Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 έγινε πλέον από όλους αντιληπτή η σοβούσα διαμάχη μεταξύ της θεωρίας του Κέυνς -με την οποία αναπτύχθηκε ο δυτικός κόσμος- και των νέων ιδεών του νεοφιλελευθερισμού, εκφραζόμενου κυρίως από τον Μίλτον Φρίντμαν, της Σχολής του Σικάγου, με τον οποίο η οικονομία άρχισε να κατευθύνει την πολιτική, αντιστρέφουσα τα πεπραγμένα στην ζωή επί της γης, από την έναρξή της,
Πρόκειται σαφώς για στρέβλωση των πολιτευμάτων με τα οποία κυβερνήθηκαν οι λαοί επί χιλιετίες, όπου αντί η πολιτική να κατευθύνει την οικονομική δραστηριότητα προς όφελος του λαού, συνέβη το αντίθετο, με την οικονομία να έχει το πάνω χέρι, καθιστώντας τους πολιτικούς διαχειριστές των αποφάσεών της.
Σύμφωνα με τη θεωρία του Φρίντμαν, οι κυβερνήσεις πρέπει να περιορίζουν δραστικά τους φορολογικούς και εργασιακούς κανόνες, επιβάλλοντας ρυθμίσεις προς όφελος των ιδιωτικών επιχειρήσεων, που καταλήγουν υπέρ των μεγάλων πολυεθνικών και προς ζημία των μικρομεσαίων.
Αυτός είναι και ο λόγος της απαίτησης των δανειστών, να πάψει να υφίσταται μονοπώληση της αγοράς από κρατικές εταιρίες κοινής ωφελείας (π.χ. ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ) , δηλαδή ιδιωτικοποίησης της δημόσιας περιουσίας. Και ταυτοχρόνως, οι κυβερνήσεις πρέπει να προβούν σε περικοπές κοινωνικών προγραμμάτων, όπως π.χ. τα ταμεία ανεργίας και τα κοινωνικά επιδόματα σε ασθενείς οικονομικώς ομάδες του πληθυσμού.
Οι τιμές και οι μισθοί να καθορίζονται μόνο από την αγορά και όχι μέσα από συνδικαλιστικό διάλογο, χωρίς εγγυήσεις του κράτους για τη διαφύλαξη τους. Δεν πρέπει να υπάρχουν εγγυημένοι κατώτατοι μισθοί. Επίσης πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τα συνταξιοδοτικά ταμεία και η δωρεάν παιδεία. Μάλιστα, υπάρχει πρόβλεψη ιδιωτικοποίησης ακόμη και των εθνικών πάρκων, αλλά και των δασών, ως και των ποταμών. Ο,τιδήποτε δηλαδή μπορεί να προσελκύσει επενδύσεις από ιδιωτικές εταιρίες με μοναδικό γνώμονα το κέρδος τους.
Τα είδαμε όλα αυτά σε άλλες χώρες, έχουν ψηφιστεί σχετικοί νόμοι και στην Ελλάδα (διαχείριση ακόμη και του βρόχινου νερού), μόνον που η κρίση δεν επέτρεψε να εφαρμοστούν, όπως συνέβη και με την απαγόρευση καπνίσματος.
Όμως, η επικράτηση της οικονομίας επί της πολιτικής δεν είναι οριστική, γι’ αυτό και ο υπογραφόμενος χαιρέτισε την -για πρώτη φορά κατά τις τελευταίες δεκαετίες- ανάδειξη της γεωπολιτικής θέσης της χώρας μας. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους, που εξακολουθούν να μας διατηρούν εν ζωή, έστω και στην εντατική.
Υπάρχει και κάτι άλλο. Ότι η οικονομία παραβλέπει τον συναισθηματικό παράγοντας, ο οποίος απρόβλεπτος ων, μπορεί να ανατρέψει πολλά σχέδια. Το μεγάλο λάθος της είναι, ότι δεν έλαβε καθόλου υπόψη της ορθή σύσταση του κοινωνιολόγου Γουστάβ Λε Μπον, ότι κάθε θεσμός επιτυχημένος σε μια χώρα, μεταφερόμενος σε άλλη πρέπει να προσαρμόζεται στις ιδιαίτερες συνθήκες της χώρας εκείνης.
Αυτό προβάλλει, στο Stratfor, ο Τζορτζ Φρίντμαν (συνεπωνυμία με τον Μίλτον), με τίτλο "Περιφρονήσατε τους Έλληνες και χάσατε", που αναδημοσιεύει το onalert, γράφοντας τα αυτονόητα, τα οποία σε Βερολίνο και Βρυξέλλες αδυνατούσαν να κατανοήσουν. Τρεις είναι οι λόγοι για το 61%, σύμφωνα με την ανάλυση:
1. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κατανόησε το "αίσθημα" του λαού. Ο οποίος δεν μπορεί να κατανοήσει και να δικαιολογήσει την απαίτηση για νέα μέτρα, μετά από έξι χρόνια αναποτελεσματικών μέτρων!
2. Η απαξίωση και η περιφρόνηση με την οποία αντιμετωπίζεται η ελληνική κυβέρνηση από την "ευρωπαϊκή ηγεσία", ερμηνεύθηκε από τους Έλληνες πολίτες ως περιφρόνηση και απαξίωση προς τους ίδιους.
3. Οι Ευρωπαίοι ακόμη δεν έχουν καταλάβει ότι κατόρθωσαν να φέρουν τους Έλληνες στο σημείο μηδέν: δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν!
Ο Φρίντμαν επικαλείται το ΔΝΤ, το οποίο αναγνωρίζει ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι εξυπηρετήσιμο και επίσης ότι νέα μέτρα λιτότητας δεν οδηγούν πουθενά παρά μόνο στην καταστροφή. Και βέβαια στην μη αποπληρωμή των δανείων.
Οι Έλληνες, υποστηρίζει ο Φρίντμαν, όλα αυτά τα έχουν πια κατανοήσει. Χωρίς αναδιάρθρωση του χρέους δεν υπάρχει λύση. Επισημαίνει ότι "δεδομένου ότι οι ηγέτες της Ευρώπης δεν είναι ηλίθιοι, είναι σημαντικό να κατανοήσουν το παιχνίδι που έπαιξαν. Ήξεραν πολύ καλά ότι τα μέτρα λιτότητας ήταν άσχετα και επιζήμια για την αποπληρωμή του χρέους. Επέμειναν σε αυτή τη "λύση" αυτή τη στιγμή, επειδή πίστευαν ότι θα κερδίσουν, και ήταν σημαντικό για αυτούς να πείσουν την Ελλάδα να συνθηκολογήσει...
Φαίνεται πάντως, πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες αρχίζουν σιγά-σιγά να αντιλαμβάνονται πως οι τεχνοκράτες δεν είναι σε θέση να διοικήσουν λαούς. Αυτό ανήκει στους πολιτικούς, οι οποίοι πρέπει να επιλέξουν αν επιθυμούν την κυβέρνηση ή την διαχείριση.
Ελπίζουμε αυτό να επιβεβαιωθεί την Κυριακή, στην κρίσιμη για το μέλλον της χώρας μας Σύνοδο Κορυφήςτης ΕΕ, καθώς η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τεχνοκρατική προσέγγιση, αλλά είναι φανερό ότι χρειάζεται και πολιτική απόφαση.
Ο Μακεδών