Με όχημα το ιστορικό ξενοδοχείο «Βιέννη», στην αρχή της οδού Εγνατία, αναμένεται να συστηθεί στη Θεσσαλονίκη ο ισραηλινός ξενοδοχειακός όμιλος Isrotel, και συγκεκριμένα με το brand Aluma Hotels & Resorts, που έχει δημιουργήσει για τη διείσδυση του στη Γηραιά Ήπειρο.
Έχοντας ως εφαλτήριο την Ελλάδα για την επέκταση του στην Ευρώπη, μετά τα ξενοδοχεία Aluma που δημιούργησε στην Αθήνα, φαίνεται πως ήρθε η ώρα της Θεσσαλονίκης, με την ανακατασκευή του πρώην ξενοδοχείου «Βιέννη», το οποίο εξετάζεται αν θα είναι 4 ή 5 αστέρων. Πρόκειται για ένα project που είχε περάσει από τα χέρια της Brown Hotels, η οποία είχε αναλάβει την αξιοποίηση του, αλλά το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε. Ας ελπίσουμε πως αυτή τη φορά η επένδυση, για την οποία χύθηκε αρκετό μελάνι το προηγούμενο διάστημα, θα προχωρήσει.
Η… Κατερίνα στο ΑΓΝΟ
«Το δικό μας το σπίτι σε άλλους νοικιάστηκε» λέει το λαϊκό άσμα της Κατερίνας Λιόλιου και όπως όλα δείχνουν κάτι τέτοιο ισχύει σε ένα από τα μπροστινά κτήρια του βιομηχανικού συγκροτήματος «ΑΓΝΟ», επί της οδού Καραολή και Δημητρίου, στην περιοχή της Σταυρούπολης. Μόνο που για να είμαστε ακριβής δεν «νοικιάστηκε», αλλά μάλλον… καταλήφθηκε. Το θέμα είχε αναδείξει τον περασμένο Μάιο η Voria.gr και το καφέ Αριστοτέλους, με φωτογραφία, στην οποία φαινόταν ότι στο κτήριο οι «ενοικιαστές» είχαν τοποθετήσει πόρτα, είχαν κλείσει με πρόχειρες κατασκευές το ένα παράθυρο και επειδή ζούσαν εκεί έβαζαν μπουγάδα και την άπλωναν για να στεγνώσει. Πλέον ο… σπιτικός εξοπλισμός επεκτάθηκε, καθώς ακριβώς έξω από το «κτήριο», στην… αυλή, οι ένοικοι τοποθέτησαν καρέκλες κι ένα τραπεζάκι, όπως και μια πρόχειρη τέντα που τους φυλάει από την αντηλιά. Βλέπετε τους καλοκαιρινούς μήνες ο ήλιος είναι έντονος. Βέβαια, το κτήριο έχει μεγάλο χώρο μπροστά, οπότε λύθηκε και το πρόβλημα της στάθμευσης, καθώς οι νοικάρηδες παρκάρουν το όχημα τους. Τώρα κάποιος θα σκεφτεί ότι υπάρχει οξύ στεγαστικό πρόβλημα, οπότε δεν είναι ίσως και τόσο κακό να μένουν κάποιοι άστεγοι σε ακίνητα που παραμένουν παροπλισμένα. Σωστό μεν, αλλά… Ας ληφθεί υπόψιν ότι τα περισσότερα κτίσματα της πρώην γαλακτοβιομηχανίας ΑΓΝΟ στην περιοχή της Σταυρούπολης είναι ετοιμόρροπα, δηλαδή επικίνδυνα. Δεν χρειάζεται να γίνει κάποιο κακό για να διαπιστώσουμε εκ των υστέρων, ότι οι… αρμόδιοι, οι εκπρόσωποι έρημοι κι απρόσωποι, όφειλαν να δράσουν εγκαίρως. Οι εικόνες θυμίζουν λίγο την θρυλική ταινία «Κόκκινα φανάρια» των αρχών της δεκαετίας του 1960, που έφτασε μέχρι και στις υποψηφιότητες για το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Θυμίζει μια άλλη... Κατερίνα, που ενσάρκωνε η 93χρονη σήμερα Ηρώ Κυριακάκη, η οποία στην ταινία ήταν καθαρίστρια στο καμπαρέ που διατηρούσαν στην Τρούμπα η Δέσπω Διαμαντίδου και ο Γιώργου Φούντα. Αυτοί, μαζί με έναν ρακοσυλλέκτη, ρόλο στον οποίο ήταν εκπληκτικός ο Νότης Περγιάλης, προσπαθούσαν στην κορυφή ενός βουνού να στήσουν το σπιτικό τους σε μια παράγκα που έφτιαχναν με ό,τι μάζευαν από τους δρόμους και τα σκουπίδια.
Η κινητικότητα Δεμουρτζίδη
Επί ποδός και ιδιαίτερα δραστήριος εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα ο πρώην δήμαρχος Παύλου Μελά και πλέον επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης Δημήτρης Δεμουρτζίδης. Σε όλες τις εκδηλώσεις και τα σημαντικά θέματα του δήμου ο κ. Δεμουρτζίδης είναι παρών, ενώ δυναμικά συνεχίζει τις τοποθετήσεις του στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου. Εξάλλου, γνωρίζει πολύ καλά τα θέματα του δήμου, αφού κρατούσε τα ηνία του. Πόσο μάλλον τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τα δύο πρώην στρατόπεδα, του Μητροπολιτικού Πάρκου Παύλου Μελά και του Καρατάσιου. Δεν ήταν τυχαίο εξάλλου ότι βρέθηκε δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη, κατά την πρωθυπουργική επίσκεψή στο Μητροπολιτικό Πάρκο και στα δύο κτήρια στρατωνισμού.
Τα… αράγματα στην Αρετσού
Είναι γνωστό ότι η Καλαμαριά είναι μια από τις πιο όμορφες περιοχές της Θεσσαλονίκης. Και είναι ακόμη πιο γνωστό ότι αυτό οφείλεται στο παραλιακό της μέτωπο, διότι η Καλαμαριά χωρίς θάλασσα δεν θα ήταν… Καλαμαριά. Εδώ που τα λέμε το ίδιο ισχύει και για την Θεσσαλονίκη. Το καλό είναι ότι οι διοικήσεις του δήμου Καλαμαριάς τα τελευταία χρόνια αξιοποιούν την πλαζ της Αρετσούς, καθώς εκτός από τις ξαπλώστρες για τους λουόμενους, έχουν σε συνεχή και απρόσκοπτη λειτουργία -από τις 8 το πρωί μέχρι τις 11 το βράδυ- και το αναψυκτήριο της περιοχής, ώστε ο κόσμος να μπορεί να πάρει τον αέρα του. Ιδίως τα Σαββατοκύριακα στο συγκεκριμένο σημείο γίνεται πραγματικός χαμός. Από το πρωί μέχρι το βράδυ. Η φωτογραφία, που τραβήχτηκε μια τυχαία στιγμή το Σαββατοκύριακο είναι αδιάψευστος μάρτυς! Θυμίζει σκηνές από τη δεκαετία του 1960, όταν οι Θεσσαλονικείς μπορούσαν να κάνουν -και έκαναν μαζικά- μπάνιο σε διάφορα σημεία στο παραλιακό μέτωπο της Θεσσαλονίκης.
14η Ιουλίου
Σήμερα είναι 14 Ιουλίου, η εθνική ημέρα της Γαλλίας, η ημέρα που έπεσε η Βαστίλλη, ένα από τα πιο εμβληματικά συμβάντα όλων των εποχών, αφού πιστοποίησε την Γαλλική επανάσταση που άλλαξε τον κόσμο. Η επίσημη ιστορία είναι λίγο – πολύ γνωστή, όπως την έγραψαν οι επιφανείς της εποχής. Το βιβλίο που διαλέξαμε για σήμερα παρουσιάζει τα γεγονότα της 14ης Ιουλίου 1789, όπως τα έζησαν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές, που παραμένουν αφανείς. Το βιβλίο του Ερίκ Βυϊγιάρ «14η Ιουλίου» (Εκδόσεις Άγρα, μετάφραση Μανώλης Πιμπλής) παρουσιάζει την εκδοχή των απλών Γάλλων που συμμετείχαν στην άλωση της Βαστίλλης.
Σύμφωνα με το βιβλίο η Γαλλική Επανάσταση αρχίζει στις 28 Απριλίου του 1789, τη μέρα που ο ιδιοκτήτης μιας μεγάλης βιοτεχνίας χάρτινης ταπετσαρίας ανακοινώνει στο προσωπικό μειώσεις μισθών. Οι εργάτες εξεγείρονται, βάζουν φωτιά στις εγκαταστάσεις, τις λεηλατούν. Η Γαλλία είναι σε κρίση και οι άνθρωποι υποφέρουν. Ώσπου έρχεται αυτή η ατέλειωτη πνιγηρή νύχτα της 13ης Ιουλίου του 1789, μια νύχτα που όλοι την πέρασαν ξάγρυπνοι, γεμάτοι αγωνία. Το πρωί της 14ης Ιουλίου, με την άλωση της Βαστίλλης, η Επανάσταση είναι πλέον σε εξέλιξη. Ο Βυϊγιάρ με αφετηρία το ανώνυμο πλήθος εστιάζει στη συλλογική αφήγηση των ανθρώπων που πρωταγωνίστησαν σε αυτά τα γεγονότα, αλλά ξεχάστηκαν από την επίσημη Ιστορία. Μικρογραφίες όλο ζωή, που συνθέτουν από κοινού μια μεγαλειώδη τοιχογραφία. Πολλοί θεωρούν ότι το βιβλίο του Ερίκ Βυϊγιάρ, που γράφτηκε το 2016 και εκδόθηκε στα ελληνικά το 2019, δίνει το… φιλί της ζωής στο ορμητικό και ανυπότακτο μεγαλείο της Γαλλικής Επανάστασης, που λόγω του χρόνου, αλλά και των επίσημων εορτασμών κάθε χρόνο τη σημερινή ημέρα, έχει ξεθωριάσει εκπίπτοντας σε εορταστικό απολίθωμα. Ένα βιβλίο με παθιασμένη γραφή, το οποίο καθιστά πρόδηλο αυτό που συνήθως λησμονούμε: η ελευθερία απαιτεί και την ισότητα όλων ενώπιον της Ιστορίας.