Αδειάζει από σήμερα η Θεσσαλονίκη. Όπως και η Αθήνα, αλλά και οι άλλες πόλεις της χώρας. Η πενθήμερη αργία του κράτους και των υπηρεσιών δίνουν την ευκαιρία και τη δυνατότητα σε πολλούς αν αναζητήσουν αλλαγή παραστάσεων στην ύπαιθρο της χώρας, που την Άνοιξη είναι υπέροχα, αλλά και στο εξωτερικό, με οργανωμένες εκδρομές που στη Θεσσαλονίκη είναι… sold out. Όλα τα υπόλοιπα της καθημερινότητας, από την ακρίβεια μέχρι τις ευρωεκλογές και από το Flyover μέχρι το… μέλλον των παιδιών, μπορούν να περιμένουν για ένα πενθήμερο. Φυσικά ανάμεσά μας υπάρχουν κι αυτοί που παραμένουν καθηλωμένοι στην έδρα τους επειδή εργάζονται αυτές τις ημέρες ή επειδή δεν έχουν διάθεση, παρέα, χρήματα -κάτι απ’ όλα αυτά ή όλα αυτά μαζί. Κι αυτοί, όμως, είναι βέβαιον ότι θα είναι πιο χαλαροί, έστω λόγω της χαλαρότητας των άλλων. Μόνο οι ασθενείς και οι νοσηλευόμενοι σε νοσοκομεία και κλινικές δεν έχουν τέτοια περιθώρια, αφού ο πόνος και η αγωνία δεν το επιτρέπουν. Ας είναι περαστικά!
Σαμοθράκη και Θάσος εκτός…
«Ριγμένοι» αισθάνονται, όπως μαθαίνουμε, οι κάτοικοι της Σαμοθράκης καθώς το ακριτικό νησί, παρά τα σχετικά αιτήματα και… διαβήματα, δεν έχει ενταχθεί στο καθεστώς της ειδικής τουριστικής βίζας για τους Τούρκους επισκέπτες. Σχετικό ενδιαφέρον έχει εκδηλωθεί και από τους φορείς της Θάσου, αλλά επίσης χωρίς ανταπόκριση. Μάλιστα οι Τούρκοι τουρίστες από τις 30 Απριλίου, έχουν τη δυνατότητα να επισκέπτονται με την ειδική βίζα, άλλα πέντε ελληνικά (Καστελόριζο, Σύμη, Κάλυμνο, Λέρο και Λήμνο), συνολικά δέκα. Η κινητικότητα που δημιούργησε το μέτρο της ειδικής επταήμερης τουριστικής βίζας εξπρές σε Λέσβο, Χίο, Σάμο, Κω και Ρόδο, όπου πρωτοεφαρμόστηκε, οδήγησε, όπως λένε καλά γνωρίζοντες, σε τριπλασιασμό των αφίξεων Τούρκων επισκεπτών έναντι του αντίστοιχου περσινού διαστήματος. Είναι σαφές και προφανές ότι η διεύρυνση της συγκεκριμένης ρύθμισης για τη βίζα εξπρές στους γείτονες μόνο καλό θα κάνει στον τουρισμό, για αυτό και οι ιθύνοντες θα πρέπει να σκεφτούν σοβαρά την ένταξη και άλλων νησιών.
Μηχανάκια στα πεζοδρόμια
Δεν υπάρχει άνθρωπος στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος να μην έχει εντοπίσει μηχανάκι να κινείται πάνω σε πεζοδρόμιο. Είναι σχεδόν απίθανο, επίσης, ένας πεζός και να μην έχει χρειαστεί να κάνει… χώρο σε μηχανάκι που προσπαθεί να διασχίσει το πεζοδρόμιο. Οι οδηγοί δίκυκλων -και ειδικά μηχανών- που για λόγους τους οποίους μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν και καταλαβαίνουν δεν κινούνται στο οδόστρωμα, αλλά επιλέγουν τα πεζοδρόμια για να κάνουν πολλαπλές παρανομίες (εκτός από το γεγονός καθαυτό, προσπερνούν ουρές οχημάτων ή οδηγούν ανάποδα από τα ρεύματα των μονόδρομων στους οποίους βρίσκονται), είναι πολλοί, πάρα πολλοί. Συχνά ευθύνονται για κινδύνους στους οποίους εκθέτουν τον εαυτό τους και τους υπόλοιπους, οι οποίοι βαδίζουν στα πεζοδρόμια, τα οποία άλλωστε υπάρχουν για τους… πεζούς. Ελλαδιστάν στην κυριολεξία!
Η… παρανομία του νομοταγούς
Μιας και διανύουμε άγιες ημέρες και πολλοί από εμάς θα κάτσουν στο τιμόνι, ας πούμε λίγα λόγια για την οδηγική συμπεριφορά. Κάτι που δεν έχει να κάνει τόσο με την έξοδο του Πάσχα, αλλά με τη συμπεριφορά εντός πόλης. Είναι γνωστό ότι οι διαβάσεις πεζών χωρίς σηματοδότη αυξάνονται στην πόλη, όπως για παράδειγμα στην πλατεία της Αγίας Σοφίας. Η λογική μιας ευρωπαϊκής χώρας λέει πως από τη στιγμή που ο πεζός πατήσει το πόδι του στη διάβαση ο οδηγός είναι υποχρεωμένος να κοκκαλώσει το όχημά του. Αυτό θέλησε να κάνει ένας φίλος σε εκείνο το σημείο, αλλά ο οδηγός του πίσω οχήματος και με υψηλή ταχύτητα πήγαινε και είχε… κολλήσει, φτερό με φτερό. Οπότε ο φίλος σε δέκατα δευτερολέπτου σκέφτηκε πως ναι μεν πρέπει να σταματήσει για να περάσει η πεζή, αλλά την ίδια ώρα το τσούγκρισμα (και δεν μιλάμε για αβγά) με τον πίσω θα έπρεπε να θεωρείται σίγουρο. Τι θα ακολουθούσε; Δηλώσεις, ασφαλιστικές, αν χρειαστεί η Τροχαία, συνεργεία, φανοποιεία και τα σχετικά, ενώ μεσολαβούν οι αργίες του Πάσχα. Κάτι που σήμαινε ότι θα βρισκόταν άγιες ημέρες χωρίς αυτοκίνητο. Ως αποτέλεσμα συνειρμού δεκάτων του δευτερολέπτου πέρασε στα γρήγορα από τη διάβαση χωρίς να σταματήσει και εισέπραξε μεγαλοβδομαδιάτικα ένα μεγαλοπρεπές μπινελίκι με τρία άλφα από την νεαράς ηλικίας πεζή, που είχε δίκιο. Συμπέρασμα: Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Οδηγική και οδική συμπεριφορά δεν φτάνει να έχει μόνο ένας, χρειάζονται όλοι, οδηγοί και πεζοί. Αλλιώς και ο νομοταγής φτάνει να γίνεται… παράνομος για να επιβιώσει...
Η χαλαρότητα της προβλήτας
Σε λίγα χρόνια θα ξέρουμε εάν ο Στέλιος Αγγελούδης χαρακτηριστεί πετυχημένος ή… χλιαρός δήμαρχος. Επίσης, θα έχει καταγραφεί τι έχει κάνει και αν υπάρξει κάποια συγκεκριμένη πρωτοβουλία ή έργο που θα φέρει φαρδιά πλατιά τη σφραγίδα του. Διότι κάπως έτσι γράφεται η μικροϊστορία του τόπου, την οποία ζουν σε παρόντα χρόνο -και γι’ αυτό ίσως ενδιαφέρονται πολύ- οι κάτοικοι μιας περιοχής, εν προκειμένω της Θεσσαλονίκης. Διότι στο λιμάνι, όπου ήταν επικεφαλής επί πέντε χρόνια, ο σημερινός δήμαρχος Θεσσαλονίκης τα πήγε καλά. Κι αν αφήσουμε -μέρες που είναι- τα οικονομικά και άλλα στοιχεία της ΟΛΘ ΑΕ, δεν μπορούμε να μη σταθούμε στην ανάπλαση της Α΄ προβλήτας, που εδώ και δεκαετίες δεν χρησιμοποιείται για λιμενικές εργασίες και με δική του πρωτοβουλία μετατράπηκε από άναρχο πάρκινγκ σε βιώσιμο τοπόσημο. Κάθε άνοιξη, λοιπόν, η Α΄ προβλήτα ζωντανεύει από την υψηλή επισκεψιμότητα. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό σημείο, χαρακτηριστικό της Θεσσαλονίκης αφού βρίσκεται πάνω στη θάλασσα, στο οποίο πολύς κόσμος -ιδιαιτέρως νέοι άνθρωποι- βολτάρουν και ρομαντζάρουν πρωί, μεσημέρι, απόγευμα και βράδυ. Συζητούν, γελούν, παίζουν, κάνουν όνειρα, δημιουργούν στιγμές καθημερινότητας χωρίς τίποτα το εξεζητημένο, τις οποίες εξ’ αυτού του λόγου να θυμούνται σε όλη τους τη ζωή. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία που τραβήχτηκε αυτές τις ημέρες η Α΄ προβλήτα έχει κι ένα ακόμη στοιχείο που «κουμπώνει» απόλυτα με το χαρακτήρα της Θεσσαλονίκης. Τη χαλαρότητα. Λίγα μόλις μέτρα από την πολύβουη οδό Κουντουριώτη, που στη συνέχεια γίνεται Λεωφόρος Νίκης, και κάποιος βρίσκεται… αλλού. Κυριολεκτικά.
