Αυτό που συνέβη στα Τρίκαλα, στο εργοστάσιο της «Βιολάντα» είναι εξοργιστικό. Ό,τι και να δείξει και να αποδείξει η έρευνα των εμπειρογνωμόνων για τα αίτια της τραγωδίας, ο χαμός ανθρώπων την ώρα της δουλειάς είναι εξ’ ορισμού εξοργιστικό γεγονός. Όποιος και να φταίει ή να μη… φταίει, από τον καπιταλισμό μέχρι την κακιά την ώρα. Εξίσου εξοργιστική, όμως, είναι η προσπάθεια κάποιων για πολιτική εκμετάλλευση ενός φριχτού δυστυχήματος. Ειδικά κάποιων που έχουν ασκήσει εξουσία, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος στην ανακοίνωση του αναφέρει το αδιανόητο: «Μια οργανωμένη πολιτεία οφείλει να εγγυάται (σ.σ. ας υπογραμμίσουμε τη λέξη εγγυάται) την προστασία της εργασίας με αυστηρούς ελέγχους και κανόνες που τηρούνται απαρέγκλιτα» έγραψε στην ανάρτησή του ο πρώην πρωθυπουργός, αποδεικνύοντας ότι 4,5 χρόνια στο Μέγαρο Μαξίμου μάλλον δεν πήρε χαμπάρι τίποτα. Και σίγουρα δεν κατάλαβε ποια είναι στην πραγματικότητα η χώρα που κυβερνούσε και ποιες είναι στην πράξη οι δυνατότητες του κρατικού μηχανισμού. Λες και πρόκειται για… Σουηδό παρατηρητή, ο οποίος βλέποντας το παγωμένο τοπίο από το παράθυρό του στον ευρωπαϊκό βορρά, αποφασίζει να σχολιάσει με καλή διάθεση, αλλά λογική καφενείου, μια τραγωδία που συνέβη κάπου μακριά. Διότι ποιος στοιχειωδώς νοήμων Έλληνας μπορεί να βασιστεί στην εγγύηση του ελληνικού δημοσίου στο οτιδήποτε; Πολύ περισσότερο ένας… υπεύθυνος πολιτικός, που στη διάρκεια της διακυβέρνησής του συνέβησαν ουκ ολίγες τραγωδίες με πολλά θύματα -από τη Μάνδρα μέχρι το Μάτι- και σαφή ανάδειξη της ανεπάρκειας και της ανικανότητας του κρατικού μηχανισμού! Έλεος! Όλα -και η αντιπολιτευτική διάθεση- (πρέπει να) έχουν τα όριά τους!
Η αναμονή στα αυτόφωρα
Μπορεί στη θεωρία και στα λόγια όλοι οι παράγοντες της Δικαιοσύνης (υπουργείο, δικαστές, δικηγόροι) να ομνύουν για την ανάγκη να συντομευθούν οι χρόνοι που μια υπόθεση ολοκληρώνεται, αλλά η καθημερινότητα στα δικαστήρια είναι σκληρή και αδυσώπητη. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των καθυστερήσεων στα αυτόφωρα δικαστήρια στη Θεσσαλονίκη, όπου οι δικηγόροι περιμένουν, περιμένουν και περιμένουν. Διότι τα δικαστήρια ανακοινώνουν -για παράδειγμα- ότι η εκδίκαση των αυτόφωρων υποθέσεων θα ξεκινήσει στις 10 το πρωί, αλλά τελικά ξεκινάει στις 11:00 ή στις 12:00 ή στις 12.30 μετά το μεσημέρι. Αλλά και στις υποθέσεις της τακτικής εκδίκασης συχνά η συνεδρίαση του δικαστηρίου διακόπτεται για μισή ώρα και εν τέλει η διακοπή ξεπερνά τη μία ή μιάμιση ώρα. Το αποτέλεσμα της κατάστασης αυτής είναι η ταλαιπωρία όλων των παραγόντων της δίκης, συμπεριλαμβανομένων των δικηγόρων, οι οποίοι στην διάρκεια της αναμονής το μόνο που μπορούν να κάνουν εκτός από το να περιμένουν είναι να… τηλεφωνούν. Μόνο που -ως γνωστόν- με τα τηλέφωνα δεν τελειώνουν οι δουλειές. Δεδομένου πως ότι συμβαίνει στη Θεσσαλονίκη ισχύει και σε άλλες έδρες δικαστηρίων -και σίγουρα στην Αθήνα- μήπως ο υπερδραστήριος και πολυπράγμων υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, ο οποίο -επιπλέον- κόπτεται για την ανάγκη επιτάχυνσης των ρυθμών απονομής δικαιοσύνης θα έπρεπε να ασχοληθεί; Αλλά και οι δικηγορικοί σύλλογοι να θέσουν το συγκεκριμένο θέμα επιτακτικά και όχι διστακτικά; Ο χρόνος είναι πολύτιμος παντού και για όλους. Και στη Δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της.
Ο Γαβράς στις Συκιές
Να τιμήσει Κώστα Γαβρά σχεδιάζει και ο δήμος Νεάπολης Συκεών, ο οποίος ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον διάσημο Έλληνα σκηνοθέτη στις 13 Φεβρουαρίου κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Θεσσαλονίκη. Η δημοτική αρχή πρόκειται να προχωρήσει στη μετονομασία του συγκροτήματος «Κωνσταντινίδη – Ήλιος» που βρίσκεται επί της λεωφόρου Μ. Θεοδωρακη σε «Κωνσταντινίδη – Ήλιος- Ζ». Όπως εξήγησε ο δήμαρχος Σίμος Δανιηλίδης θα συμπληρωθεί στην ονομασία του συγκροτήματος και το γράμμα «Ζ», όπως ο τίτλος της ταινίας του Κ. Γαβρά, που βασίστηκε στο βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού για τη δολοφονία Λαμπράκη. Μάλιστα, έχει ζητηθεί από τη δημοτική αρχή να πραγματοποιηθεί και αφιέρωμα στον Κ. Γαβρά στους θερινούς κινηματογράφους του δήμου με την παρουσίαση το καλοκαίρι 3 ή 4 ταινιών του, όπως επίσης και να γίνουν δραστηριότητες από την εκπαιδευτική κοινότητα ώστε να ενημερωθούν οι μαθητές τόσο για το βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού όσο και για την ταινία του Κώστα Γαβρά.
Ο λόφος Καστά στον ΟΠΕΚΕΠΕ
Θα τρίζουν τα κόκκαλα των στρατηγών ή φίλων του Μεγαλέξανδρου (λέμε τώρα) από τα όσα πρωτάκουστα ανέφερε στην κατάθεσή του στην Εξεταστική Επιτροπή που διερευνά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο Γρηγόρης Αποστολάκος, που ήταν πρόεδρος του Οργανισμού από τον Ιανουάριο του 2013 ως τον Μάρτιο του 2015. Αρχικά είπε ότι τα έτη 2013 και 2014 οι πληρωμές ήταν άψογες, χωρίς να επιβληθούν πρόστιμα στη χώρα, προσθέτοντας ότι το τότε μοντέλο πληρωμών λειτούργησε σωστά. Αναφερόμενος σε... ευτράπελα και απόπειρες εξαπάτησης του συστήματος πληρωμών θυμήθηκε μια περίπτωση έξω από τη Λάρισα, όπου δηλώνονταν προγράμματα ιπποειδών και στους ελέγχους διαπιστώθηκε ότι στις εκμεταλλεύσεις υπήρχαν μόνο δύο γαϊδουράκια. Σε μια αποστροφή του λόγου του ωστόσο αποκάλυψε κάτι ακόμη πιο... συγκλονιστικό. Ότι αγρότης ή αγρότες δήλωσαν ως καλλιεργήσιμη έκταση ολόκληρο τον λόφο Καστά στην Αμφίπολη. Ναι, σωστά καταλάβατε, εκείνον όπου γινόταν την ίδια περίοδο εκτεταμένες ανασκαφές και βρισκόταν σε έξαρση η συζήτηση για τον... ένοικο του τάφου. Κι ενώ οι αρχαιολόγοι δούλευαν πυρετωδώς για να αναδείξουν το σπουδαίο μνημείο, κάποιοι επιτήδειοι, αδίστακτοι, αμετανόητοι (όπως και να τους πει κανείς λίγο είναι), δήλωναν τον λόφο Καστά για να εισπράξουν επιδοτήσεις μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ακούγοντας την κατάθεση Αποστολάκου κάποιοι στις Σέρρες θυμήθηκαν αυτό που κυκλοφορούσε παλιότερα από καφενείο σε καφενείο, πως αγρότης δήλωσε την έκταση όπου είναι τα μνήματα (!!!) του χωριού του ως καλλιεργήσιμη. Τώρα αν πήρε επιδότηση δεν είναι γνωστό. Αν, όμως, συνέβη λογικά ο συγκεκριμένος αγρότης θα ήπιε μερικά κονιάκ στη μνήμη όσων του γέμισαν το πορτοφόλι.
Τα όρια του κόσμου
Τις τελευταίες δεκαετίες τα όρια του αρχαίου κόσμου έχουν διευρυνθεί. Κι αυτό επειδή οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν φέρει στο φως πολιτισμούς που βρίσκονταν στις παρυφές των γνωστών αρχαίων αυτοκρατοριών, πέρα από τα σύνορα του γνωστού τότε κόσμου. Σε περιοχές που οι αρχαίοι Έλληνες, Ρωμαίοι, Αιγύπτιοι, Πέρσες, Βαβυλώνιοι και οι άλλοι γνωστοί λαοί θεωρούσαν πως κατοικούσαν βάρβαροι, κάτι που μάλλον απείχε από την πραγματικότητα. Στο βιβλίο με τίτλο «Οι παρυφές του γνωστού κόσμου» και υπότιτλο «μια νέα ιστορία του αρχαίου παρελθόντος» (Εκδόσεις Ψυχογιός, μετάφραση Μενέλαος Αστερίου) ο Βρετανός διεπιστημονικός ερευνητής Όουεν Ρις εξερευνά τις ισχυρές αυτοκρατορίες και τους διαφορετικούς λαούς στην Ευρώπη, στην Ασία και στην Αφρική, μέσα από ένα νέο, διευρυμένο πρίσμα που βοηθάει στην κατανόηση του αρχαίου κόσμου. Μας ταξιδεύει από τους αμμώδεις δρόμους, που ακολουθούσαν τα καραβάνια στο Μαρόκο, στους παγωμένους χειμώνες της Μαύρης Θάλασσας και από την Κο Λόα στην κοιλάδα του Ερυθρού Ποταμού στο Βιετνάμ μέχρι τα μαστιγωμένα από τη βροχή οχυρά νότια του Τείχους του Αδριανού. Μέρη όπου σταδιακά άρχισε να ξεθωριάζει η αντίθεση μεταξύ «πολιτισμένων» και «βαρβάρων», όπου παντρεύονταν διαφορετικοί πολιτισμοί και όπου φυλές νομάδες έχτιζαν τις δικές τους πόλεις. Το βιβλίο αφορά πολύ και την Ελλάδα, αφού όπως φαίνεται ο ελληνικός κόσμος ήταν μεγαλύτερος απ’ ό,τι νομίζουν οι περισσότεροι. Τόσο μέσω των ελληνικών αποικιών όσο και μέσω του εμπορίου, της πολιτιστικής επιρροής και της γλώσσας, αλλά και της ενσωμάτωσης στοιχείων από άλλους πολιτισμούς.
