Οι ελεγκτές της ΑΑΔΕ «επισκέφθηκαν» τον Σύλλογο Θυμάτων Τεμπών, του οποίου προεδρεύει η Μαρία Καρυστιανού, η οποία εσχάτως ανακοίνωσε ότι κάνει κόμμα ή κάτι τέτοιο. Επίσης, ο γνωστός αγροτοσυνδικαλιστής στη Θεσσαλονίκη, Κώστας Ανεστίδης, ελέγχεται για διάπραξη αδικημάτων σχετικών με επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ με ψευδή στοιχεία. Και στις δύο περιπτώσεις τόσο οι ίδιοι, ως δημόσια πρόσωπα, όσο και αυτοί που τους στηρίζουν καταγγέλλουν στοχοποίηση από τους κρατικούς μηχανισμούς, τύπου… εμφυλίου πολέμου. Τέλος πάντων… Σε κάθε περίπτωση ο ισχύει παλιός νόμος που λέει ότι «η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια». Αμφότεροι θα έπρεπε να χαίρονται για τους ελέγχους, αφού εάν δεν υπάρχει οτιδήποτε μεμπτό ή στραβό θα μπορούν να βγουν από πάνω, διατυμπανίζοντας την… τιμιότητά τους. Όλα τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού. Διότι -όπως όλοι καλά γνωρίζουμε- σπανίως οι Έλληνες, επώνυμοι κι ανώνυμοι, είναι εντάξει και τυπικοί έναντι της εφορίας. Ας πούμε ότι το σύστημα είναι προβληματικό. Αλλά όταν αξιοποιείς το σύστημα -ή μήπως το εκμεταλλεύεσαι;- δεν γίνεται ταυτόχρονα να το καταγγέλλεις, διότι δεν γίνεσαι πιστευτός. Ούτε φυσικά μπορείς να γίνεσαι τιμητής των άλλων, οι οποίοι το πρώτο που θα σου πουν είναι να κοιταχτείς στον… καθρέφτη. Κι επιτέλους αυτή η πολιτική που γίνεται στη χώρα μας στη βάση του καλός – κακός, ηθικός – ανήθικος έχει κουράσει, ενώ δεν έχει αποτέλεσμα, διότι έχει διαψευστεί.
Τα καλά του μετρό
Η αλλαγή προς το πολύ καλύτερο της λειτουργικότητας του κέντρου της Θεσσαλονίκης στην εποχή του μετρό πιστοποιήθηκε κατά απόλυτο τρόπο το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, που συνιστά το εμπορικότερο διήμερο ολόκληρης της χρονιάς. Δεν είναι μόνο οι πολλές χιλιάδες των καταναλωτών, αλλά και των εργαζομένων που διευκολύνθηκαν στις μετακινήσεις τους, καθώς η πρόσβαση, πλέον, στο εμπορικό κέντρο είναι πανεύκολη. Είναι επιπλέον η κίνηση των αυτοκινήτων στους δρόμους, καθώς υπάρχουν και κάποιοι που είτε δεν βολεύονται με το μετρό, είτε χρειάζεται απλώς να διέλθουν από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, κάτι που σε αντίθεση με την προ μετρό εποχή γίνεται, πλέον, με ευχέρεια. Αλλά και τα αστικά λεωφορεία, τα οποία εξυπηρετούν πολλούς Θεσσαλονικείς που μετακινούνται εκτός άξονα μετρό, κυκλοφορούν άνετα και με ανθρώπινες πληρότητες. Τα οφέλη από το μετρό είναι πολλαπλά και… ωριμάζουν σταδιακά, αναβαθμίζοντας τη Θεσσαλονίκη σε πόλη κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις μετακινήσεις.
Σακούλες στα πεζοδρόμια
Αν και στο τέλος της εορταστικής περιόδου είναι πιθανό -όχι σίγουρο, αλλά πάντως πολύ πιθανό- οι εκπρόσωποι του εμπορικού κόσμου της χώρας να γκρινιάζουν για την πεσμένη σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές κίνηση, η αίσθηση του απλού περιπατητή στο κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι αυτές τις ημέρες διαφορετική. Με μέτρο τις… σακούλες -σύμφωνα με τον πρόεδρο του Εμπορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης Παντελή Φιλιππίδη εκείνο που μετράει δεν είναι η πυκνότητα του κόσμου στα εορταστικά πεζοδρόμια, αλλά οι σακούλες με ψώνια που κουβαλούν οι άνθρωποι- οι πωλήσεις πρέπει να πήγαν καλά. Τώρα, βέβαια, το ποιος καρπώνεται αυτές τις πωλήσεις είναι άλλη ιστορία. Εννοείται ότι τα εμπορικά κέντρα, τα πολυκαταστήματα, οι πολυεθνικές και οι εγχώριες αλυσίδες κατοχυρώνουν όχι απλώς τη μερίδα του λέοντος, αλλά τη μερίδα μιας… οικογένειας λιονταριών. Αυτή είναι η ζωή, αυτή είναι η αγορά. Το μεγάλο ψάρι, που στην περίπτωση του λιανεμπορίου αποδεικνύεται και γρήγορο και απόλυτα επιδραστικό, «τρώει» το μικρό και αργό, που παρακολουθεί από απόσταση τις εξελίξεις. Δυστυχώς για την τοπική αγορά, που, πάντως, το παλεύει και με τη συνδρομή μερίδας καταναλωτών, που δεν θέλει να στριμώχνεται, αλλά προκειμένου να ψωνίζει προτιμά την άνεσή του.
30 χρόνια Artion
Η συγκίνηση κατέκλυσε τον χώρο του Grand Hotel στο πάρτι για τα 30 χρόνια της Artion Conferences and Events, εταιρείας της Θεσσαλονίκης που δημιούργησαν το 1995 οι αδερφές Βαλεντίνη και Δέσποινα Αμαραντίδου. Κάνοντας αναδρομή στις τρεις αυτές δεκαετίες, με τη φωνή τους να σπάει σε πολλά σημεία, οι δύο επιχειρηματίες ανέφεραν τους βασικούς σταθμούς της εταιρείας τους, που ξεκίνησε από το όραμα δύο κοριτσιών ορμώμενων από την Ελευθερούπολη της Καβάλας για μια θέση στη βιομηχανία της διοργάνωσης συνεδρίων και εκδηλώσεων. Ένα όραμα την εξέλιξη του οποίου δεν μπορούσαν να φανταστούν.
Σήμερα η Artion Conferences & Events έχει δραστηριότητα σε όλο τον κόσμο, διοργανώνοντας υψηλού επιπέδου συνέδρια, συχνά για λογαριασμό διεθνών οργανισμών και πολυεθνικών, έχει φέρει μεγάλα συνέδρια στη χώρα μας, ενώ είναι μία από τις πέντε εταιρείες στην Ελλάδα και η μοναδική στη Βόρεια Ελλάδα που αποτελεί πιστοποιημένο μέλος της International Association of Professional Congress Organizers (IAPCO).
Στο βήμα της εκδήλωσης προς τιμήν του εορτασμού των 30 ετών της Artion Conferences and Events ανέβηκαν για να μιλήσουν ο υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας-Θράκης), Κώστας Γκιουλέκας, ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, Δρ Αθανάσιος Εξαδάκτυλος και ο πρόεδρος του ομίλου Redestos και του ThessINTEC, Νίκος Ευθυμιάδης, ενώ οι δύο αδερφές έσβησαν τα 30 κεράκια της τούρτας παρέα με τους γονείς τους, τα παιδιά τους και τους συνεργάτες τους.
Η γεωπολιτική του σινεμά
Ο κινηματογράφος, η περίφημη 7η τέχνη ή -πιο λαϊκά- το σινεμά, συνιστά μία διεθνή γλώσσα και ταυτόχρονα μια παγκοσμιοποιημένη διαδικασία πολύ πριν η παγκοσμιοποίηση γίνει κυρίαρχη οικονομική και τεχνολογική συνθήκη. Επίσης είναι τέτοια η δύναμη του μέσου, δηλαδή των κινηματογραφικών εικόνων, που επηρεάζει ανθρώπους και διαμορφώνει καταστάσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Χόλιγουντ, που εδώ και δεκαετίες -κυρίως στον Ψυχρό Πόλεμο- αποτέλεσε την αιχμή της «ήπιας ισχύος» των ΗΠΑ μεταφέροντας «αξίες και ιδεολογία», που ωφέλησε τη σημερινή υπερδύναμη τουλάχιστον όσο το πυρηνικό της οπλοστάσιο και η τεχνολογική της πρόοδος.
Με αυτά τα δεδομένα το βιβλίο της Κλοΐ Ντελαπόρτ με τίτλο «Γεωπολιτική του σινεμά» και υπότιτλο «Από την παγκοσμιοποίηση στην εποχή της πλατφόρμας», που γράφτηκε φέτος και κυκλοφόρησε σε χρόνο ρεκόρ από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, σε μετάφραση Γιώργου Παπαοικονόμου, είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό. Η συγγραφέας, που διδάσκει σε πανεπιστήμιο στο Μονπελιέ και επικεντρώνεται στη διανομή και την υποδοχή ταινιών και τηλεοπτικών σειρών, έγραψε το βιβλίο με αφορμή τη ρωσοουκρανική σύγκρουση και τη χρήση του κινηματογράφου ως εργαλείου προπαγάνδας στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διαμάχης. Στις 200 και κάτι σελίδες της μελέτης -υπάρχουν και 20 σελίδες με βιβλιογραφία και ευρετήριο όρων και ονομάτων- η Ντελαπόρτ υποστηρίζει ότι οι κινηματογραφικές εξελίξεις είναι απόλυτα συνυφασμένες με τη δυναμική των γεωπολιτικών δεδομένων, που καθορίζουν τις σχέσεις -κυρίως- μεταξύ των κρατών και ενίοτε μεταξύ τοπικών κοινοτήτων μέσα στα όρια της επικράτειας ενός κράτους. Όπως με ακρίβεια σημειώνεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Από την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας του φιλμ στην έλευση της εποχής με τις πλατφόρμες βίντεο on demand, το βιβλίο εξετάζει όσα έκαναν οι δημόσιοι και ιδιωτικοί δρώντες του σινεμά και των οπτικοακουστικών μέσων προκειμένου να καταλάβουν κυρίαρχες θέσεις στην κινηματογραφική αγορά, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείται να λειτουργήσει το σινεμά ως παραγωγική διαδικασία, καταναλωτικό προϊόν, αλλά και μορφή τέχνης».
