Ταχύτατα μπορεί να αντιδράσει η ΕΕ εάν τα νέα οικολογικά βουρτσάκια μπάνιου έχουν περισσότερα μικροσωματίδια από τα επιτρεπτά όρια και δεν είναι και τόσο φιλικά στο περιβάλλον. Σε άλλες υποθέσεις όμως σοβαρές, όπως η Γάζα, εκκωφαντική σιωπή.
Πολλά τα παραδείγματα που δείχνουν πως η ΕΕ μας - ξεκαθαρίζω προς αποφυγήν κάθε παρεξήγησης πως είμαι φανατικά φιλοευρωπαϊστής- έχει πάρει εδώ και χρόνια διαζύγιο από αυτό που λέμε «γρήγορα αντανακλαστικά». Ενίοτε δείχνει να μην έχει καν αντανακλαστικά.
Φαίνεται πως σταδιακά η Ένωσή μας φοράει το κοστούμι της Ωραίας Κοιμωμένης, κάνει πως δεν βλέπει, δεν ακούει και φυσικά, αφού λείπουν και τα προηγούμενα, δεν μιλάει… Έχει μπει στον ρόλο, είναι βραδύκαυστη, μη λειτουργική, μη αποφασιστική και στο τέλος της ημέρας δεν είναι χρήσιμη στην εξυπηρέτηση αυτού που λέμε ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.
Ας θυμηθούμε πώς λειτούργησε σε βαριά θέματα. Ενέργεια και πλαφόν στο φυσικό αέριο; Κυριολεκτικά… τρία πουλάκια κάθονταν για μήνες συνεδριάζοντας και στο τέλος, όταν υποτίθεται αποφάσισαν, έδειξαν πως ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Οι ίδιοι συσκεπτόμενοι δεν κατάλαβαν εξαρχής τι έγινε στην Ουκρανία. Μέχρι να πάρει μπρος το μηχάνημα, το ΝΑΤΟ κι οι ΗΠΑ είχαν δείξει στους Ευρωπαίους τα πατήματα που πρέπει να κάνουν. Κι ας είναι το Κίεβο, όπως και να το κάνεις, πιο κοντά στις Βρυξέλλες από ό,τι στην Ουάσιγκτον και άρα το θέμα είναι στην ίδια τη γειτονιά μας. Τα ίδια έκαναν και στη Λιβύη μετά την αραβική άνοιξη, μην πω ότι δεν έχουν καν αντιληφθεί ακόμη πόσο άλλαξε η ιστορία στην Ευρώπη μετά τα προσφυγικά – μεταναστευτικά ρεύματα.
Το ίδιο μοντέλο ακολουθεί η ΕΕ και στην κλιματική αλλαγή. Κυνηγά τον άνθρακα και καλώς κάνει, με στόχο άπιαστο για το 2030. Από δίπλα της περνούν καταστροφικές πλημμύρες, καύσωνες, πυρκαγιές και το σκέφτεται διπλά και τριπλά πώς ή από ποιο ταμείο θα διαθέσει πόρους – ψίχουλα για τους πληγέντες κάθε φορά. Μπορεί να τρέξει με απίστευτες ταχύτητες να προλάβει τα χαμηλά λιπαρά στη μαγιονέζα και στα σοβαρά και κρίσιμα ζητήματα κάνει επιτυχώς τον Κινέζο.
Στο ίδιο έργο θεατές τις τελευταίες ημέρες με αυτά που συμβαίνουν στο Ισραήλ και τη Γάζα. Η ΕΕ καταδίκασε εξ αρχής -και καλώς έπραξε- τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Χαμάς στο Ισραήλ, μίλησε για δικαίωμα στην αυτοάμυνα και μετά πήγε για ύπνο. Κι αναρωτιέμαι τα πλάνα, οι μαρτυρίες με την ισοπεδωμένη Γάζα δεν την ανησυχούν σε αυτόν τον ύπνο; Τα χιλιάδες παιδάκια που σκοτώθηκαν από τους βομβαρδισμούς δεν την κάνουν να ανεβάσει σφυγμούς; Οι εικόνες με τους αμάχους που πληγωμένοι στην αγκαλιά τους κουβαλούν -για πού αλήθεια;- τα νεκρά σπλάχνα τους δεν της δημιουργούν δεύτερες σκέψεις; Να ταχθεί τουλάχιστον στο πλευρό του ΟΗΕ και να ζητήσει έμπρακτα την άμεση κατάπαυση του πυρός, το τέλος του μακελειού ή, όπως εσχάτως μπήκε στη διεθνή συζήτηση ο όρος, το τέλος της «Γενοκτονίας στη Γάζα»;
Ορθώς μίλησε η ΕΕ για τρομοκρατική επίθεση κατά αθώων στις 7 Οκτωβρίου. Και μετά; Σκεφτείτε πως δεν μπορούσε να καταλήξει στο λεκτικό της απόφασης, αν θα υποδηλώνει παύση εχθροπραξιών ή εκεχειρία.
Αλήθεια, τι θα λέμε εμείς στα παιδιά μας, αυτά τα συνομήλικα της Γάζας, που θα μας ρωτήσουν κάποια στιγμή «ποιος είναι ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής» τον οποίον υπερασπιστήκαμε τόσα χρόνια έναντι άλλων δημιουργώντας ακόμη και αρμόδια Επιτροπή στο κορυφαίο μας κοινό πολιτικό όργανο, την Κομισιόν; Τι θα τους πούμε; Για μας είναι πολύ εύκολο να τρέξουμε το παιδί μας, που γρατζουνίστηκε στην τσουλήθρα παιδικής χαράς στα Επείγοντα, και βλέπουμε ενεοί σκόρπια λούτρινα κουκλάκια βουτηγμένα στο αίμα μέσα στα χαλάσματα της Γάζας.
Έστω και τώρα, ας αντιγράψει η Ένωσή μας τον Γκουτέρες του ΟΗΕ που ψέλλισε έστω μια κουβέντα για τα άμαχα θύματα κι ας μπήκε στο στόχαστρο. Καλύτερα να βαλλόμαστε, παρά να κοιμόμαστε.