Στην Ανατολική Ασία, εκεί όπου παίζεται σε αυτή τη φάση της ιστορίας, το παιχνίδι της οικονομίας και της ισχύος, βρίσκεται αυτές τις ημέρες ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος σήμερα θα συναντηθεί με τον Κινέζο ομόλογο του Σι Τζινπίνγκ. Μια συνάντηση τεράστιας σημασίας, που μπορεί να αποβεί καθοριστική για την εκτόνωση του παγκόσμιου εμπορικού πολέμου, τον οποίο έχει κηρύξει μέσω των δασμών ο Αμερικανός πρόεδρος από την αρχή του έτους. Εάν αυτό συμβεί, η παγκόσμια οικονομία θα πάρει την βαθιά ανάσα που τόσο έχει ανάγκη. Εάν όχι, τότε μια ήδη δύσκολη κατάσταση θα εξελιχθεί ακόμη πιο πολύπλοκη. Τα βλέμματα λοιπόν όλου του πλανήτη είναι στραμμένα σήμερα στη Νότια Κορέα, όπου ήδη βρίσκονται οι δύο ηγέτες. Διότι στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία -το ποτάμι της παγκοσμιοποίησης δεν γυρίζει πίσω, όπως ενδεχομένως να θέλουν και να εύχονται κάποιοι- οι εξελίξεις εξαρτώνται κατά πολύ όχι απλώς από τις επιδόσεις των μεγάλων οικονομιών, αλλά και από τις ισορροπίες που διαμορφώνονται σε κορυφαίο επίπεδο. Δυστυχώς σε αυτό το… χοντρό παιχνίδι -ίσως το πιο πραγματικό αυτή την περίοδο στο πλανήτη- η Ευρώπη αποφάσισε απλώς να παρακολουθεί. Κι αν δεν το αποφάσισε ακριβώς, σίγουρα αποφεύγει να εμπλακεί ενεργά, δυναμικά και δημιουργικά, αφού επιμένει -παρά τις προειδοποιήσεις του Ντάγκι και άλλων σοφών- στην προτεραιότητα του συνταξιοδοτικού και του κοινωνικού κράτους, ενώ η σημασία θα έπρεπε να είναι η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα!
Η κινητικότητα της Γκίλφοϊλ
Μεγάλη είναι η κινητικότητα που επιδεικνύει στην Ουάσιγκτον η νέα πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, που αναμένεται στη χώρα μας μέχρι το τέλος της εβδομάδας για να αναλάβει τα καθήκοντα. Ο κρίσιμος κρίκος, σε αυτή την αλυσίδα, όμως, έχει να κάνει με τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ Μπέσεντ. Η νέα πρέσβης τον συνάντησε και αυτόν, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι έχει όντως εύκολη πρόσβαση, παντού, στην αμερικανική πρωτεύουσα. Το γεγονός αναμένεται να αποδειχθεί ιδιαιτέρως χρήσιμο για την Ελλάδα προσεχώς.
Η Black Friday έρχεται…
Έχοντας μάθει, τα τελευταία χρόνια, να βιώνουμε μια συνεχή ακρίβεια, λησμονούμε, στο πλαίσιο σφιχτών οικογενειακών προϋπολογισμών, να ασχολούμαστε με ψώνια που αφορούν πχ σε ένδυση, υπόδηση, έπιπλα κλπ. Ωστόσο, η ημέρα που ενεργοποιεί τα καταναλωτικά αντανακλαστικά είναι η Black Friday, η οποία πραγματοποιείται την τελευταία Παρασκευή του Νοεμβρίου και φέτος είναι στις 28 Νοεμβρίου. Η αλήθεια είναι πως μας χωρίζει ένας μήνας, ωστόσο ήδη έχουν αρχίσει να την «εκμεταλλεύονται» αλυσίδες καταστημάτων, ή πλατφόρμες εύρεσης μεγάλης γκάμας προϊόντων βομβαρδίζοντας τους καταναλωτές με ηλεκτρονικά μηνύματα. Μάλιστα, σε κάποιες περιπτώσεις στα μηνύματα που αποστέλλουν αναφέρουν πως υπάρχει η δυνατότητα προκρατήσεων ενόψει της επικείμενης σούπερ εκπτωτικής ημέρας, ή έχουν προσθέσει και ημερολόγιο με αντίστροφη μέτρηση, ζητώντας από τους καταναλωτές να προσθέσουν τα στοιχεία τους προκειμένου, όπως τους υπόσχονται να μαθαίνουν «πρώτοι» όλες τις προσφορές.
Και κάπως έτσι με τον καταναλωτή να έχει μπει στο mood της Black Friday, δεν αποκλείεται από τις επόμενες ημέρες -μόλις μπει ο Νοέμβριος- να δούμε στις προθήκες καταστημάτων επιγραφές, ακολουθώντας την πεπατημένη των προηγούμενων ετών, που θα κάνουν λόγο για… εβδομάδα, δεκαήμερο ή και μήνα (!) Black Friday. Στο εμπόριο και τις προσφορές του είναι εύκολο η μία ημέρα να ξεχειλώσει σε εβδομάδα, εβδομάδες ή και μήνα. Το σημαντικό, όμως, είναι πώς θα αντιδράσει η πλειονότητα των καταναλωτών που συνήθως ενεργοποιούνται, τα τελευταία χρόνια, μόνο για ψώνια που τους είναι απαραίτητα!
Η… ξεχασμένη οδική παιδεία
Το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής, η Γραμματεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και η Γραμματεία Παραγωγικών Φορέων & Επιχειρηματικότητας της Νέας Δημοκρατίας μαζί με τη Διοικούσα Επιτροπή ΝΔ του Νομού Θεσσαλονίκης, διοργάνωσαν εκδήλωση για την οδική ασφάλεια. Μια κίνηση η οποία είναι αξιέπαινη και χρήσιμη για την κοινωνία, υπό την έννοια ότι εκπέμπει τα σωστά μηνύματα και υπενθυμίζει σε όλους ότι -εν πολλοίς- τα αυτοκίνητα είναι δυνάμει φονικά όπλα. Άλλωστε, η χώρα πληρώνει κάθε χρόνο βαρύ φόρο τιμής στα τροχαία ατυχήματα.
Ωστόσο, είναι η ίδια η κυβέρνηση εκείνη που μπορεί να θεσπίσει ένα μάθημα στα σχολεία για την οδική παιδεία, αλλά δεν το κάνει. Για να περάσει δυναμικά το μήνυμα και στα παιδιά. Διότι οι μεγάλοι μπορεί να σοκάρονται από κάποια βίντεο, να ενστερνίζονται κάποια υπεύθυνα μηνύματα για την οδήγηση και να νιώθουν πως πρέπει να οδηγήσουν καλύτερα, αλλά, χωρίς αυτό να αποτελεί δικαιολογία, στο τέλος της ημέρας επιστρέφουν στην (αν)ασφαλή τους ζώνη, εκεί δηλαδή όπου έχουν μάθει από παιδιά: στην επικίνδυνη οδήγηση. Φυσικά όχι όλοι, αλλά όπως δείχνουν οι αριθμοί των τροχαίων δυστυχημάτων και ατυχημάτων, αρκετοί από αυτούς. Όμως τι γίνεται με τους μικρότερους σε ηλικία; Η οδική παιδεία πρέπει να μεταδίδεται από νωρίς στους ανθρώπους, καθώς -όπως φαίνεται- το πράγμα… στραβώνει από νωρίς. Για παράδειγμα συνεχώς ακούμε και διαβάζουμε για ανηλίκους οι οποίοι παίρνουν το αυτοκίνητο των γονιών τους και… βολτάρουν. Αρκετοί μικρότεροι, λοιπόν, δείχνουν να κατανοούν το αυτοκίνητο ως παιχνίδι και ως μέσο για να δείξουν τη… μαγκιά τους, αγνοώντας ότι πρόκειται -το υπογραμμίζουμε ξανά- για δυνάμει φονικό όπλο. Και το κακό είναι ότι στην κυκλοφορία των πολλών αυτοκινήτων αρκεί ακόμη κι ένα για να γίνει η ζημιά σε πολλούς. Η οδική παιδεία στα σχολεία λοιπόν θα οφελήσει, ενδεχομένως πολύ περισσότερο από τα άπειρα ανούσια βάρη που τα σχολεία έχουν φορτωθεί τα τελευταία χρόνια.
Ο Εθνικός Διχασμός
Σύμφωνα με τους συνταγματολόγους η περίοδος 1915 – 1974 έχει χαρακτηριστεί για την Ελλάδα ως η εποχή της «κρίσης των θεσμών». Κι αυτό επειδή σε πολιτικό και θεσμικό επίπεδο, ο ελληνικός 20ος αιώνας εν πολλοίς ορίστηκε από δύο επάλληλους διχασμούς -τον Εθνικό Διχασμό μετά το 1915 και τους Εμφυλίους Πολέμους της δεκαετίας του 1940-, καθώς και από τις μεσοπρόθεσμες επιπτώσεις τους. Με αυτά τα δεδομένα το βιβλίο του καθηγητή Ιστορίας του Μεταπολεμικού Κόσμου στο πανεπιστήμιο Αθηνών και γενικού γραμματέα του Ιδρύματος της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία Ευάνθη Χατζηβασιλείου με τίτλο «Εθνικός Διχασμός – Οι επιπτώσεις στους θεσμούς και την πολιτική κουλτούρα» (εκδόσεις Πατάκη) είναι εξ’ ορισμού κρίσιμο για την κατανόηση των εξελίξεων στη χώρα μας μέχρι σήμερα. Όπως ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει στον πρόλογο, το βιβλίο δεν αποτελεί ούτε ιστορία του Εθνικού Διχασμού, ούτε όμως και μια συνταγματική ιστορία της Ελλάδος. Το βιβλίο εστιάζει στην αποτίμηση των θεσμικών επιπτώσεων και της επιρροής στην πολιτική κουλτούρα του Εθνικού Διχασμού. Το θέμα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, αφού ο Εθνικός Διχασμός -όπως άλλωστε και οι Εμφύλιοι Πόλεμοι της δεκαετίας του 1940, που δεν πραγματεύεται το βιβλίο- είναι εγγεγραμμένοι με διάφορους τρόπους στην πολιτική πρακτική και τη μνήμη του πολιτικού συστήματος. Όπως καταδεικνύει ο Χατζηβασιλείου «Ο Εθνικός Διχασμός υπήρξε η μεγαλύτερη (και μακρότερη) πολιτική κρίση στην ιστορία του ελληνικού κράτους», καθώς επίσης και ότι δημιούργησε αντιπαλότητες και ροπές που διατηρήθηκαν επί πολύν καιρό -εάν σε κάποιο μέτρο δεν διατηρούνται μέχρι σήμερα- με αποτέλεσμα η εκλογική συμπεριφορά ατόμων, οικογενειών ή και περιφερειών της χώρας μας να μπορεί να αποδοθεί σε μεγάλο βαθμό στις εντάσεις του. Στις ζόρικες ημέρες που περνάει ο κόσμος, η Ευρώπη και η Ελλάδα η ανάγνωση του παρελθόντος από ιστορική απόσταση λύνει απορίες, κατεύθυνση στην οποία το βιβλίο του Χατζηβασιλείου είναι εξαιρετικά χρήσιμο, καθώς -επιπροσθέτως- είναι ευσύνοπτο και καλογραμμένο.
