Το βράδυ της Παρασκευής, στις 8.10΄, ο κόσμος που περίμενε το λεωφορείο στην στάση του Λευκού Πύργου, στην οδό Παύλου Μελά, ήταν πολύς, μιας και αστικό είχε να φανεί αρκετά λεπτά. Ανάμεσα τους ένας χαμογελαστός νεαρός με γυαλιά και κινητικά προβλήματα, πάνω σε αυτοκινούμενο τετράτροχο αμαξίδιο, από αυτά που η πορεία και η κατεύθυνση τους ρυθμίζεται με μοχλό.
Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένα λεωφορείο με κατεύθυνση την ΙΚΕΑ. Παρά το ότι ήταν σχετικά γεμάτο με κόσμο σταμάτησε, φόρτωσε κι άλλους επιβάτες και ετοιμάστηκε να φύγει. Τότε ένας κύριος ενημέρωσε τον οδηγό ότι υπάρχει ένας ανάπηρος, που θέλει να ανέβει. Επομένως όφειλε να κατέβει, να κάνει χώρο σε συνεννόηση με τους επιβάτες και να κατεβάσει τη ράμπα της μεσαίας πόρτας, ώστε να εξυπηρετηθεί ο άνθρωπος. Πράγματι ο οδηγός κατέβηκε και προθυμοποιήθηκε να κάνει τη διαδικασία, παρά το ότι ο κόσμος που ήταν στο λεωφορείο έδειχνε απρόθυμος να συνεργαστεί.
Εκείνη τη στιγμή φάνηκε ένα δεύτερο λεωφορείο, με κατεύθυνση την Καλαμαριά, που φαινόταν να έχει λιγότερο κόσμο. Ο ανάπηρος απάντησε στη σχετική ερώτηση ότι κι εκείνο τον βολεύει και ο οδηγός εμφανώς ανακουφισμένος κάθισε στο τιμόνι και ξεκίνησε, προφανώς με ήσυχη τη συνείδηση του.
Το δεύτερο λεωφορείο σταμάτησε λίγο πριν τη στάση, άνοιξε τις πόρτες και γέμισε με κόσμο, παρά τη διαμαρτυρία κάποιων ηλικιωμένων ότι αφενός πρέπει να κάνει πιο μπροστά για να ανέβουν και αφετέρου για να βοηθήσει το αμαξίδιο να ανέβει. Και πάλι δεν υπήρξε ενθουσιασμός από καμία πλευρά. Ούτε από τους επιβάτες. Τότε ο ανάπηρος έκανε νεύμα ότι δεν θέλει να ανέβει. Προφανώς ντράπηκε ο άνθρωπος, διότι δημιουργούσε αναστάτωση σε ένα λεωφορείο γεμάτο από βιαστικούς επιβάτες και με έναν εξίσου βιαστικό οδηγό. Φυσικά το λεωφορείο ξεκίνησε και συνέχισε κανονικά το δρομολόγιο του, χωρίς περιττές καθυστερήσεις.
Κάπου εδώ τελειώνει η προσωπική μαρτυρία. Τι ακολούθησε άραγε; Πόση ώρα ή πόσες ώρες αναγκάστηκε να περιμένει ο ανάπηρος στη στάση; Άλλωστε τα δύο λεωφορεία είχαν διαφορετικό προορισμό και ακολουθούσαν διαφορετικές πορείες, οι οποίες δεν τέμνονταν πουθενά. Γιατί άραγε ο άνθρωπος με τα κινητικά προβλήματα δέχθηκε να μπει και στο ένα και στο άλλο χωρίς να τα καταφέρει;
Ίσως διότι η στάση των επαγγελματιών της αστικής συγκοινωνίας, αλλά και των δεκάδων επιβατών που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν επάνω στα λεωφορεία ή επιβιβάζονταν από την ίδια στάση δεν τον έκαναν να αισθανθεί άνετα, ισότιμα.
Το αντίθετο: με τον τρόπο του ο καθένας τον έκαναν να αισθάνεται εμπόδιο στην πορεία τους. Μια καθυστέρηση, καθόλου χρήσιμη. Ίσως και να ντράπηκε ο άνθρωπος για το πρόβλημα που δημιούργησε. Άλλωστε –κακά τα ψέματα- ένας που ντρέπεται είναι για την κοινωνία μικρό πρόβλημα. Ή κανένα πρόβλημα.
*Στίχος της Γαλάτειας Καζαντζάκη, που όταν γράφτηκε δεκαετίες πριν αναφερόταν στις δυστυχισμένες γυναίκες των κόκκινων φαναριών. Στις μέρες μας η σημασία του είναι μάλλον ευρύτερη.