Πρωταπριλιά σήμερα και προσοχή μην τυχόν και σας γελάσουν ή σας… ξεγελάσουν. Είναι η ημέρα του ψέματος, υπό την έννοια πως ότι κι αν πει κάποιος, όσο τερατώδες κι αν είναι, σήμερα δικαιολογείται. Βέβαια τα τελευταία χρόνια -ιδιαίτερα μετά την κρίση του 2010- η ανάγκη να ακούσουν οι ταλαιπωρημένοι πολίτες τις εύκολες λύσεις που θα λειτουργήσουν παρηγορητικά δημιούργησε τερατωδίες, οι οποίες λέγονταν -και ορισμένες λέγονται ακόμη- σε καθημερινή βάση με ευκολία Πρωταπριλιάς. Εάν αυτοί που τις λένε τις πιστεύουν κιόλας είναι αδιευκρίνιστο, αλλά αν συμβαίνει είναι ακόμη πιο επικίνδυνο. Και διεκφεύγει του απλού «αθώου» ψέματος…
Τα κλειστά μαγαζιά
Αρκετά μαγαζιά στο πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης παραμένουν κλειστά -ορισμένα εδώ και πάνω από μία δεκαετία, από την εποχή της κορύφωσης της οικονομικής κρίσης. Οι λόγοι είναι πολλοί και διαφορετικοί μεταξύ τους. Άλλοι για τα λουκέτα στην Βασ. Όλγας, άλλοι για την Τσιμισκή. Άλλοι για τη Βαλαωρίτου και άλλοι για τη Βενιζέλου. Πρόκειται για την τέλεια καταιγίδα που χτύπησε μετά το 2010 μια ευνοημένη τις προηγούμενες δεκαετίες κατηγορία ακινήτων. Διότι τα τρία, τέσσερα ή πέντε καταστήματα στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας είναι ελληνική πατέντα προκειμένου να αυξηθούν τα έσοδα από την κατασκευή μιας οικοδομής. Και καλά όσο το ελληνικό λιανεμπόριο ήταν απολύτως κατακερματισμένο το σύστημα δούλευε και όλοι οι εμπλεκόμενοι εισέπρατταν το κατιτίς τους. Αλλά τώρα που το λιανεμπόριο μαζεύτηκε κατά κύριο λόγο σε λίγα και… μεγάλα χέρια η ανάγκη να υπάρχουν χιλιάδες μικροκαταστήματα μακριά από εμπορικές πιάτσες εξέλειπε. Όσο για τις κραυγαλέες περιπτώσεις της Τσιμισκή, ενός από τους εμπορικότερους δρόμους της χώρας, η εξήγηση για τα κλειστά καταστήματα είναι διαφορετικά: τα υψηλά -σε ορισμένες περιπτώσεις υπερβολικά- ενοίκια που ζητούν οι ιδιοκτήτες δεν βρίσκουν εύκολα ανταπόκριση. Κι επειδή ούτε η ελπίδα των ιδιοκτητών που έχουν κλειστά μαγαζιά σε δευτερεύοντες από εμπορική άποψη δρόμους ούτε η απληστία των πρωτοκλασάτων… πεθαίνει η σημερινή εικόνα δεν θα αλλάξει εύκολα.
Διαμαρτυρία από το Πανόραμα
Διαμαρτύρεται μία αναγνώστρια από το Πανόραμα για την ταλαιπωρία που υφίσταται η περιοχή μετά τη λειτουργία του Μετρό και την τροποποίηση κάποιων δρομολογίων του ΟΑΣΘ. Διαφωνεί, μάλιστα, με κείμενο αρθρογράφου της Voria.gr, κάτι που είναι δικαίωμά της. Άλλωστε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης λειτουργούν -εκτός των άλλων- και ως πεδία δημόσιου διαλόγου. Η σχετική επιστολή δημοσιεύεται αυτούσια πιο κάτω, με μοναδικό σχόλιο – παρότρυνση ότι κάθε αλλαγή χρειάζεται υπομονή μέχρι να οριστικοποιηθούν οι καινούργιες καταστάσεις. Σύμφωνα με τον ΟΣΕΘ, το πρόβλημα με τη συγκεκριμένη περιοχή είναι ότι δεν έχουν ακόμη πυκνώσει τα δρομολόγια των λεωφορείων που εξυπηρετούν τη διασύνδεσή της με το Μετρό, κάτι που αναμένεται τους επόμενους μήνες. Κατά τα λοιπά, η Θεσσαλονίκη -ευτυχώς ή δυστυχώς- είναι σχετικώς μικρή και όλοι λίγο πολύ γνωρίζουν εάν μία αλλαγή λειτουργεί προς το καλύτερο ή προς το δυσμενέστερο. Χωρίς αμφιβολία η λειτουργία του Μετρό αλλάζει συνήθειες. Όπως ακριβώς τα δρομολόγια του ΟΑΣΘ τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρούσαν τους πολίτες της Θεσσαλονίκης. Και εξακολουθούν να το κάνουν σε σημαντικό βαθμό. Ή μήπως όχι;
Η επιστολή της κ. Καίτη Αντωνιάδου:
«Με έκπληξη διάβασα το από 29-3-2025 άρθρο του κ. Γιώργου Μητράκη με τίτλο "Το Μετρό και η Τροχαία Δημιούργησαν το Νέο Πρόσωπο της Θεσσαλονίκης", το οποίο αναφέρεται και στις αντιδράσεις των κατοίκων του Πανοράματος και μάλιστα αναφέρει ότι οι περισσότεροι δείχνουν να καταλαβαίνουν. Να καταλάβουν ότι για να πάνε στον τερματικό σταθμό της Νέας Ελβετίας πρέπει να κατευθυνθούν προς την έξοδο της πόλης για να μπουν στο κέντρο της πόλης; Ότι δεν είναι μόνο οι κάτοικοι του Πανοράματος αλλά και οι κάτοικοι της Πυλαίας και του Χορτιάτη;
Γνωρίζετε ότι το λεωφορείο 11 της Πυλαίας δεν πάει καθόλου από τον τερματικό σταθμό της Νέας Ελβετίας, όπου για να πάει κάποιος θα χρειαστεί δύο λεωφορεία, το 11 για να βγει στην οδό Προφήτη Ηλία και το 58Β για να φτάσει στον τερματικό της Νέας Ελβετίας, και επιπλέον, για να κατέβει στο κέντρο, θα πρέπει να πάρει το μετρό; Σύνολο, τρία μέσα μαζικής μεταφοράς. Πράγματι, μιλάμε για μεγάλη ευκολία!
Εναλλακτικά, θα πρέπει να φτάσει μέχρι το τέρμα του 11, που είναι στα Πανεπιστήμια, και στην περίπτωση που η δουλειά του είναι στην οδό Αγίας Σοφίας, είτε θα πρέπει να πάρει μετρό για μία στάση, έχοντας διανύσει όλη τη διαδρομή με το λεωφορείο, είτε να πάει με τα πόδια. Επιπλέον, ας μας πει ο κ. Μητράκης πώς θα μετακινηθούν οι εργαζόμενοι (π.χ. καθαρίστριες σε νοσοκομεία και στα ιδρύματα του Πανοράματος) από δυτικά προς την εργασία τους. Πώς θα πάει κάποιος από το Πανόραμα στο Ιπποκράτειο ή από το κέντρο στην κλινική του Αγίου Λουκά και στο νοσοκομείο Παπανικολάου;
Όλα αυτά είναι ζητήματα της καθημερινότητάς μας, τα οποία προέκυψαν από τη λειτουργία του μετρό και για τα οποία μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί κάποια λύση. Επομένως, πριν γράψει κάποιος κάτι, πρέπει να διασταυρώσει πρώτα όλες τις παραμέτρους. Να τονίσω ότι κανείς δεν είναι ενάντια στο μετρό, αλλά όλοι εμείς, οι κάτοικοι του δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη, είμαστε οι μόνοι που δεν έχουμε ούτε μετρό ούτε λεωφορεία.
Επειδή η συγκοινωνία είναι κοινωνικό αγαθό και, ως βαριά φορολογούμενοι πολίτες, δικαιούμαστε να έχουμε μια σύγχρονη και τακτική συγκοινωνία, καλείστε να αποκαταστήσετε την αλήθεια και επιφυλασσόμαστε των νόμιμων δικαιωμάτων μας».
Τα… μισοαναμμένα φώτα
Σχεδόν στο ημερήσιο δελτίο βρίσκονται τροχαία ατύχημα και δυστυχήματα με τραυματίες και νεκρούς. Η οδική παιδεία στη χώρα έχει πάει στην κυριολεξία περίπατο, όπως αποδεικνύεται από τα αυξανόμενα καθημερινά συμβάντα. Τα παραδείγματα μη σωστής χρήσης του αυτοκινήτου και της παραβίασης των κανόνων οδικής συμπεριφοράς είναι πάρα πολλά, όμως ειδικά κάποια από αυτά καταδεικνύουν το πρόβλημα σε όλο του το μεγαλείο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η οδήγηση υπό συννεφιά και βροχή χωρίς ο οδηγός να έχει αναμμένα τα φώτα πορείας. Σε μια οποιαδήποτε διαδρομή μία μουντή ημέρα με βροχή σχεδόν οι μισοί οδηγοί δεν καταδέχονται να ανάψουν ούτε καν τη μικρή σκάλα. Οι λόγοι που οι εν λόγω οδηγοί δεν κάνουν την απλή κίνηση στο ταμπλό του οχήματος για να τα ανάψουν τα φώτα χρήζουν ψυχιατρικής διερεύνησης, καθώς δεν είναι δυνατόν να οδηγούν και να μην αντιλαμβάνονται ότι θέτουν σε κίνδυνο τον εαυτό τους, αυτούς που επιβαίνουν στο ίδιο αυτοκίνητο μαζί τους, αλλά και τους υπόλοιπους που κινούνται στον ίδιο δρόμο. Μετά μας φταίνε οι κακοί δρόμοι ή η κακή μας μοίρα; Πάλι καλά που τα νέας τεχνολογίας αυτοκίνητα έχουν αισθητήρες και ανάβουν αυτόματα τα φώτα, μόλις «νιώσουν» ότι η ορατότητα έχει υποχωρήσει. Εάν δεν υπήρχε αυτή η εξέλιξη τα αυτοκίνητα με αναμμένα φώτα προφανώς θα ήταν ακόμη λιγότερα.