Το αποτύπωμα που άφησε ο Διονύσης Σαββόπουλος στο ελληνικό τραγούδι -και τον ελληνικό πολιτισμό γενικότερα- είναι πολύ βαθύ. Γι’ αυτό ο θάνατός του στεναχώρησε πολλούς Έλληνες, ενώ τα μέσα ενημέρωσης αφιερώνουν αυτές τις ημέρες χώρο, χρόνο και ενέργεια στον ίδιο και στο έργο του. Αύριο Σάββατο, στην τελευταία πράξη για τον Σαββόπουλο, στην έκθεσή του σε λαϊκό προσκύνημα και στην κηδεία του, αναμένεται μέγα πλήθος, ανάμεσα στο οποίο και πολλοί συνάδελφοί του στον χώρο του τραγουδιού. Χωρίς να έχει την ψυχοσύνθεση του Μίκη Θεοδωράκη, που λάτρευε τα πλήθη, ο Σαββόπουλος δεν ήταν σε αυτό το επίπεδο ούτε σαν τον Μάνο Χατζιδάκι, που επέλεγε τη διακριτικότητα. Ο Νιόνιος αγαπούσε τα πλήθη και το θέαμα, αλλά με κάποιο μέτρο, ενώ η μοναχικότητα δεν ήταν το… φόρτε του. Αν και -όπως ο ίδιος είχε πει- τα αρκετά τελευταία χρόνια απολάμβανε να μένει μόνος στην κουζίνα του σπιτιού αργά το βράδυ, όταν οι υπόλοιποι έπεφταν για ύπνο, και να πίνει ένα – δύο ουισκάκια με την ησυχία του, απορροφημένος στις σκέψεις του. Με αυτά τα δεδομένα ο Νιόνιος από εκεί ψηλά θα την ευχαριστηθεί την αυριανή συνάθροιση ανθρώπων, καμερών, φωτογραφικών μηχανών και κινητών στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών. Η καρδούλα του θα θέλει να πιστεύει ότι οι παρευρισκόμενοι θα το κάνουν για να τιμήσουν τη μνήμη του. Και η παρουσία κάποιων θα πιστοποιεί στα σίγουρα αυτήν τους την προτεραιότητα. Μόνο που ο Σαββόπουλος τυχαίνει να ήταν κι ένας πανέξυπνος άνθρωπος, που επί δεκαετίες «σκάναρε» την ελληνική κοινωνία και το σινάφι του. Αλλιώς δεν θα έγραφε αυτά που έγραψε. Έτσι, λοιπόν, κοιτώντας από εκεί επάνω θα μελαγχολήσει, συνειδητοποιώντας ότι από την υποκριτική και μελετημένη στάση κάποιων δεν γλύτωσε ούτε ο ίδιος.
Οι έμποροι της Θεσσαλονίκης
Το καλό να λέγεται, έστω για την τιμή των όπλων. Ο Εμπορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης πρώτος απ’ όλες τις συλλογικότητες των μικρομεσαίων της χώρας συνειδητοποίησε ότι ο χρόνος μέχρι την 1η Νοεμβρίου δεν επαρκεί για να ανταποκριθούν οι τράπεζες στα αιτήματα όλων των μικρών επιχειρήσεων να συνδεθούν και να δέχονται πληρωμές με το σύστημα IRIS, που δεν έχει προμήθειες για κανέναν από τους συναλλασσόμενους. Έτσι, επιδεικνύοντας άμεσα αντανακλαστικά, εξέδωσε πρώτος ανακοίνωση ζητώντας από την κυβέρνηση να δώσει παράταση στη σχετική προθεσμία τής υποχρέωσης των επιχειρήσεων να ενταχθούν στο συγκεκριμένο σύστημα συναλλαγών σε μία εβδομάδα από σήμερα. Ακολούθησαν κι άλλοι φορείς, οι οποίοι διατύπωσαν το ίδια αίτημα διότι -όπως φαίνεται- το πρόβλημα είναι πραγματικό και υπαρκτό. Κι εδώ έρχεται το κακό, που (σχεδόν) πάντα πηγαίνει δίπλα στο καλό. Η κυβέρνηση δεν έχει προς ώρας ανταποκριθεί στο αίτημα -ίσως να το κάνει την επόμενη εβδομάδα- επειδή οι μικρομεσαίοι με το να διαμαρτύρονται για το παραμικρό την πάτησαν όπως ο τσομπάνης που φώναζε «λύκος λύκος» και ξεσήκωνε χωρίς λόγο το χωριό, περίπου για την πλάκα του, και όταν πραγματικά εμφανίστηκε ο λύκος κι εκείνος φώναξε κανείς δεν τον πίστεψε, με αποτέλεσμα το άγριο ζώο να του φάει τα πρόβατα. Διότι όταν τα αιτήματα ενός κλάδου είναι συνεχή και κατά βάσιν υπερβολικά έως παράλογα, την κρίσιμη στιγμή που υπάρχει πραγματικό ζήτημα οι αρμόδιοι τείνουν να μην ασχολούνται. Ακόμη χειρότερα: ο… πληθωρισμός των αβάσιμων αιτημάτων και η συνεχής γκρίνια οδηγούν τους συνομιλητές σου, στην προκειμένη περίπτωση τις εκάστοτε κυβερνήσεις, να σε αντιμετωπίζουν ως γραφικό -στην καλύτερη περίπτωση. Και να σε αγνοούν πλήρως και εκ των προτέρων –στη χειρότερη.
Πατέντα ηλεκτροφόρτισης
Δεν υπάρχουν παντού σταθμοί για τη φόρτιση των ηλεκτρικών οχημάτων, οπότε οι ιδιοκτήτες τους πολλές φορές αναγκάζονται να είναι ευρηματικοί. Έτσι, ένας από αυτούς στην οδό Αγίου Δημητρίου επέλεξε να συνδέσει το αυτοκίνητό του για λίγες ώρες με πρίζα στον πρώτο όροφο οικοδομής, ώστε να το φορτίσει και να μπορέσει την επομένη να κάνει τις δουλειές του. Αν δεν υπάρχει δρόμος τον φτιάχνεις, λένε και ο συγκεκριμένος έκανε ακριβώς αυτό για να καταφέρει να οδηγήσει την επόμενη ημέρα!
Οι Γερμανοί ξανάρχονται
Ο Γερμανικός Εκπαιδευτικός Οργανισμός DAAD -Γερμανική Υπηρεσία Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών- είναι ο μεγαλύτερος φορέας χορήγησης υποτροφιών για διεθνείς ακαδημαϊκές ανταλλαγές, υποστηρίζοντας φοιτητές και ερευνητές από όλον τον κόσμο. Λειτουργεί ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός που αντιπροσωπεύει τα γερμανικά πανεπιστήμια, προωθεί τη διεθνοποίηση της γερμανικής εκπαίδευσης, ενισχύει τη γερμανική γλώσσα και προσφέρει συμβουλευτικές υπηρεσίες. Φέτος συμπληρώνει 100 χρόνια και σήμερα διοργανώνει μια μεγάλη εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη με τον γενικό τίτλο «100 χρόνια DAAD - Επιστημονικές γέφυρες μεταξύ Ελλάδας & Γερμανίας σήμερα και αύριο». Η πρώτη ενότητα θα γίνει στις 11 το πρωί στην Αίθουσα Τελετών της παλιάς Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ με κεντρικό ομιλητή και πρώην πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, Βασίλη Σκουρή, και θέμα «Οι ελληνογερμανικές σχέσεις στον τομέα της επιστήμης». Το μεσημέρι στις 2 η εκδήλωση μεταφέρεται στο Γκαίτε με ένα ενδιαφέρον πάνελ συζήτησης στις 3.30 μ.μ. και καλεσμένους τον ομότιμο καθηγητής της Νομικής, Αθανάσιο Καΐση, τον πρόεδρο της ΕΥΑΘ και του Ελληνογερμανικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου καθηγητή Άγι Παπαδόπουλο, την κλινική ψυχολόγο Ντέπη Ρίζου και την Δρ Αρχαιολογίας, προϊσταμένη του τμήματος Κεραμικής του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Άννα Αρβανιτάκη.
Η ιστορία του Νίκανδρου
Το βιβλίο του Αντώνη Παπαδόπουλου «Νίκανδρος» (εκδόσεις Κάκτος) ανοίγει ένα παράθυρο στον χρόνο, εκεί όπου η ηχώ των επιλογών συναντά τις συνέπειές τους. Η περιπετειώδης ιστορία εκτυλίσσεται στην αρχαία Ρώμη, το 48 π.Χ., μια χρόνια σημαντική για πολλούς λόγους. Η ιστορία ξεκινά στην Αλεξάνδρεια, εκεί όπου ο Διόδωρος, ο απεσταλμένος της Ρώμης, μπλέκεται άθελά του σε δολοφονίες και κλοπές σπάνιων κτερισμάτων, ανάμεσα στα οποία το δέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Απαχθείς, καταλήγει στο Δυρράχιο εν μέσω του εμφυλίου πολέμου μεταξύ Πομπήιου και Ιουλίου Καίσαρα και συμμετέχει σε ηρωικές μάχες, καταγράφοντας με ζωντάνια την πορεία των στρατών μέχρι την επική αναμέτρηση στα Φάρσαλα. Και σε αυτές τις μάχες το «εγώ» γίνεται πεδίο σύγκρουσης: με τους άλλους, με την ιστορία, με τον ίδιο του τον εαυτό. Η απλή και γλαφυρή αφήγηση του συγγραφέα αφήνει ρωγμές, κραδασμούς, ερωτήματα. Όχι για να τα απαντήσει, απλά για να τα θέσει, ώστε ο κάθε αναγνώστης να δώσει τις απαντήσεις του.
