Ο κορυφαίος Ιταλός διανοητής, φιλόσοφος και συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο πίστευε ότι η σύνθεση ενός κοινοβουλίου πρέπει να είναι αντιπροσωπευτική της κοινωνίας που εκπροσωπεί. Αυτό που εξηγούσε κατά καιρούς είναι ότι εάν –για παράδειγμα- ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας ρέπει προς την παρανομία ή την αγραμματοσύνη πρέπει αναλόγως να εκπροσωπείται από βουλευτές με αυτά τα χαρακτηριστικά. Ούτε στην Ιταλία –αν και κατά καιρούς διάφορα δημόσια νούμερα έχουν μπει στη Βουλή μέχρι πορνοστάρ- ούτε πολύ περισσότερο στην Ελλάδα ίσχυσε αυτή η συνθήκη.
Εκείνο, όμως, που μπορεί κάποιος να παρατηρήσει μετά τη χθεσινή ουσιαστικά πρώτη συνεδρίαση της ολομέλειας του Κοινοβουλίου με τη νέα του σύνθεση των οκτώ κομμάτων είναι ότι σε πολιτικό επίπεδο πολιτικά εκπροσωπείται το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Ίσως επειδή στις εκλογές της 25ης Ιουνίου πέρασε το μαγικό 3% ένας σημαντικός αριθμός μικρών κομμάτων. Ειδικά η Νίκη, η Πλεύση Ελευθερίας και οι Σπαρτιάτες τα κατάφεραν εκεί που τα ίδια ή άλλα σχήματα με ανάλογες ιδέες και προτάσεις έμεναν εκτός. Αυτός ο πλουραλισμός απόψεων φάνηκε χθες από τις τοποθετήσεις των πολιτικών αρχηγών κατά την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων. Φυσικά οι εντυπώσεις σε κάποιες περιπτώσεις είναι μελαγχολικές, αλλά καιρός είναι να καταλάβουμε ότι από ιδεολογική και αισθητική πλευρά, και αυτές οι απόψεις υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία.
Δεν υπάρχει λόγος να κλείνουμε τα μάτια και τα αφτιά στην πραγματικότητα που λέει ότι αρκετοί ανάμεσά μας κινούνται εκτός πολιτικής ορθότητας. Με την έννοια ότι αμφισβητούν βασικές παραμέτρους της σημερινής Ελλάδας, όπως εκφράζονται από τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας και τη συμμετοχή της στον πυρήνα της ευρωατλαντικών θεσμών. Ακόμη και ο αστικός χαρακτήρας της ελληνικής Δημοκρατίας αμφισβητείται από μέρος των Ελλήνων, που εκπροσωπείται εντός Βουλής. Το ερώτημα της επόμενης περιόδου είναι εάν αυτή η… υπερέκθεση ιδεών, αντιλήψεων και πρακτικών που διασφαλίζει η συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες θα αυξήσει ή θα περιορίσει τη… γοητεία των ποικίλης κατευθύνσεων ακραίες πολιτικές θέσεις. Όπως ακούστηκαν χθες οι πολιτικοί αρχηγοί των μικρότερων κομμάτων, η φθορά των εντυπώσεων –αναλόγως βέβαια και των γενικότερων εξελίξεων- φαίνεται ότι θα είναι σχετικά γρήγορη...
Φουλ επίθεση από τον Πρέσβη
Παρουσία πλήθους καλεσμένων και επίσημων προσκεκλημένων και κεντρικό ομιλητή τον πρέσβη Τζορτζ Τσούνη πραγματοποιήθηκε χθες στους κήπους του Αμερικανικού Κολλεγίου, στη Θεσσαλονίκη, ο εορτασμός της Ημέρας Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Ο ελληνικής καταγωγής κ. Τσούνης μίλησε με θερμά λόγια για τους ιστορικούς δεσμούς και τις δημοκρατικές αξίες που ενώνουν τις δύο πατρίδες του, κάνοντας αναφορές που συνδέουν το χθες με το σήμερα: Τη στήριξη των ΗΠΑ στη μεταπολεμική Ελλάδα με το σχέδιο Μάρσαλ αλλά και την ανάγκη στήριξης σήμερα της δοκιμαζόμενης Ουκρανίας.
Μάλιστα, αυτό που έκανε αίσθηση ήταν ότι ο κ. Τσούνης δεν μάσησε τα λόγια του για τη Ρωσία, αφήνοντας στην άκρη τη διπλωματική γλώσσα. «Οι Ρώσοι ήρθαν με όπλα για να καταστρέψουν την ελληνική δημοκρατία, η Αμερική ήρθε με χρήματα και φαγητό για να ξαναχτίσει την Ελλάδα. Και σήμερα, αυτή είναι η Ρωσία και αυτή είναι η Αμερική», είπε χαρακτηριστικά και στα ελληνικά, για να προσθέσει: «Δεν τους ενδιέφερε η Ελλάδα, δεν τους ένοιαζε ότι κατέστρεφαν τη χώρα μέσω του εμφυλίου. Τα πράγματα δεν άλλαξαν μέχρι σήμερα, έχει αποδειχθεί στην πορεία της ιστορίας ότι κανείς δεν έχει κερδίσει επιλέγοντας ως σύμμαχο τη Ρωσία».
Ο πρέσβης των ΗΠΑ έκανε λόγο για αυταρχικά καθεστώτα που βρίσκονται στην άλλη όχθη των αξιών της σύγχρονων Δημοκρατιών, που προτάσσουν τις αξίες της ελευθερίας, της συμπεριληπτικότητας, των δικαιωμάτων και των ίσων ευκαιριών. «Δεν βλέπουμε ανθρώπους να ρισκάρουν τη ζωή τους για να μεταναστεύσουν στη Ρωσία, το Ιράν, η Βενεζουέλα και η Βόρεια Κορέα. Δεν αντιμετωπίζουν αυτές οι χώρες προβλήματα μετανάστευσης. Αντίθετα, οι δημοκρατίες μας αποτελούν φάρο για τον σύγχρονο κόσμο», τόνισε.
Ο κ. Τσούνης υπογράμμισε την ανάγκη να αποκατασταθεί στην Ουκρανία η ειρήνη, η ελευθερία και η αυτοδιάθεση. «Δεν μπορούμε να μείνουμε σιωπηλοί» είπε και τόνισε πως εάν επιτρέψουμε σήμερα σε ένα αυταρχικό καθεστώς να παραβιάζει τα σύνορα και την κυριαρχία μιας ανεξάρτητης χώρας, τότε και άλλοι αυταρχικοί ηγέτες μπορεί να σκεφτούν να κάνουν το ίδιο. Δεν ανέφερε τη λέξη «Τουρκία» αλλά όσοι τον άκουσαν προσεκτικά, μάλλον αυτό σκέφτηκαν…
Η συγκίνηση της Λιζ Λι
Η χθεσινή εκδήλωση ήταν η αποχαιρετιστήρια για τη Γενική Πρόξενο των ΗΠΑ στη Θεσσαλονίκη, Ελίζαμπεθ Λι, την οποία θα αντικαταστήσει από τα μέσα Αυγούστου ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζέρι Ισμαήλ.
Η κ. Λι, η οποία αποχωρεί μετά από τρία χρόνια υπηρεσίας στην πόλη μας, ήταν εμφανώς συναισθηματικά φορτισμένη κατά τη διάρκεια του χαιρετισμού που απηύθυνε – είναι χαρακτηριστικό ότι διέκοψε τρεις-τέσσερις φορές την ομιλία της από τη συγκίνηση.
Όπως ανέφερε, η παρουσία της στη Θεσσαλονίκη θα της μείνει αξέχαστη, τόσο για τα όσα επιτεύχθηκαν σε διπλωματικό επίπεδο ανάμεσα στις δύο χώρες αλλά και για προσωπικούς λόγους, καθώς, εδώ, στην πόλη μας, τον περασμένο Οκτώβριο έφερε στον κόσμο το παιδί της.
Η Λιζ Λι είχε μόνο καλά λόγια να πει για τη Θεσσαλονίκη και τους ανθρώπους της, δήλωσε υπερήφανη για τις όλο και περισσότερες αμερικανικές επενδύσεις που πραγματοποιούνται τα τελευταία χρόνια στη Θεσσαλονίκη και την Ελλάδα και φυσικά δεν παρέλειψε να αναφερθεί στις μοναδικές παραλίες της Χαλκιδικής, στο σουβλάκι Αγίου Προδρόμου και στα τρίγωνα Πανοράματος!
Η λάμψη της Δικαιοσύνης
Η χθεσινή απόφαση του Μικτού Ορκωτού Κακουργιοδικείου που δίκασε την δολοφονία του Άλκη Καμπανού ανακούφισε τη Θεσσαλονίκη. Δικαστές και ένορκοι έκριναν ένοχους και τους 12 κατηγορούμενους, πετώντας στα σκουπίδια όλα τα απίθανα που ακούσαμε τους τελευταίους 6,5 μήνες από επαγγελματίες της υπεράσπισης -δικηγόρους, τεχνοκράτες κλπ. Φυσικά ο κάθε κατηγορούμενος έχει δικαίωμα υπεράσπισης και για αυτή τη δουλειά υπάρχουν οι ειδικοί, που καλά κάνουν και εξαντλούν το οπλοστάσιο των επιχειρημάτων τους –ακόμη και μακέτες της περιοχής που έγινε το έγκλημα παρουσιάστηκε στο δικαστήριο. Αλλά για τους απλούς πολίτες, για όλους αυτούς που εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν τι έγινε και πώς έγινε, για όσους ακούνε με επιφύλαξη τα περί κακιάς στιγμής, όταν αφορά την εν ψυχρώ αφαίρεση μιας ανθρώπινης ζωής, για όσους τελικά έχουν ενσυναίσθηση, η απόφαση ήταν ανακουφιστική. Η κοινωνία της Θεσσαλονίκης που δυσκολεύτηκε πολύ να ξεπεράσει το σοκ της δολοφονίας του Άλκη –αν το έχει καταφέρει δηλαδή- και από χθες κοιμάται κάπως ελαφρύτερα. Το θέμα δεν είναι οι 12 δράστες που καταδικάστηκαν, αλλά το αίσθημα της Δικαιοσύνης. Η βεβαιότητα ότι μια τόσο αποτρόπαια πράξη τιμωρήθηκε όπως της άξιζε, με βάση τις αρχές του νομικού μας πολιτισμού.