Στην Ελλάδα πάντα η μικροπολιτική που αφορά στιγμή τραβάει το ενδιαφέρον, ενώ είναι λίγα τα σοβαρά ζητήματα, όσα αφορούν το βάθος του χρόνου, που μπαίνουν στο δημόσιο διάλογο. Αυτή την περίοδο -για παράδειγμα- το κομματικό πινγκ πονγκ, που μάλλον ενδιαφέρει περισσότερο τους ίδιους τους παίκτες, παρά όλους εμάς που παρακολουθούμε, είναι μοδιάστατο. Ξεκινάει από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών με τα 57 θύματα, τους ανεύθυνους σιδηροδρομικούς, τους επιπόλαιους σε βαθμό επικινδυνότητας κρατικούς υπαλλήλους, τους καιροσκόπους πολιτικούς, τους αμφιλεγόμενους δικαστικούς -αυτονόητα οι γονείς και οι συγγενείς των θυμάτων εξαιρούνται ό,τι κι αν πουν, ό,τι κι αν κάνουν- και φθάνει μέχρι τα εκδοτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα, τις περίεργες συναντήσεις και την προσδοκία της… εκτόνωσης, με το να μπει κάποιος υψηλά ιστάμενος -κατά προτίμηση υπουργός- στη φυλακή. Μια συζήτηση που δυστυχώς δεν παρακολουθεί τη μεγάλη εικόνα, ότι στην Ελλάδα έχουμε κράτος της πλάκας, και δεν μπαίνει στην ουσία του προβλήματος, που είναι πως δεν θα ξαναζήσουμε τέτοιες τραγωδίες και δεν θα ξαναπεράσουμε τέτοιες φρικτές στιγμές. Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι στη μεταπολίτευση οι κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων βίωσαν φυσικές καταστροφές και δυστυχήματα με δεκάδες θύματα. Από τη «Θύρα 7» του σταδίου Καραϊσκάκη, δυο – τρία οδικά πολύνεκρα δυστυχήματα στα Τέμπη, το ναυάγιο του Σάμινα, τις φωτιές στην Ηλεία, τις πλημμύρες στη Μάνδρα, την πυρκαγιά στο Μάτι και φυσικά τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τα γεγονότα -και η ανθρωπιστική καταστροφή που τα ακολούθησε- θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν το σύστημα δούλευε διαφορετικά και κάποιοι αρμόδιοι επί του πεδίου ήταν επαγγελματίες και υπεύθυνοι. Μόνο που σε όλες τις περιπτώσεις η συζήτηση γίνεται με τον ίδιο τρόπο. Στη βάση μιας ηθικής προσέγγισης, επειδή χάθηκαν άνθρωποι, κάτι για το οποίο προφανώς υπάρχουν ευθύνες σε όλα τα επίπεδα, από τα έγκατα της γης, μέχρι τα βάθη του ουρανού. Για το τι έγινε, γιατί έγινε και πώς θα διορθωθούν τα κακώς κείμενα ώστε να μη ξαναγίνει το κακό, οι κουβέντες είναι λίγες και… δευτερεύουσες. Ποια νομοθεσία πρέπει να αλλάξει, ποια έργα να ολοκληρωθούν, ποιες διαδικασίες πρέπει να ακολουθούνται σε όλες τις φάσεις -και στην επιλογή στελεχών κι εργαζομένων- ούτε λέξη. Κι αν υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή, έστω φευγαλέα, θίγονται αυτά τα ζητήματα, το αποτέλεσμα είναι να μένουν στον… αέρα. Ούτε η κυβέρνηση που θέλει να ξεπεράσει τον κάβο, ούτε η αντιπολίτευση που πρωτίστως θέλει και επιδιώκει να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη» μπαίνουν στην ουσία. Δεν ενδιαφέρονται; Δεν μπορούν; Δεν τους βολεύει; Ο καθένας ας δώσει τις απαντήσεις του. Για το δυστύχημα των Τεμπών φυσικά και πρέπει να εντοπιστούν και να τιμωρηθούν όσοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους, αλλά -αν μιλάμε για το από εδώ και πέρα- το μέγα ζήτημα είναι να μην ξαναγίνει ποτέ κάτι ανάλογο. Και η κατοχύρωση αυτής της προοπτικής δεν διασφαλίζεται ούτε με το επίπεδο της δημόσιας συζήτησης που παρακολουθούμε αυτή την περίοδο, ούτε με το να μπούνε ένας, δύο, τρεις ή 13 στη φυλακή.
Η… παραζάλη του αερίου
Οι κρύες νύχτες του χειμώνα έγιναν πιο «τσουχτερές» για τους Θεσσαλονικείς που έχουν κεντρική θέρμανση φυσικού αερίου και αυτό γιατί όταν είδαν τους λογαριασμούς του Μαρτίου διαπίστωσαν πως ήταν αυξημένοι. Την ώρα μάλιστα που δεν είχε προηγηθεί το Φεβρουάριο, καταγραφή της ένδειξη του μετρητή αερίου. Την πρώτη «ψυχρολουσία» την ένιωσαν οι διαχειριστές πολυκατοικιών όταν έλαβαν τους εκκαθαριστικούς λογαριασμούς με αποτέλεσμα να διερωτώνται τι έχει συμβεί. Τη δεύτερη τα γραφεία κοινοχρήστων που πρέπει να μοιράσουν και να εισπράξουν τη δαπάνη. Και ναι μεν η απάντηση μοιάζει απλή -δεν είναι απλή, αλλά ας τη δεχτούμε ως απλή προς χάριν της συζητήσεως-, αλλά, σύμφωνα με πληροφορίες, οι ενδιαφερόμενοι, δηλαδή οι καταναλωτές, δεν έγιναν καν κοινωνοί της νέας πραγματικότητας. Η Εταιρεία Διανομής Αερίου μέχρι κατά τα τέλη του 2023 έκανε μέτρηση μια φορά το μήνα στις πολυκατοικίες που θερμαίνονται κεντρικά με φυσικό αέριο. Από τη νέα χρονιά, όμως, αποφάσισε να προχωρήσει στην τακτική που ακολουθείται για την ατομική θέρμανση, δηλαδή να πραγματοποιεί μετρήσεις κάθε δίμηνο. Κάπως έτσι οι λογαριασμοί φτάνουν στις πολυκατοικίες αυξημένοι και… έναντι, λόγω αναλογιών με την περασμένη χρονιά ή το προηγούμενο δίμηνο, και με την προοπτική να εκκαθαριστούν το επόμενο διάστημα. Στο ερώτημα, βέβαια, γιατί οι πολυκατοικίες και οι διαχειριστές να μπαίνουν στην πολύπλοκη διαδικασία της χρέωσης και της επιστροφής χρημάτων δεν υπάρχει απάντηση. Όπως δεν υπάρχει απάντηση στο γιατί οι καταναλωτές να παρέχουν ρευστότητα στις εταιρείες παροχής αερίου πληρώνοντας περισσότερα έναντι και διορθώνοντας την άλλη ή την πιο άλλη φορά; Παρέχουν ρευστότητα την οποία στερούν από το δικό τους πορτοφόλι.
Η κλιματική αλλαγή στα… λόγια
Ένα τετραήμερο φουλ επικεντρωμένο στην κλιματική αλλαγή και την προσαρμογή μας σε αυτήν τρέχει από σήμερα η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Ξεκινά με την ημερίδα «Η προσαρμογή της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στην Κλιματική Αλλαγή» και συνεχίζει με το τριήμερο αντίστοιχο σεμινάριο για τον ίδιο σκοπό. Η ημερίδα διοργανώνεται από την ΠΚΜ σε συνεργασία με την ΚΕΔΕ και την Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού και θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα Περιφερειακού Συμβουλίου της Περιφέρειας (26ης Οκτωβρίου 64, περιοχή ΦΙΞ). Εκτός από τις εισηγήσεις στις θεματικές ενότητες θα προβληθεί και η ταινία «Άνυδρη Γη» του Βαγγέλη Ευθυμίου. Μάλλον γίνεται κατανοητό στην πράξη πως η κλιματική αλλαγή είναι εδώ και «προσαρμόζεται» αντίστοιχα και η Περιφέρεια. Εξάλλου στόχος του τετραημέρου είναι η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των κάτοικων της Κεντρικής Μακεδονίας. Μάλιστα οι θεματικές αφορούν τον πρωτογενή́ τομέα γενικά, το δομημένο περιβάλλον, τις παράκτιες χρήσεις, την αλιεία, τις υδατοκαλλιέργειες και την γεωργία. Δεν άφησαν και τίποτα απ’ έξω.
Και για να μην ξεχνιόμαστε, πρόκειται για τη δεύτερη πληθυσμιακά περιφέρεια της χώρας, αφού αριθμεί κοντά στα 2 εκατ. κατοίκους κι απλώνεται γεωγραφικά σε 7 νομούς. Ίσως έτσι καταλαβαίνουμε πολύ απλά πως το παλιό λαϊκό ρητό έχει την αξία του. Όταν, λοιπόν, λέμε «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν…» εννοούμε ότι η κλιματική αλλαγή δεν παίζει με κανέναν, αφού από αλλαγή γίνεται πραγματικά… κρίση. Και μερικές… λεπτομέρειες: Πόσο έγκαιρα ή καθυστερημένα γίνονται όλα αυτά; Πότε και μέσω ποιων διαδικασιών και μηχανισμών θα εφαρμοστούν στην πράξη και δεν θα μείνουν στα… λόγια; Υπάρχει χρονοδιάγραμμα; Μετρήσιμοι στόχοι; Χρεωμένα πρότζεκτ σε συγκεκριμένους ανθρώπους; Πότε -ή καλύτερα κάθε πότε- θα κάνουμε ταμείο, θα επιμερίζουμε ευθύνες και θα δίνουμε συγχαρητήρια; Διότι εάν δεν υπάρχουν στο κάδρο αυτά, όλα τα υπόλοιπα -καλά και άγια- είναι -για να χρησιμοποιήσουμε έκφραση του σαλονιού και όχι του λιμανιού- ανεπαρκή.