Αρκετά χρόνια πριν, τότε που δειλά δειλά είχαν αρχίσει κάποιοι να βάζουν ίντερνετ στο σπίτι με ταχύτητες χελώνας και τα παιδιά τους πολλές φορές ξημεροβραδιάζονταν στα κομπιούτερ, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν, οι γονείς αναζητώντας φρένα, έμπαιναν στον πειρασμό της εξής τιμωρίας: να βγάλουν για μερικές μέρες το ρούτερ από την πρίζα. Δοκιμάστηκε το μέτρο, αλλά μάλλον τα αποτελέσματα, εάν δεν ήταν ανύπαρκτα, ήταν τουλάχιστον πενιχρά. Κάπως έτσι προχώρησαν τα πράγματα και στο διάβα του χρόνου σε μια τετραμελή οικογένεια έφτασαν να υπάρχουν τέσσερα κινητά, μόνο που τα δύο τα είχαν τα παιδιά. Τότε άρχισε να κυκλοφορεί ο ψηφιακός «μπαμπούλας», να βγει δηλαδή η sim από το κινητό, προκειμένου να απενεργοποιηθεί η κινητή τηλεφωνία και να ενεργοποιηθεί η κοινωνικότητα των παιδιών με πιο βατούς και δοκιμασμένους τρόπους, μιας και τα πράγματα πολλές φορές λόγω χρήσης έφταναν στο απροχώρητο. Στη συνέχεια ούτε η αφαίρεση της sim περπάτησε και τόσο, το ίντερνετ να ΄ναι καλά, τα κινητά συνδέονται και η κατάσταση άρχισε να ξεχειλώνει…
Στις μέρες μας, κι όχι μόνο στη χώρα μας, η δημόσια συζήτηση που έχει ξεκινήσει για τη χρήση των κινητών από τα παιδιά, το πότε και το πώς, μπαίνει(;) σε νέα αυλάκια. Κάτι οι απαγορεύσεις στα σχολεία, κάτι οι αποβολές, κάτι οι αλλαγές σε σχολικά περιβάλλοντα, μπήκαν τα πράγματα σε μια νομική διαδικασία. Τέρμα τ’ αστεία. Ο κανόνας εντός του σπιτιού έγινε νόμος. Το εάν εφαρμόζεται είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση. Στις μέρες μας βέβαια μπαίνουμε και σε μια άλλη, πιο ειδική συζήτηση, όπως φαίνεται τουλάχιστον από τις απόψεις που έχουν κατατεθεί από κυβερνητικά στελέχη, που έχει να κάνει με τους περιορισμούς των παιδιών στα social media και ιδιαίτερα σε κάποιες εφαρμογές και πλατφόρμες, προεξάρχοντος του tik tok. Συζητούνται κι εδώ νομοθετικές πρωτοβουλίες, άρα περιορισμοί και καμπάνες για τους παραβάτες. Θα δούμε και πάλι να ψηφίζεται κάποιος νόμος κι όσο για την εφαρμογή του, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Έτσι κι αλλιώς, το όλο ζήτημα είναι τόσο χαοτικό και παγκόσμιο, που δεν νομίζω πως είναι εύκολο να ελεγχθεί και να φέρει αποτελέσματα.
Ο διάχυτος φόβος και το ανυπολόγιστο άγχος που προκαλείται σε κάποιο άτομο, συνήθως νεαρής ηλικίας, όταν στερηθεί ή αποχωριστεί το κινητό του τηλέφωνο, έχει πλέον καταγραφεί και καταχωριστεί ως σύνδρομο. Αυτό το σύνδρομο της στέρησης του κινητού τηλεφώνου μάλιστα λέγεται νομοφοβία, που προέρχεται γραμματολογικά από την αγγλική γλώσσα, όπου nomophobia είναι η “no mobile phobia”, εξού και η λέξη νομοφοβία. Καμία σχέση δεν έχει βέβαια το εν λόγω σύνδρομο με τον φόβο των νόμων.
Εμείς πάντως στην Ελλάδα δεν πάσχουμε από νόμους αλλά από τη μη εφαρμογή τους. Έχουμε δηλαδή νομοφοβία άλλου τύπου, φόβο από την εφαρμογή των νόμων που ψηφίζει η εκτελεστική εξουσία, άρα η εκάστοτε κυβέρνηση και η κάθε κυβερνητική πλειοψηφία. Μάλιστα οι κυβερνώντες πολλές φορές επαίρονται κιόλας, «εμείς φέραμε και ψηφίσαμε στη Βουλή νόμο για εκείνο το θέμα, για το άλλο ζήτημα, για το τάδε και το δείνα». Σύμφωνοι, νόμους έχουμε. Δεν θα ψάξουμε να βρούμε εν προκειμένω εάν είναι σωστοί ή εμπεριέχουν λανθασμένες διατάξεις. Στο να τους εφαρμόζουμε και να παρακολουθεί την εφαρμογή τους η πολιτεία, εκεί υπάρχει πραγματική ξηρασία, μια εγγενής δυσκολία στην εφαρμογή των νόμων. Δυσκολία υπάρχει βέβαια, όπως είπαμε, κι από τα ίδια μας τα σπίτια ακόμη να μπουν όρια και κανόνες…
Πόσες φορές δεν έχουμε μονολογήσει, όταν βλέπουμε σε άλλα κράτη σε τρανταχτές υποθέσεις να τηρούνται οι προβλεπόμενες διατάξεις, λέγοντας «εκεί οι νόμοι εφαρμόζονται, δεν αστειεύονται, δεν παίζουν με τους νόμους». Εμείς παίζουμε κανονικά. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε και πολύ. Τα παραδείγματα αμέτρητα.
Πεδίο δόξης λαμπρό θα έχουμε στον νέο, επικαιροποιημένο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ), με τον οποίο θα θεσπίζονται ακόμη αυστηρότερα κριτήρια για την οδηγική συμπεριφορά εντός κι εκτός των πόλεων. Σε μια από τις προβλεπόμενες διατάξεις θα υπάρχει μείωση της ταχύτητας μέσα στις πόλεις, από τα 50 χλμ./ώρα στα 30. Εκτιμώ ότι θα είναι ακόμη μια τουφεκιά στον αέρα χωρίς αντίκρισμα. Εδώ δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε τα 50 θα πάμε στα 30; Νομίζει κανείς ότι θα πιάσει τόπο ο νέος νόμος; Είπαμε, δεν φοβόμαστε να νομοθετούμε, αλλά φοβόμαστε να εφαρμόσουμε τους νόμους.
Έχουμε το σύνδρομο… της εφαρμογής των πάσης φύσεως κανόνων, περιορισμών και τελικά των νόμων. Είμαστε ασυγκράτητοι ανυπολόγιστα.