Παρότι βρισκόμαστε στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες δυστυχώς δεν έχουν καταφέρει ακόμη να δημιουργήσουν ένα συνεκτικό εθνικό όραμα και πορεύονται χωρίς τη δική τους «πυξίδα» μπροστά στις αναδυόμενες προκλήσεις ενός πολυπολικού κόσμου.
Οι Έλληνες, λόγω του ότι δεν οραματίζονται τον εαυτό τους στα επόμενα χρόνια και στους επόμενους αιώνες, δυστυχώς δεν έχουν την παραμικρή δυνατότητα να σκιαγραφήσουν και μια αρχιτεκτονική για την ευρύτερη περιοχή στην οποία ζουν. Και απαντούν στις προκλήσεις της περιοχής τους πότε με «υστερία» και πότε με «αναθέματα».
Πριν καν προλάβει η ισραηλινή ηγεσία να βεβαιώσει πως η επίθεση του Ιράν έχει ολοκληρωθεί, στην Ελλάδα είχαν ήδη συγκροτηθεί στρατόπεδα υποστηρικτών της μίας ή της άλλης πλευράς. Αρκετοί βρήκαν την ευκαιρία να βροντοφωνάξουν τη στήριξή τους στο Ισραήλ. Ξεπερνώντας ως εκ θαύματος την «αφωνία» τους, τις στιγμές που η πολεμική μηχανή του Ισραήλ ισοπέδωνε κυριολεκτικώς τη λωρίδα της Γάζας. Άλλοι πάλι, είτε μέσα από έναν αρρωστημένο αντισημιτισμό είτε μέσα από μια στρεβλή ανάγνωση του «δικαίου», χώνεψαν ή και υποστήριξαν την ομοβροντία των ιρανικών πυραύλων και drones.
Κι όμως για την Ελλάδα και την πορεία του ελληνισμού, στον 21ο αιώνα είναι αποφασιστικής σημασίας να υπάρχουν ταυτοχρόνως ένα ισχυρό Ισραήλ αλλά και ένα ισχυρό Ιράν.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα ισχυρό Ιράν που ανακόπτει τη δυναμική της Τουρκίας και το στρατηγικό βάθος των συνεργασιών της με το Πακιστάν, το Τουρκμενιστάν ή το Αζερμπαϊτζάν. Έχει ανάγκη από ένα γενναίο ιρανικό κοινωνικό κίνημα που θα χειραφετήσει τις Ιρανές και τους Ιρανούς από τους Ισλαμιστές «Φρουρούς» - δυνάστες. Έχει ανάγκη από ένα άλλο κρατικό και πολιτισμικό πρότυπο για τον μουσουλμανικό κόσμο το οποίο θα αποκηρύσσει την ωμότητα των τρομοκρατικών δικτύων ή των πυρηνικών κεφαλών.
Ο ελληνισμός και η επιβίωσή του περνά και μέσα από την επιβίωση του Ισραήλ. Έχει σημασία το Ισραήλ να «κρατηθεί» στην περιοχή, όχι μόνο ως στρατιωτικό φυλάκιο της Δύσης, αλλά και ως ένας δυτικός πολιτισμικός φάρος που συνδιαλέγεται και συνυπάρχει με το αραβικό και ευρύτερα μουσουλμανικό στοιχείο. Διαδρομή που περνά μέσα από την αναγνώριση κρατική οντότητας για τους Παλαιστινίους, ώστε οι τελευταίοι να εκκινήσουν μια δική τους πορεία μακριά από την οσμή του αίματος, την εξουσία της Χαμάς και του πατερναλισμού του Ερντογάν.
Η Ελλάδα δεν έχει την ισχύ να «σύρει» αντιμαχόμενες δυνάμεις στο τραπέζι ενός συμφιλιωτικού διαλόγου, ούτε να επέμβει πυροσβεστικά σε μικρής ή μεγάλης κλίμακας περιφερειακές συγκρούσεις. Ούτε και μπορεί να επιβάλει μια σωτήρια για αυτήν περιφερειακή σταθερότητα που θα προκύπτει από την ισόρροπα κατανεμημένη ισχύ μεταξύ της Αιγύπτου, του Ισραήλ, του Ιράν και της Τουρκίας.
Έχει όμως το πολιτισμικό και ιστορικό βάθος να αρθρώνει ένα δικό της περιεχόμενο εντός του στρατηγικού προσανατολισμού της. Για ποιον λόγο «χαρίζουμε» στους εμπορικούς διοργανωτές των Ολυμπιακών Αγώνων ή σε «επιτροπές» το οικουμενικό και πανανθρώπινο μήνυμα της ολυμπιακής εκεχειρίας, όταν θα μπορούσε να είναι το εργαλείο μια διαρκούς ειρηνευτικής πρωτοβουλίας της Ελλάδας προς τον κόσμο; Γιατί οι διπλωματικές ελίτ της χώρας δεν αξιοποιήσαν την αφή της «δική μας» ολυμπιακής φλόγας αναζητώντας στους διαρκείς της συμβολισμούς έναν δικό μας οικουμενικό τρόπο να τοποθετηθούμε κατευναστικά στη διαφαινόμενη αντιπαράθεση του Ισραήλ με το Ιράν και αρκέστηκαν στην τυπική αναπαραγωγή ψυχρών λέξεων, γραμμένων σε γραφεία πέραν του ατλαντικού;
*Ο Κωνσταντής Σεβρής είναι πολιτικός επιστήμονας