Τι το θες το κουταλάκι/
Να μου δώσεις το φαρμάκι/
Τι το δίνεις λίγο λίγο/
Δώσ' το μου όλο για να φύγω/
Το πασίγνωστο τραγούδι του Τάκη Μουσαφίρη που ερμήνευσε απίστευτα ζεστά ο αξέχαστος Δημήτρης Μητροπάνος, λες και κάνει πρόβα και ντύνει ασυναίσθητα όσα βλέπουμε μέρα με τη μέρα να συμβαίνουν με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Λίγο λίγο -σαν το… κουταλάκι- δηλητηριαζόμαστε με τα όσα αδιανόητα μαθαίνουμε για τους μεσάζοντες, τις διασυνδέσεις που είχαν με υπουργούς και τους συμβούλους για να βάζουν χέρι, κάθε χρόνο στις επιδοτήσεις για τα ανύπαρκτα βοσκοτόπια και τα ζώα φαντάσματα με αγρότες και κτηνοτρόφους που τάιζαν… σανό το σύστημα, ξεγελώντας τους πάντες. Από τον «Φραπέ» και τον «Χασάπη» φτάσαμε στον «Τάσο τον μερακλή» που με δυο τρία τηλέφωνα «καθάριζαν» τις εκκρεμότητες τους, αρπάζοντας πακτωλούς εκατομμυρίων. Μόνο που η Κομισιόν απάντησε χτες πως το πρόστιμο των 415 εκατ. ευρώ θα πληρωθεί από το ελληνικό δημόσιο, δηλ. όλους μας, αλλά οι αγρότες που δικαιούνται επιδοτήσεις θα τις πάρουν κανονικά. Μόνο που το «κουταλάκι με το φαρμάκι» φαίνεται πως θα γεμίσει και με δεύτερη δικογραφία που ετοιμάζει να μας στείλει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία με νέα στοιχεία και νέα ονόματα. Μήπως και άλλους υπουργούς;
Η φωτιά στη Βουρβουρού που μας καίει όλους
Κάθε φορά που βλέπουμε φωτιές που καίνε δάση πονάει η ψυχή μας. Χτες ήταν μια τέτοια μέρα. Πυρκαγιές στην Ιεράπετρα, στα Κύθηρα, στον Μαραθώνα και σε καμιά πενηνταριά ακόμη περιοχές. Μια εξ αυτών όμως, εδώ στη Θεσσαλονίκη, μας μαυρίζει ακόμη περισσότερο την ψυχή λόγω... εγγύτητας. Αυτή της φωτιάς στην περιοχή της Βουρβουρού στη Χαλκιδική. Πευκοδάσος να γίνεται στάχτη, το 112 να ηχεί δαιμονισμένα για να απομακρυνθούν οι κάτοικοι της περιοχής, δεκάδες πυροσβέστες, εθελοντές, εργαζόμενοι στους δήμους με κάθε μέσο κι από αέρος ως και 14 αεροσκάφη και 5 ελικόπτερα και δεν μπορούσαν να δαμάσουν την πύρινη λαίλαπα. Η φωτιά έκαιγε τα πάντα και μαζί με αυτά και τις καρδιές μας. Γιατί η Βουρβουρού είναι στη λίστα με τα αγαπημένα μέρη πολλών και δη Θεσσαλονικέων που την τιμούν χρόνια και χρόνια κάθε καλοκαίρι.
Κουίζ με άλλη γεύση...
Ούτε φέτος μένουν… παγωμένες οι τιμές των παγωτών, αφού σύμφωνα με σχετικές έρευνες στην αγορά διαπιστώνεται μια αύξηση που αγγίζει το 20% σε σχέση με τις περσινές τιμές. Η εύκολη δικαιολογία και παντελώς εύλογη είναι πως γι΄αυτό το φαινόμενο οφείλεται η αύξηση της τιμής του κακάο διεθνώς και αυτονόητα δικαιολογούνται οι αυξήσεις. Μπορεί κάποιος ωστόσο να μας εξηγήσει γιατί ενώ ανέβηκαν οι τιμές λόγω κακάο φέτος παρασύρουν στην ακρίβεια και πωλούνται επίσης ακριβότερα και τα παγωτά με κρέμα, αλλά ακόμη και οι… γρανίτες. Τώρα εάν βρείτε γρανίτα με κακάο – σοκολάτα να μας το πείτε. Ή έστω άσπρη κρέμα σε χρώμα… καφετί και γεύση πιο αλμυρή.
...και το πράσινο (τιμολόγιο) που καίει την τσέπη
Υπάρχουν κι οι άλλες φωτιές. Αυτές που καίνε τους προϋπολογισμούς των νοικοκυριών κι αφορούν το ηλεκτρικό ρεύμα. Μέσα σε λίγο διάστημα η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος, για ανεξήγητο φαινομενικά λόγο, πήρε τρεις αυξήσεις στη σειρά τινάζοντας την μπάνκα στον αέρα. Οι ειδικοί αναλυτές κάνουν λόγο για ηθελημένη στροφή που θέλουν να επιβάλλουν οι πάροχοι ηλεκτρικού ρεύματος στους καταναλωτές και να αλλάξουν από τα πράσινα τιμολόγια -αυτοί χτύπησαν τις μεγαλύτερες αυξήσεις- να στραφούν στα μπλε που είναι εκ των πραγμάτων και πιο ακριβά. Οι ίδιοι βέβαια συμπληρώνουν πως οι αυξήσεις έχουν και χαρακτηριστικά αισχροκέρδειας, αφού οι καταναλωτές λόγω υψηλών θερμοκρασιών ξοδεύουν λόγω και των κλιματιστικών περισσότερο ρεύμα, άρα και περισσότερα ευρώ. Και φυσικά όλα νόμιμα και καλώς καμωμένα. Κι όποιος αντέξει από τη φωτιά στο πορτοφόλι.
Ο Τσίπρας, η Μέρκελ και το δημοψήφισμα του ΄15
Σε δυο μέρες, στις 5 Ιουλίου συμπληρώνονται 10 χρόνια από το δημοψήφισμα του 2015 όταν ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έριξε στην κάλπη το δυσνόητο ερώτημα για την ΕΕ. Το τι ψηφίσαμε, τι μας προέκυψε στη συνέχεια και όσα το λιγότερα παράξενα και πρωτόγνωρα τα ξέρουμε όλοι και δεν θέλουν και πολλοί να τα ξαναφέρνουν στη μνήμη τους. Όμως τις τελευταίες ημέρες ξαναπάει η συζήτηση για το περιβόητο καλοκαίρι του 2015, αφού κι ο κ. Τσίπρας με δυο τρεις παρεμβάσεις του θέλει να ξαναφέρνει τη συζήτηση προς τα εκεί, όπως έκανε και με το αίτημά του προς την Προεδρία της Δημοκρατίας για τη δημοσιοποίηση των πρακτικών από το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών τότε υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η απάντηση Τασούλα ως γνωστόν ήταν αρνητική. Χτες όμως ξαναπήγαμε σε εκείνη την περίοδο μέσα από το… μυαλό της Άνγκελα Μέρκελ. Η άλλοτε πανίσχυρη κυρία της Ευρώπης και επί μακρόν καγκελάριος της Γερμανίας και επί των ημερών και των τριών δικών μας μνημονίων, ήταν στην Αθήνα. Σε συνέντευξή της στον διευθυντή της «Καθημερινής» Αλέξη Παπαχελά μάς πήγε σε εκείνα τα σκοτεινά και βάρβαρα χρόνια. Απαντώντας σε ερώτηση για το πώς θα μιλούσε σήμερα στον μέσο Έλληνα, η κ. Μέρκελ υπογράμμισε πως δεν θα ζητούσε συγγνώμη, αλλά θα ανέφερε τα κίνητρά της: «Δεν μπορώ να φανταστώ την Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς την Ελλάδα». Δεν δίστασε να αναγνωρίσει την «ανθεκτικότητα και την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού» (σ.σ. αυτήν την ξέρουμε όλοι μας), ενώ σημείωσε πως «είστε ένας ισχυρός λαός, από τον οποίο μπορούμε να μάθουμε πολλά». Η Μέρκελ πάντως σχετικά με το ζήτημα της κρίσης, υπήρξε αποκαλυπτική. Μίλησε για τη συνάντηση με τον Τσίπρα, την αιφνιδιαστική ανακοίνωση του δημοψηφίσματος και τις συνομιλίες που ακολούθησαν. Θυμήθηκε ότι στο κρίσιμο τηλεφώνημα του 2015, ο Τσίπρας τής ανακοίνωσε ότι θα προτείνει «όχι» και εκείνη «έχασε τη φωνή της». «Τότε καταλάβαμε ότι αν το "όχι" επικρατήσει, σημαίνει έξοδος από το ευρώ. Δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε εμείς για μια δημοκρατική χώρα», σημείωσε σε καθαρά κοφτά γερμανικά. Και η ζωή συνεχίζεται και η ιστορία συνεχίζει να γράφεται.
Όταν η λογοτεχνία συναντά το κρασί
Όποιος θεωρεί ότι το κρασί ή καλύτερα ο οίνος είναι απλά ένα αλκοολούχο ποτό έχει μείνει πολλές δεκαετίες πίσω και συγκεκριμένα στην Ελλάδα που οι ταβέρνες έβαζαν τον πελάτη να επιλέξει είτε μεταξύ χύμα μπρούσκου και ημίγλυκου, είτε ρετσίνας.
Μετά από κάποιες δεκαετίες οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι μετά από προσπάθειες εμβληματικών μορφών της οινοποιίας της Βόρειας Ελλάδας (Καρράς, Μπουτάρης, Γεροβασιλείου, Τσάνταλης), έχουμε εξελιχθεί, αφήνοντας λίγο τις ξένες ποικιλίες και πιάνοντας τις εξαιρετικές ελληνικές. Ο οινικός χώρος στην Ελλάδα έχει ενηλικιωθεί και από το ερώτημα κόκκινο ή λευκό πήγαμε στο ποια ποικιλία, ποια προέλευση, ποια αρώματα, ποιες γεύσεις και άλλα πολλά.Το κρασί όμως έιναι κάτι παραπάνω, είναι τέχνη. Και αυτό απέδειξε με εξαιρετικό τρόπο η όμορφη εκδήλωση των Οινοποιών Βορείου Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη. Το ευρηματικό event ξεπέρασε τα στενά όρια μιας απλής γευσιγνωσίας καθώς ο στόχος ήταν οι συμμετέχοντες να συνδυάσουν τις γεύσεις και τα αρώματα από πέντε ετικέτες κρασιών του βορειοελλαδίτικου αμπελώνα με λογοτεχνικά κείμενα. Ελπίζουμε να δούμε ξανά ανάλογα event...
