Νομίζω πως δεν υπάρχει τώρα αμφιβολία για το υποστηριζόμενο επί χρόνια σ’ αυτήν την στήλη, ότι κάνουν μεγάλο λάθος οι αναλυτές εκείνοι, που δεν διακρίνουν πως σε πολλές περιπτώσεις έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα οι Ισραηλίτες της διασποράς με τους Ισραηλινούς πολίτες του κράτους του Ισραήλ. Με όσα συμβαίνουν τώρα, δικαιώνονται οι απόψεις που διετύπωνα, και εκείνο που μένει αναπάντητο, είναι ποια "φράξια" του διεθνούς συστήματος θα επικρατήσει.
Ο Ομπάμα, υποστηριζόμενος από τους Ροκφέλερ, εφαρμόζει την πολιτική των Εβραίων της διασποράς που έχει πιο αντιπροσωπευτικό εκφραστή τον Χένρι Κίσιγκερ, ο οποίος όχι μόνον δεν γίνεται δεκτός στο Ισραήλ, αλλά αποκλείσθηκε και από συναγωγές, μετά την "προδοσία" του το 1973, όπου αντί να ενημερώσει για την επίθεση των Αράβων, αποφεύχθηκε ο αιφνιδιασμός, επειδή ενημέρωσε το Ισραήλ η… Σοβιετική Ένωση.
Ο Κίσιγκερ και οι συν αυτώ δεν επιθυμούν την ύπαρξη του Ισραηλινού κράτους, ή τουλάχιστον χωρίς την ύπαρξη και Παλαιστινιακού, με το σοβαρό επιχείρημα που έχουν ότι συγκεντρώνουν εξ αιτίας της ύπαρξής του, τα πυρά όχι μόνον των μουσουλμάνων, αλλά και πολλών δυτικών λαών. Και αυτό το γεγονός, στέκεται εμπόδιο στην υλοποίηση διαφόρων σχεδίων.
Όμως και οι Ισραηλινοί έχουν σοβαρό επιχείρημα, ότι δεν θα μείνουν πάλι χωρίς πατρίδα, περιφερόμενοι σε διάφορες χώρες, χωριζόμενοι σε Eskenazi και Sephardic, και μάλιστα πολλές φορές συγκρουόμενοι μεταξύ τους, όπως μαρτυρεί ο Τύπος της Θεσσαλονίκης των αρχών του 1900. Το γεγονός ότι ζουν στο Ισραήλ υπό συνεχή φόβο κάποιων τρομοκρατικών επιθέσεων, και με διάθεση τεραστίων ποσών για την άμυνα, περικυκλωμένοι από εχθρικούς μουσουλμανικούς λαούς, δεν είναι λόγος για να αποτρέψει κάποιον να αποζητά μια πατρίδα, όταν δεν τον κυριαρχούν διεθνιστικές αντιλήψεις.
Ο Τραμπ, εκλέχθηκε με συνθήματα εναντίον της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ της περιόδου Ομπάμα και Κλίντον, και οι μέχρι τώρα δηλώσεις του, αλλά και οι επιλογές προσώπων στο επιτελείο του, δείχνουν ότι υπηρετεί το σύστημα των εθνικών κρατών που η παγκοσμιοποίηση ανέτρεψε.
Εκείνο λοιπόν που συμβαίνει είναι ότι ο Τραμπ έρχεται να ανατρέψει την πολιτική Ομπάμα, που οδηγούσε στην αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, και στην παράδοση σ’ αυτό μέρους της Ιερουσαλήμ, εκείνου όπου οι Ισραηλινοί ετοιμάζονται να οικοδομήσουν τον τρίτο ναό του Σολομώντος. Πλήρης ανατροπή δηλαδή, στα όσα ίσχυαν μέχρι χθες. Μάλιστα οι Ισραηλινοί ξεγελάστηκαν (ίσως επειδή το ένα όνομα του Ομπάμα είναι εβραϊκό -Μπάρακ-, αλλά δεν έλαβαν υπόψη ότι το άλλο είναι ισλαμικό -Χουσεΐν-, καίτοι εμφανίζεται ως χριστιανός) και στην εκλογή του ο ισραηλινός Τύπος έγραφε: "Εκλέχτηκε ένας δικός μας".
Ο Ομπάμα, με την εξομάλυνση των σχέσεων των ΗΠΑ με το Ιράν, και με την ουσιαστική αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, προσέθεσε τεράστια προβλήματα στο Ισραήλ. Μάλιστα, υποχρέωσε και την Ε.Ε. να ακολουθήσει την ίδια πολιτική, μέχρι σημείου που τα αρμόδια ευρωπαϊκά όργανα να επιστρέψουν στο Ισραήλ παρτίδα εμπορευμάτων, επειδή δεν αναγραφόταν ότι προέρχονται από παλαιστινιακά εδάφη που εποικίστηκαν από Ισραηλινούς.
Και αυτός ο εποικισμός είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, όταν οι ΗΠΑ όχι μόνον δεν απέτρεψαν ψηφοφορία του Συμβουλίου Ασφαλείας εναντίον του εποικισμού, αλλά κατά τον Νετανιάχου, μάλλον την επέβαλαν. Αυτό υποχρέωσε τον Τραμπ να συστήσει στους Ισραηλινούς να παραμείνουν δυνατοί έως την 20ή Ιανουαρίου που θα ορκιστεί, βάλλοντας συγχρόνως και κατά του ΟΗΕ.
Βέβαια, είναι αλήθεια πως πολλοί περιμένουμε μήπως συμβεί κάτι και δεν ορκιστεί ο Τραμπ, μετά τον πόλεμο που υφίσταται από τους αντιπάλους του. Φαίνεται, πως κι ο ίδιος έχει επιφυλάξεις γράφοντας στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter: «Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να αγνοήσω τα πολλά εμπόδια και τις εμπρηστικές δηλώσεις του προέδρου Ο. Πίστευα ότι η μετάβαση θα γινόταν ήρεμα. ΑΛΛΑ ΟΧΙ!».
Δεν είναι επομένως επιφανειακή η διαφοροποίηση του νυν με τον μέλλοντα πρόεδρο των ΗΠΑ. Τα συμφέροντα είναι μεγάλα, ο αγώνας αδυσώπητος, και οι εξελίξεις που θα συμβούν, καταλυτικές για το μέλλον της περιοχής - και όχι μόνον.