Καλημέρα σας!
Στην Ελλάδα τα προσωποπαγή κόμματα είναι εξ’ ορισμού… μαγαζάκια. Με όλη τη σημασία της λέξης. Κατ’ αρχάς διαθέτουν συγκεκριμένο μέγεθος, που μπορεί να διαχειριστεί ένας άνθρωπος, δηλαδή ο ιδιοκτήτης. Έχουν σχετικά λίγους αλλά φανατικούς πελάτες, περιορισμένο προσωπικό, πραγματοποιούν τζίρο, έχουν φορολογικές υποχρεώσεις, ενώ αναλόγως των συνθηκών της αγοράς επιδοτούνται αμέσως ή εμμέσως από το δημόσιο χρήμα, χάρη στο οποίο εν πολλοίς επιβιώνουν. Με αυτό το δεδομένο τόσο ο Κυριάκος Βελόπουλος, όσο και ο Γιάνης –με ένα «ν» ως αντίδραση στη δασκάλα της πρώτης δημοτικού που όταν ο 6χρονος το έγραψε με ένα «ν» του το διόρθωσε με κόκκινο στυλό ως είχε υποχρέωση, πληγώνοντας τον εγωισμό και την προσωπικότητά του!- Βαρουφάκης παίζουν πολύ καλά το παιχνίδι. Έχουν προσαρμόσει απολύτως τις προτάσεις τους σε αυτά που θέλει η πελατεία, ενώ ταυτόχρονα πουλούν προς τα έξω «εμπορική» δεοντολογία, καταγγέλλοντας τα μεγάλα μαγαζιά ότι δήθεν προσπαθούν να κλείσουν ή να απορροφήσουν τα μικρά. Με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζουν την παραμονή τους στην «πολιτική» αγορά, καθώς και τον βιοπορισμό τους. Κάπως έτσι εξηγούνται τα περιστατικά των τελευταίων ημερών. Ο μεν Βελόπουλος έπαιξε με την έννοια της (μελλοντικής) αποστασίας, που ως όρος είναι αρνητικά συνδεδεμένη με το όνομα Μητσοτάκης, για να διεγείρει τα αντανακλαστικά των δήθεν αντισυμβατικών δεξιών ψηφοφόρων. Ο δε Βαρουφάκης ποντάρει στο μικρό, πλην όμως επαρκές για να περάσει το κόμμα το όριο του 3%, κοινό αριστερών πεποιθήσεων και αντιθεσμικών προδιαγραφών. Που δε γουστάρει την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ευρώ, τις τράπεζες, την παγκοσμιοποίηση, τα φράκα και τα ημίψηλα, ενώ αντίθετα αναζητά –ανεξόδως εννοείται, αν όχι με κάποιο πριμ- τον τρίτο δρόμο προς τον σοσιαλισμό. Κάτι που στις μέρες μας μεταφράζεται σε μάσα, ξάπλα, κούρεμα δανείων, τσιτάτα και μια γενική, αόριστη, φαντασιακή και εφ’ όλης της ύλης αμφισβήτηση.
Το κόμμα - μαγαζάκι
Όλα αυτά δε σημαίνουν ότι στο σχήμα κόμμα – μαγαζάκι το προνόμιο το έχουν μόνοι οι Βελόπουλος και Βαρουφάκης. Απλώς στα υπόλοιπα που είναι… σούπερ μάρκετ, τα οποία μπορούν άνετα να εκπέσουν ανά πάσα ώρα και στιγμή σε μαγαζάκια, το παιχνίδι είναι πιο διευρυμένο. Το κουμάντο δεν κάνει ένας, αλλά μια παρέα. Ακόμη κι όταν πρόκειται για την παρέα του ενός, δεν παύει να πρόκειται για ένα συλλογικό όργανο, που συχνά υποστηρίζει διαφορετικά πράγματα και εκπέμπει αντιφατικά μηνύματα. Ο Βελόπουλος και ο Βαρουφάκης, όμως, είναι απόλυτα στοχοπροσηλωμένοι στο μικρό, αλλά δυναμικό κοινό τους, που τελικά τους οδηγεί εκ του ασφαλούς στη Βουλή, κάτι που πρωτίστως και πάνω απ’ όλα ενδιαφέρει τους δύο αρχηγούς.
Οι αρχηγοί στα πρωινάδικα
Οι εμφανίσεις των πολιτικών αρχηγών στα πρωινάδικα και στα μεσημεριανάδικα των τηλεοπτικών σταθμών είναι ένα από τα καινούρια στοιχεία της προεκλογικής περιόδου που διανύουμε. Από τη στιγμή που στις συγκεκριμένες «σειρήνες» υπέκυψε και ο Δημητρης Κουτσούμπας, σημαίνει ότι σε αυτό το πεδίο δεν υπάρχουν, πλέον, κάστρα. Ο Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, που μόλις πριν από λίγες ημέρες συμπλήρωσε δεκαετία στην ηγεσία του κόμματος, ήταν, μάλλον, ο τελευταίος που θα περίμενε κανείς να μιλήσει σε μια τέτοιου χαλαρού ύφους εκπομπή. Κι όμως το έκανε. Η εξήγηση των επικοινωνιολόγων είναι ότι αυτές τις εκπομπές τις παρακολουθεί ένα κομμάτι του κοινού –κυρίως γυναίκες-, που αδιαφορεί για τις αμιγώς πολιτικές εκπομπές και συνεντεύξεις. Από την άλλη δεν είναι κακό να μαθαίνουμε ορισμένα στοιχεία από την καθημερινότητα όσων διεκδικούν την ψήφο μας, όπως για παράδειγμα τη σχέση τους με τα παιδιά τους, τη γνώμη τους για τα… τατουάζ, την ομάδα που υποστηρίζουν, αν βλέπουν τηλεόραση και τι. Τώρα, εάν κάποια κυρία παρακολουθώντας τη συνέντευξη Κουτσούμπα στη Ναταλία Γερμανού θα σκεφτεί –έστω θα σκεφτεί- να ψηφίσει ΚΚΕ, θα το δείξει η ιστορία…
Το ενεργειακό κόστος στη βιομηχανία
Το ενεργειακό κόστος στις μέρες μας αποτελεί μάλλον το μεγαλύτερο πρόβλημα για τις ελληνικές βιομηχανίες, ως καθοριστικός παράγων στο κόστος λειτουργίας τους. Το θέμα απασχολεί όλες –κυριολεκτικά όλες- τις μεταποιητικές επιχειρήσεις και ως εκ τούτου η εκδήλωση που πραγματοποιεί ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Ελλάδος, τη Δευτέρα 8 Μαΐου, στις 5 το απόγευμα, στο κτίριο των γραφείων του στα Παλαιά Σφαγεία της Θεσσαλονίκης, με τίτλο «Εξοικονόμηση Ενέργειας στη Βιομηχανία - Προοπτικές και Προκλήσεις» είναι αυτονόητα επίκαιρη. Το θέμα στις διάφορες εκφάνσεις του (νομοθετικές, τεχνικές, περιβαλλοντικές κλπ.) θα αναπτύξουν η Ζωή Καμπούρη υπεύθυνη Ενεργειακής Διαχείρισης της ALUMIL, ο Γιώργος Χαλβατζής Σύνδεσμος Βιομηχανιών Ελλάδος της RENEL ΙΚΕ, ο Χρήστος Σκαρλατάκης Account Manager Industry Greece & Cyprus της ABB, ο Αλέξανδρος Χατζηαλεξιάδης BESS Solution Manager της HUAWEI και ο Σπύρος Τζιάκας αντιπρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου Παραγωγών Βιοαερίου (ΕΣΠΑΒ) και Διευθύνων Σύμβουλος της ΒΙΟΕΝΕΡΓΕΙΑ ΝΙΓΡΙΤΑΣ ΑΕ.
Η Ρώμη του 2030
Η Ρώμη διεκδικεί την παγκόσμια έκθεση ΕΧΡΟ του 2030, που στη δεκαετία του 2000 είχε διεκδικήσει ανεπιτυχώς και η Θεσσαλονίκη. Η Ιταλική πρωτεύουσα έχει γεμίσει με τις σχετικές αφίσες (φωτογραφία) που προβάλλουν το προτεινόμενο θέμα, στο οποίο συνδυάζεται η βιωσιμότητα του πλανήτη με τη συνύπαρξη των ανθρώπων. Η Ιταλία παρά τα οικονομικά και εν μέρει πολιτικά προβλήματα που την ταλανίζουν τα τελευταία χρόνια παραμένει μια ισχυρή και –κυρίως- σοβαρή χώρα, μέλος του G7, που έχει τη δυνατότητα να υποστηρίξει αποτελεσματικά την υποψηφιότητα. Άλλωστε μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας των Ρωμαίων γνωρίζει το θέμα και υποστηρίζει την προοπτική του 2030. Πιθανή διοργάνωση της ΕΧΡΟ –λένε οι Ιταλοί- θα βοηθήσει τόσο την Έκθεση, που θα εκμεταλλευτεί την επισκεψιμότητα, το ειδικό βάρος και την απήχηση της Ρώμης, αλλά θα στηρίξει και την ίδια την πόλη, η οποία θα έχει τη δυνατότητα να προβληθεί για κάτι σύγχρονο, που δε σχετίζεται άμεσα με την ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και το Βατικανό. Όλα αυτά στη Ρώμη, στην Αιώνια Πόλη, που νιώθει την ανάγκη να προβληθεί με σύγχρονο τρόπο! Όχι σαν τη Θεσσαλονίκη, που παραμένει στη σκιά κι ας πιστεύουν το αντίθετο πολλοί από τους κατοίκους και τους εκπροσώπους της κοινωνίας της!
Το πράσινο της Άνοιξης στη Θεσσαλονίκη
Μιας και ο λόγος για τη Θεσσαλονίκη, που επίσης αναμένει υπομονετικά το 2030, όταν (υποτίθεται ότι) θα έχει αλλάξει όψη και ρυθμούς, προς το παρόν έχει υποδεχθεί για τα καλά την φετινή Άνοιξη. Κι ας κάνει ο καιρός κάποια… νερά. Το χρώμα που έχει πάρει το γρασίδι της παραλίας, όπως φαίνεται στη φωτογραφία, είναι το αξεπέραστο ανοιξιάτικο πράσινο, το ομορφότερο και πιο απολαυστικό και… ξεκουραστικό από τα άλλα πράσινα των υπόλοιπων εποχών του χρόνου.
