Ο προϋπολογισμός του κράτους, που ψηφίζεται κάθε Δεκέμβριο για την επόμενη χρονιά, είναι το σοβαρότερο νομοθέτημα της εκάστοτε κυβέρνησης, αφού καταγράφει με σχετική ακρίβεια και λεπτομέρεια τα οικονομικά δεδομένα της επόμενης χρονιάς, κάτι που σημαίνει ότι όποιος τον διαβάσει θα εκπλαγεί λιγότερο για τις εξελίξεις των επόμενων μηνών. Αλλά και πολιτικά η σημασία του είναι μεγάλη, αφού η ψηφοφορία επί του προϋπολογισμού θεωρείται εθιμικά ψήφος εμπιστοσύνης -ή αντίθετα αποδοκιμασίας- προς την κυβέρνηση. Παρ’ όλα αυτά, συνήθως η συζήτηση για τον προϋπολογισμό στη Βουλή καλύπτεται από την επικαιρότητα, που σπεύδουν να «καλύψουν» ο πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί. Το ίδιο έγινε και χθες, κατά την συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2026, που ψηφίστηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία. Το ενδιαφέρον επικεντρώθηκε στις αναφορές – ανακοινώσεις του Κ. Μητσοτάκη για θέματα της επικαιρότητας, όπως το αγροτικό, το στεγαστικό και η ακρίβεια, που στην παρούσα συγκυρία «καίνε» την κοινωνία.
Άλλωστε και οι αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης στα επίκαιρα θέματα απάντησαν και ελάχιστα ασχολήθηκαν με τον προϋπολογισμό. Το έχουμε καταλάβει εδώ και χρόνια, αλλά κάθε επιβεβαίωση είναι χρήσιμη. Στη χώρα του «πολιτικού καβγά» σημασία έχει ο ίδιος ο… καβγάς κι όχι το περιεχόμενό του. Οι υψηλοί τόνοι, τα συνθήματα, οι ατάκες και οι χειρονομίες. Κι ας κρύβουν με ένδυμα σοβαροφάνειας την σχεδόν παντελή έλλειψη σοβαρότητας για κρίσιμα ζητήματα, όπως αναμφισβήτητα είναι ο κρατικός προϋπολογισμός.
Η θερμή χειραψία Τζιτζικώστα - Λεπέν
Από την περασμένη Δευτέρα οι όροφοι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο έχουν πάρει φωτιά, με την Ολομέλεια να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη έως και αύριο, Πέμπτη. Συζητήσεις και ψηφοφορίες για κρίσιμα ζητήματα (στεγαστική κρίση, διατάξεις της συμφωνίας Mercosur και δικαίωμα στις αμβλώσεις), συνεντεύξεις αλλά και σεμινάρια διοργανώνονται ολημερίς στο χαοτικό κτήριο, όπου αυτή τη στιγμή χτυπά η καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέσα σε όλα αυτά, δεν θα μπορούσαν φυσικά να εκλείψουν τα πηγαδάκια αλλά και οι τυχαίες συναντήσεις, όπως η χθεσινή του Έλληνα Επιτρόπου, Απόστολου Τζιτζικώστα με την πρώην ηγέτιδα της γαλλικής ακροδεξιάς -και προσφάτως καταδικασθείσα για κατάχρηση ευρωπαϊκών κονδυλίων- Μαρίν Λε Πεν. Μετά από μία ένθερμη χειραψία, ο Απόστολος Τζιτζικώστας συνομίλησε για περίπου δύο λεπτά με τη Γαλλίδα πολιτικό σε μία ενημερωτική -όπως φάνηκε για την ίδια- συζήτηση σχετικά με το έργο του Επιτρόπου Βιώσιμων Μεταφορών και Τουρισμού. Εκείνη την ώρα μάλιστα κατέφθασε και η ευρωβουλευτής, Αφροδίτη Λατινοπούλου, για να υποδεχθεί τη Μαρίν Λε Πεν. «Ça c' est mon amie» είπε ο Τζιτζικώστας στη Λε Πεν δείχνοντας τη Λατινοπούλου. Ελληνιστί: «Αυτή είναι φίλη μου». Μετά την καταδίκη της Γαλλίδας πολιτικού (η οποία έχει ασκήσει έφεση επί της απόφασης του γαλλικού δικαστηρίου) έχει απαγορευτεί για πέντε χρόνια να κατέλθει ως υποψήφια σε εκλογές ή να ασκήσει δημόσια διοίκηση. Ωστόσο η χθεσινή αναφορά του Έλληνα πολιτικού θα μπορούσε να συνοψιστεί σε τρεις λέξεις: that's politics...
Πάρκινγκ στη Νέα Ελβετία
Ένα πάρκινγκ ποτέ δεν είναι αρκετό. Στην πραγματικότητα ποτέ η Θεσσαλονίκη δεν θα αποκτήσει πάρκινγκ για όλα τα αυτοκίνητα που υπάρχουν στην πόλη, καθώς ο αριθμός τους αυξάνεται και αυξάνεται συνεχώς. Η αναζήτηση χώρων στάθμευσης δίπλα στους σταθμούς του μετρό είναι μια εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση, που ελάχιστοι λύνουν. Ακόμη και το πάρκινγκ χωρητικότητας 400 θέσεων που διαμόρφωσε ο δήμος Θεσσαλονίκης δίπλα στον σταθμό του μετρό στη Νέα Ελβετία και αποδόθηκε στο κοινό στις 30 Απριλίου, το μεγαλύτερο δωρεάν δημοτικό πάρκινγκ της πόλης, αποδείχτηκε μικρό για να καλύψει τις ανάγκες. Είναι χαρακτηριστικό ότι γεμίζει καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και βέβαια χρησιμοποιείται και από μόνιμους κατοίκους και τις νυχτερινές ώρες. Κι έτσι τις τελευταίες μέρες έκανε την εμφάνισή του ένα ιδιωτικό πάρκινγκ δίπλα στον σταθμό της Νέας Ελβετίας. Το οικόπεδο διαμορφώθηκε, περιφράχτηκε, μπήκε πόρτα και περιμένει τους πελάτες. Αλλά κι αυτό δεν θα φτάσει...
Η Τεχνητή Νοημοσύνη, οι ΗΠΑ και η Κίνα
Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι σήμερα η πιο δημοφιλής έννοια, τουλάχιστον στον ανεπτυγμένο κόσμο. Δεν υπάρχει ούτε ένας κοινωνικός τομέας, ούτε μία δημόσια δομή, ούτε μία οικονομική μονάδα, ούτε μία επιχείρηση και σχεδόν ούτε ένας άνθρωπος σε παραγωγική ηλικία, που να μην τον απασχολεί στα σοβαρά το συγκεκριμένο θέμα. Κυρίως οι επιπτώσεις στην καθημερινότητα, αλλά και στην εργασία και στην οικονομία. Φυσικά οι απαντήσεις δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρες, αλλά μετά βεβαιότητας οι συνέπειες που ήδη υπάρχουν, καθημερινά γίνονται όλο και πιο ορατές και συγκεκριμένες.
Με αυτά τα δεδομένα το βιβλίο του καθηγητή και πρώην υπουργού Παναγιώτη Ρουμελιώτη με τίτλο «Τεχνητή Νοημοσύνη» και υπότιτλο «Ο αγώνας ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία» (Εκδόσεις Παπαζήση) είναι απολύτως επίκαιρο. Μόνο που ο συγγραφέας απολύτως συνειδητά προσπερνά την καθημερινότητα και φωτίζει την μεγάλη εικόνα. Όπως εύστοχα σημειώνει στον πρόλογο του ο καθηγητής Αθανάσιος Πλατιάς στο βιβλίο του ο Π. Ρουμελιώτης «υποστηρίζει ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι απλώς μια ακόμη τεχνολογία, αλλά ένας ολιστικός πολλαπλασιαστής ισχύος που αναδιατάσσει το διεθνές σύστημα επηρεάζοντας ταυτόχρονα την οικονομική παραγωγικότητα, τη γεωπολιτική ισχύ και τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου. Όπως η ατμομηχανή στον 19ο αιώνα και η πυρηνική ενέργεια στον 20ο, έτσι και η ΤΝ στον 21ο αιώνα αναδεικνύεται σε τεχνολογικό πυλώνα που καθορίζει τον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος». Ακριβώς επειδή ο συγγραφέας βλέπει την ΤΝ μέσα από την οπτική των διεθνών σχέσεων επικεντρώνει στον ανταγωνισμό των δύο σύγχρονων υπερδυνάμεων, των ΗΠΑ και Κίνας, οι οποίες έχουν αναδυθεί σε ένα αγώνα για την πρωτοκαθεδρία διαθέτοντας «άπειρους» ανθρώπινους, τεχνολογικούς, ενεργειακούς και οικονομικούς πόρους. Και φυσικά ο καθηγητής Ρουμελιώτης δεν θα μπορούσε να μη θίξει ζητήματα οικονομικής δύναμης, παραγωγικότητας, αγοράς εργασίας και αναδιανομής πλούτου.
