάλες, αίφνης δημιουργήθηκε και νέο πρόβλημα αυτό με την κουπαστή της εισόδου των σταθερών σκαλοπατιών, για την είσοδο στον ίδιο σταθμό του μετρό, «25ης Μαρτίου». Για πάνω από μια εβδομάδα η κουπαστή…χάσκει από τη θέση της ενώ μια κορδέλα, ενημερώνει και παράλληλα αποτρέπει για το ενδεχόμενο κάποιος να πιαστεί από την εν λόγω λαβή.
Ας ελπίσουμε πως το διάστημα του ενός μήνα που το μετρό θα κλείσει για να εναρμονιστεί με τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η επέκταση στην Καλαμαριά να διορθωθούν και τα όποια προβλήματα ταλαιπωρούν σήμερα τους επιβάτες του μετρό, το οποίο, αναμφίβολα, έχει αλλάξει, σημαντικά προς το καλύτερο τις καθημερινές μετακινήσεις όσων κινούνται στο κέντρο, καθώς αποτελεί ένα αξιόπιστο και γρήγορο μέσο μετακίνησης.
Οι άστεγοι της Θεσσαλονίκης
Τώρα που μπήκε το φθινόπωρο και ξεκίνησαν οι βροχές, ενώ ακολουθούν -μοιραία- τα κρύα, ο νους μας πηγαίνει στους άστεγους συνανθρώπους μας. Έτσι κι αλλιώς το να μένεις στον δρόμο, σε παγκάκι, σε πλατεία ή στην παραλία είναι πάντα δύσκολο, αλλά όταν οι καιρικές συνθήκες είναι τέτοιες που ταλαιπωρούν το σώμα τα πράγματα είναι χειρότερα. Στη Θεσσαλονίκη το φαινόμενο της αστεγίας δεν είναι διευρυμένο, αλλά υπάρχει. Σύμφωνα με τις δημοτικές υπηρεσίες και τον Ερυθρό Σταυρό οι άστεγοι στην πόλη είναι μερικές δεκάδες -ίσως γύρω στους 50-, αριθμός τον οποίο μπορούν να διαχειριστούν οι υπηρεσίες πρόνοιας. Το σημείο – κλειδί της υπόθεσης είναι η ψυχολογία που οι άστεγοι έχουν αναπτύξει στον δρόμο και η νοοτροπία της καχυποψίας, που τους κάνει να αρνούνται κάθε μακροπρόθεσμη βοήθεια. Γι’ αυτό και το ενδιαφέρον των αρμοδίων κατά κάποιο τρόπο περιορίζεται στα καθημερινά και στα πολύ δύσκολα (χιόνια, παγετούς, καύσωνες το καλοκαίρι). Η φωτογραφία τραβήχτηκε χθες, στο πλάι του κτηρίου που στεγάζει το Κτηματολόγιο Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκουν καταφύγιο άστεγοι συμπολίτες μας, ιδιαίτερα τις βροχερές ημέρες. Τα σημάδια της διαμονής τους είναι φανερά, αλλά οι ίδιοι τα πρωινά… εξαφανίζονται αναζητώντας να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.
