Με πάνω από 153.000 υποψηφίους διεξάγονται την Κυριακή οι αυτοδιοικητικές εκλογές της χώρας. Πάνω από 153.000 διπλανοί μας προσέρχονται εθελοντικά και δηλώνουν ότι θέλουν να σώσουν -κατά σειράν- τις περιφέρειές τους, τις πόλεις, τα χωριά και τις γειτονιές τους. Μακάρι αυτός ο εθελοντισμός να ήταν μέρος της καθημερινότητας αυτών των ανθρώπων, μακριά από διαδικασίες πολιτικής και κοινωνικής καταξίωσης, αλλά και εξουσίας. Διότι -όπως συνήθως συμβαίνει- όσοι αποτύχουν να εκλεγούν, που εκ των πραγμάτων θα είναι οι περισσότεροι, θα αποσυρθούν από το προσκήνιο και θα ιδιωτεύσουν, αφού οι συμπολίτες τους δεν τους προτίμησαν ή δεν τους εμπιστεύθηκαν. Αυτό είναι το σύνηθες αφήγημα. «Προσφέρομαι να σε σώσω, αλλά εσύ δεν θέλεις. Ε, λοιπόν! Δεν θέλεις εσύ μία, δεν θέλω εγώ δέκα!». Τέτοιος αλτρουισμός! Τόση ανωτερότητα! Φυσικά υπάρχουν και οι λίγες εξαιρέσεις που θα επιμείνουν. Ίσα-ίσα για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα μιας ανταλλακτικής πιάτσας, που έχει επιβάλει τους κανόνες τού «τόσα δίνω, πόσα θες» σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Ακόμη και στις εκλογές. Ή μάλλον κυρίως στις εκλογές.
Η συνάντηση της χρονιάς!
Το ημερολόγιο γράφει 2023 και μάλιστα προχωρημένο 2023, Οκτώβριο. Ήδη στη Βουλή κατατέθηκε το προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού του 2024, ενώ η κυβέρνηση οριοθετεί τους στόχους της για το 2027 που -κατά πάσα πιθανότητα- θα ξαναγίνουν εθνικές εκλογές και η Θεσσαλονίκη προσβλέπει στο 2030, όταν το μετρό θα είναι εν λειτουργία και η ανάπλαση του θαλάσσιου μετώπου της πόλης θα βρίσκεται σε φάση υλοποίησης. Στην παρούσα συγκυρία, λοιπόν, δικαιολογημένα θα προκαλούσε παγκόσμιο -και ελληνικό- ενδιαφέρον μια ενδεχόμενη συνάντηση του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν με τον Κινέζο ομόλογό του Σι Τζι Πινγκ. Πολύ μεγαλύτερο θα ήταν το ενδιαφέρον για μια συνάντηση Μπάιντεν – Πούτιν, οπότε ο κόσμος δικαιολογημένα θα κρατούσε την ανάσα του. Αλλά να αναδεικνύεται σε έκτακτη είδηση η… συνάντηση της χρονιάς, ανάμεσα στον νέο πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Στ. Κασσελάκη με τον πρώην διευθυντή της Αυγής και υπουργό Παιδείας την περίοδο 2015 – 2016 Ν. Φίλη, το μόνο που αποδεικνύει είναι ότι οι εμφύλιοι πόλεμοι ασκούν γοητεία μεγαλύτερη από τους… κανονικούς πολέμους. Επίσης, ότι τα αδιέξοδα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι μεγάλα, ενώ υπογραμμίζει και την εντελώς ιδιότυπη ιεράρχηση των ειδήσεων σε πολλά ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Οι δύο πολιτικοί άνδρες συναντήθηκαν στη Βουλή, αν και αυτή τη στιγμή κανένας από τους δύο δεν είναι βουλευτής, προφανώς για να δώσουν και οι ίδιοι σημασία στη συνάντησή τους. Όσο για τις δηλώσεις που ακολούθησαν περί ενότητας εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών και συζήτηση για τον χρόνο του συνεδρίου -που καταστατικά έχει προσδιοριστεί για τον… Νοέμβριο- μετά τις 15 Οκτωβρίου, απέδειξαν ότι το μείζον ενδιαφέρον των ΜΜΕ ήταν απόλυτα… δικαιολογημένο. Είναι σαφές πως μάλλον «τα παιδία παίζει», την ώρα που η κοινωνία βρίσκεται αλλού, ενώπιον πολύ σοβαρών προβλημάτων, που σχετίζονται τόσο με την καθημερινότητα όσο και με την προοπτική του τόπου. Αν και μια ενδεχομένη αλλαγή στις διεθνείς πολιτικές ισορροπίες με αφορμή τη συγκεκριμένη συνάντηση δεν αποκλείεται, μόνο που είναι νωρίς για να φανεί!
Τιμή στον Ν. Γιακουμίδη
Πάνω από 100 φωτογράφοι και καλλιτέχνες από 18 χώρες παίρνουν μέρος στη φετινή Thessaloniki Photobiennale που περιλαμβάνει ένα πλούσιο πρόγραμμα 25 εκθέσεων σε 19 χώρους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη από τις 10 Οκτωβρίου 2023 ώς τις 11 Φεβρουαρίου 2024. Από το πολυποίκιλο πρόγραμμα ξεχωρίζει η έκθεση «Νίκος Γιακουμίδης (1963-2022): μια μικρή αναδρομή στο έργο του», με εικόνες τού πρόωρα χαμένου γνωστού φωτορεπόρτερ της πόλης. Για πάνω από 30 χρόνια ο Νίκος Γιακουμίδης κάλυψε τα σημαντικότερα γεγονότα που απασχόλησαν τη Θεσσαλονίκη, την ευρύτερη περιοχή της Βόρειας Ελλάδας, αλλά και τη χώρα στο σύνολο, ενώ οι εικόνες-σύμβολα που παρήγαγε αποτέλεσαν μαρτυρίες μιας ταραγμένης εποχής και πηγή έμπνευσης για τις νεότερες γενιές φωτορεπόρτερ. Όπως αυτή που δημοσιεύουμε και δείχνει παιδιά στα Σκόπια να χαζεύουν ένα ελικόπτερο του ΝΑΤΟ, τον Ιούνιο του 2003.
Μίνι υπνωτήριο αστέγων
Σε ένα μίνι υπνωτήριο έχουν μετατρέψει χώρο της Νέας Παραλίας άστεγοι συμπολίτες μας. Στον Κήπο των Ήχων υπάρχει μια υπαίθρια πέργκολα σε σχήμα τετραγώνου η οποία διαθέτει περιμετρικά σκέπαστρο. Εξωτερικά είναι περιφραγμένη με σίτα πάνω στην οποία έχουν αναπτυχθεί αναρριχητικά φυτά, ενώ εσωτερικά διαθέτει παγκάκια. Οι άστεγοι, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι ο χώρος προσφέρει μια άτυπη απομόνωση, αλλά και προφύλαξη από τον αέρα και την βροχή, τον επέλεξαν προκειμένου να κοιμούνται τα βράδια. Τα παγκάκια έχουν γίνει το κρεβάτι τους και δίπλα έχουν τα λιγοστά υπάρχοντά τους ενώ έχουν στήσει και μια μικρή σκηνή τύπου ιγκλού. Κάπως πιο άβολα αισθάνονται προφανώς οι δύο – τρεις άστεγοι που κοιμούνται στα παγκάκια που βρίσκονται στην επάνω πλευρά του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και είναι περισσότερο εκτεθειμένοι σε καιρικά φαινόμενα και ανθρώπινα βλέμματα. Το ζήτημα της αστεγίας στη Θεσσαλονίκη είναι υπαρκτό, όπως και οι δυσκολίες που υπάρχουν στη διαχείρισή του, όμως το να κοιμούνται άνθρωποι σε πέργκολες και σε παγκάκια στη Νέα Παραλία δεν αποτελεί παράσημο για καμία οργανωμένη πολιτεία. Ιδιαίτερα τέτοια εποχή, που το καλοκαίρι έφυγε, το φθινόπωρο θα βρίσκεται εδώ και επέρχεται ο χειμώνας!
Οι τζαμπατζήδες του ΟΑΣΘ
Κάθε φορά που μετακινούμαστε σε έναν προορισμό με ταξί, στο τέλος πληρώνουμε όσα έγραψε το ταξίμετρο. Αντίστοιχα, όταν χρησιμοποιούμε αεροπλάνα, τρένα, πλοία και υπεραστικά ΚΤΕΛ, προμηθευόμαστε νωρίτερα το εισιτήριό μας. Γιατί όμως τόση... εμπάθεια προς τα αστικά λεωφορεία; Η αλήθεια είναι πως από την πανδημία και μέχρι πρόσφατα το να πετύχεις ελεγκτή στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ είχε τις ίδιες πιθανότητες με το να χτυπήσεις Τζόκερ. Έτσι, δεν είναι λίγοι όσοι εκμεταλλεύονται αυτή την κατάσταση και κυκλοφορούν… δωρεάν, όπως η σκαλωμαρία στα τραμ των δεκαετιών του 1930, του 1940, του 1950. Κανονικοί και συστηματικοί τζαμπατζήδες. Έλα, όμως, που εσχάτως ο Οργανισμός δείχνει να οργανώνεται κάπως καλύτερα, με αποτέλεσμα τη «σύλληψη» όσων βρίσκονται στα λεωφορεία χωρίς εισιτήριο ή κάρτα απεριορίστων διαδρομών. «Παρακαλώ τα εισιτήριά σας», ακούγεται μια φωνή μέσα στο αστικό και αυτόματα βλέπεις επιβάτες να σπεύδουν προς τις πόρτες. Ακολουθούν δικαιολογίες για γέλια και για… κλάματα. «Για δύο στάσεις το πήρα». «Είχα κόψει πριν εισιτήριο, αλλά άλλαξα λεωφορείο». «Δεν λειτουργεί το μηχάνημα». «Δεν βρήκα εισιτήριο στο περίπτερο». Άραγε όλοι αυτοί θα έκλεβαν με την ίδια άνεση ένα αναψυκτικό από το περίπτερο; Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι αυτοί οι τζαμπατζήδες συνήθως γκρινιάζουν επειδή δεν βλέπουν πολλά λεωφορεία στους δρόμους και αναγκάζονται να περιμένουν αρκετά λεπτά στη στάση! Ένας ΟΑΣΘ και… κερατάς και… δαρμένος!