Μεγάλη κινητικότητα παρατηρείται το τελευταίο διάστημα γύρω από τις αθλητικές ομάδες της Θεσσαλονίκης, με φόντο τις υποδομές, δηλαδή τα γήπεδα. Ο Τέλης Μυστακίδης τάραξε τα νερά και σε συνεργασία με τον Α.Σ. ΠΑΟΚ, δηλαδή τον ερασιτέχνη προχωρούν στην ανακατασκευή του γηπέδου της Τούμπας, με τον Ιβάν Σαββίδη να επανέρχεται και να λέει ότι θα παραμείνει συνεπής στην υπόσχεσή του να ολοκληρώσει το νέο γήπεδο του ΠΑΟΚ. Όπως είναι φυσικό η είδηση κυριαρχεί στην πόλη από το βράδυ της Δευτέρας. Τα λεφτά είναι -ή μάλλον ακούγονται- πολλά και ο ΠΑΟΚ είναι πολύ δημοφιλής ομάδα, οπότε φυσικό είναι να γίνεται… σούσουρο. Πρόκειται για σχέδιο στο οποίο έχει συμφωνήσει η Πολιτεία, καθώς αφορά την αναμόρφωση ολόκληρης της αλάνας της Τούμπας, το οποίο, όμως, δεν έχει προχωρήσει ακόμη. Την ίδια ώρα επενδυτές εξ Αμερικής ενδιαφέρονται για το μπάσκετ του Άρη, που έχει ισχυρό brand name στο μπάσκετ, με φόντο ένα καινούργιο γήπεδο κάπου στα ανατολικά της πόλης, ώστε η ομάδα να φύγει από το Παλέ ντε σπορ και να αποκτήσει το δικό της… σπίτι. Μόνο η ζωή θα δείξει ποια από αυτά τα πλάνα θα προχωρήσουν, αλλά το βέβαιον είναι ότι από τη Θεσσαλονίκη το τελευταίο που λείπει είναι τα καινούρια γήπεδα. Προφανώς εάν γίνουν θα είναι ευπρόσδεκτα, αλλά εξίσου προφανώς αλλού θα παιχτούν τα στοιχήματα για τις ομάδες της πόλης. Ο επαγγελματικός αθλητισμός -κυρίως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ- παίρνει καθημερινά όλο και πιο πανευρωπαϊκές διαστάσεις, με ό,τι σημαίνει κάτι τέτοιο για τις ελληνικές ομάδες και επομένως για τις ομάδες της Θεσσαλονίκης. Επίσης, οι ευρωπαϊκές ομάδες -και οι ελληνικές- έχουν πολυεθνικές συνθέσεις σε ποσοστό 80% ή 90%. Η απουσία Ελλήνων παικτών, οι καλύτεροι εκ των οποίων οδεύουν προς τα μεγάλα πρωταθλήματα με τα πολλά χρήματα, στερεί σε σημαντικό βαθμό από τους φίλους κάθε ομάδας το δέσιμο μαζί της, όπως τουλάχιστον το ξέραμε παλαιότερα. Διότι εάν μια ελληνική ομάδα έχει 15 ξένους παίκτες για να παίζει στο ελληνικό πρωτάθλημα –άντε κι έναν ή δύο γύρους στην Ευρώπη με κάποιους περιθωριακού αντιπάλους- μήπως χάνεται ένα μεγάλο μέρος από το νόημα;
Με κομμένη την ανάσα
Την ίδια ώρα ο πλανήτης (έπρεπε να) κρατάει την αναπνοή του, εν αναμονή των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Και όποιοι δεν το κάνουν, αλλά επιμένουν να… πουλάνε άνεση και ευαισθησία, απλώς «δεν ξέρουν πού πατάν και πού πηγαίνουν». Όσα συμβαίνουν μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, αλλά και στην παγκόσμια πολιτική σκηνή με επίκεντρο το συγκεκριμένο θέμα είναι απλώς πρωτόγνωρα. Αυτό σημαίνει ότι βαδίζουμε σε αχαρτογράφητα -πολύ επικίνδυνα και ματωμένα- νερά, με τις οικονομικές εξελίξεις να βαραίνουν όσο και οι πολεμικές. Επί δύο τουλάχιστον δεκαετίες το διεθνές σύστημα προσπαθούσε να αποτρέψει αυτό ακριβώς που συμβαίνει τις τελευταίες έξι ημέρες και τώρα το μόνο που μπορούν να κάνουν οι περισσότεροι -ακόμη και πολλοί ηγέτες- είναι να παρακολουθούν αμήχανοι την τηλεόραση και τα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Ίσως μόνο οι ενέργειες του Αμερικανού προέδρου Τράμπ και των ηγετών των δύο άμεσα εμπλεκόμενων χωρών να έχουν νόημα, αφού ο μεν Κινέζος πρόεδρος Σι είναι εξαφανισμένος, ο δε Ρώσος πρόεδρος Πούτιν, περιορίζεται σε ένα δύο τηλεφωνήματα. Για να δούμε τι θα δούμε…
Η Αντιπεριφερειάρχης των πράξεων
Στη φετινή – εντυπωσιακή ομολογουμένως – γιορτή για τα 96 χρόνια των Λαϊκών Αγορών, γράφτηκαν πολλά. Αυτό όμως που δεν υπερπροβλήθηκε στα φώτα της δημοσιότητας είναι ο ρόλος της Αντιπεριφερειάρχη Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κεντρικής Μακεδονίας, Μελίνας Δερμεντζοπούλου. Και δεν φάνηκε, γιατί η ίδια είναι άνθρωπος περισσότερο της πράξης παρά των λόγων.
Χωρίς περιττές δηλώσεις και πολιτικό στόμφο, αλλά με προσήλωση, σχεδίασε και συνδιοργάνωσε – με προσωπικό συντονισμό όπως μας λένε οι… καλά γνωρίζοντες – μια σειρά δράσεων με πραγματικό αντίκτυπο. Ξεχωρίζει η πρωτοβουλία της για την παρουσία 3.000 μαθητών σε ένα βιωματικό εργαστήρι υγιεινής διατροφής και οικολογικής συνείδησης μέσα στις ίδιες τις Λαϊκές Αγορές. Εκεί όπου ο πολίτης συναντά καθημερινά τον παραγωγό. Εκεί όπου η πολιτική δεν χρειάζεται συνθήματα– έχει πράξεις.
Όσοι βρίσκονται στον χώρο των Λαϊκών την αναγνωρίζουν – και αυτό έχει τη σημασία του. «Άνθρωπος της πράξης, όχι της εικόνας», λένε. Και όχι τυχαία. Γιατί η κ. Δερμεντζοπούλου δεν πέρασε απλώς από τη γιορτή. Έβαλε την υπογραφή της στο περιεχόμενο και στο ουσιαστικό αποτύπωμα της εκδήλωσης: Σύνδεση της διατροφής με την υγεία, στήριξη της τοπικής παραγωγής, καλλιέργεια περιβαλλοντικής και κοινωνικής συνείδησης. Η πολιτική, όπως φαίνεται, δεν χρειάζεται πάντα μεγάλα λόγια. Χρειάζεται παρουσία, πράξη και συνέπεια.
Μαύρη ψυχή
Γεννημένη σε μια μικρή πόλη του αμερικάνικου Νότου, η Νίνα Σιμόν φανέρωσε το ταλέντο της στο πιάνο από πολύ μικρή ηλικία, παίζοντας γκόσπελ σε εκκλησίες και σε κοινωνικές εκδηλώσεις, σε βαθμό που χαρακτηρίστηκε παιδί-θαύμα. Μεγαλωμένη σε μια θρησκευόμενη οικογένεια, ήρθε πολύ νωρίς αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα των φυλετικών διακρίσεων, όταν στην πρώτη συναυλία που έδωσε, σε ηλικία δέκα χρονών, οι διοργανωτές απαίτησαν από τους γονείς της να σηκωθούν από τις πρώτες θέσεις για να καθίσει μια οικογένεια λευκών. Αυτή ήταν και η πρώτη πολιτική της πράξη: απαίτησε να μείνουν οι γονείς της στις θέσεις τους αλλιώς δεν ήταν διατεθειμένη να παίξει. Έχοντας στόχο να γίνει η πρώτη μαύρη ερμηνεύτρια κλασικής μουσικής στην Αμερική, είδε τα όνειρά της να γκρεμίζονται όταν της αρνήθηκαν υποτροφία στο Ινστιτούτο Κέρτις λόγω του χρώματός της.
Με αυτή την αφετηρία η Νίνα Σιμόν κατάφερε να φτάσει στην κορυφή τραγουδώντας σόουλ και τζαζ. Ταυτόχρονα με τη μουσική αφιέρωσε την καριέρα της στην υπόθεση της φυλετικής ισότητας, πολλές φορές ρισκάροντας την σωματική της ακεραιότητα και την ψυχική της ισορροπία. Παράλληλα με τις ηχογραφήσεις, τις συναυλίες και τις εμφανίσεις σε μικρότερους χώρους συμμετείχε ενεργά στα κινήματα διαμαρτυρίας στις δεκαετίες του '60 και του '70. Υπήρξε προσωπική φίλη του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και το τραγούδι της «Young Gifted and Black» καθιερώθηκε ως ύμνος του κινήματος για τα Πολιτικά Δικαιώματα. Καθόλου τυχαία στα τελευταία της χρόνια εγκατέλειψε τις ΗΠΑ και επέλεξε να ζήσει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Γαλλία, που την υποδέχθηκε και τη φιλοξένησε όπως της άξιζε. Όλα αυτά που έζησε -μια πραγματικά ταραγμένη ζωή- και όλα όσα ένιωσε και τραγούδησε η Νίνα Σιμόν τα κατέγραψε στην αυτοβιογραφία της, που έχει τον τίτλο «Μαύρη ψυχή» (εκδόσεις ΣΕΛΑΣ, μετάφραση Γιάννης Περδικογιάννης) και αποτελεί τη σημερινή πρόταση του «Καφέ Αριστοτέλους». Ένα βιβλίο πραγματικό ντοκουμέντο για μια ολόκληρη και άκρως ενδιαφέρουσα πολιτικά, κοινωνικά και μουσικά εποχή. Αλλά κι ένα βιβλίο για μια από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες του 20ου αιώνα, που έγραφε στο χαρτί όπως ακριβώς έπαιζε πιάνο και τραγουδούσε. Με πάθος, ορμή, τρυφερότητα και ακρίβεια αισθημάτων. Το βέβαιον είναι ότι όποιος διαβάσει το βιβλίο θα ευχαριστηθεί, ειδικά εάν γνωρίζει κι θαυμάζει τη Νίνα Σιμόν, που από εδώ και μπρος θα την ακούει διαφορετικά. Αλλά και για όποιον τυχόν έχει ακούσει το όνομά της, αλλά δεν γνωρίζει τα τραγούδια της, το «Μαύρη ψυχή» είναι η καλύτερη συστατική επιστολή για τον μουσικό κόσμο της Νίνας Σιμόν.
