Μια από τα… ίδια ήταν η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η αλήθεια είναι ότι η ένταση που συντηρούν κάποιοι πολιτικοί αρχηγοί έχει αρχίσει να κουράζει πολλούς πολίτες, κάτι που αναμένεται να γίνει σαφέστερο από το φθινόπωρο. Διότι -κάτι που ίσως διαφεύγει από τους… φασαριόζους- ο κόσμος έχει πολύ περισσότερα προβλήματα απ’ όσα οι ίδιοι βάζουν στην ημερήσια διάταξη. Περισσότερα, διαφορετικά και για τον καθένα κρισιμότερα από τα νεφελώδη περί δημοκρατίας, διαφάνειας κλπ. για τα οποία μιλούν κάποιοι δημόσια. «Καλές οι ΗΠΑ κι η Ρωσία / μα έχω το δράμα μου κι εγώ», όπως τραγουδούσε μεσούντος του Ψυχρού Πολέμου ο αξέχαστος Μανόλης Ρασούλης εννοώντας τα προσωπικά του καθενός, αλλά και σε όσα ο ίδιος εστιάζει και δίνει σημασία. Ας θυμίζει κάποιος το τραγούδι στην κ. Κωνσταντοπούλου και στον κ. Βελόπουλο μπας και ηρεμήσουν. Και σε όποιον -εν πάση περιπτώσει- το έχει ανάγκη.
Η ΚΥΑ του Thess Intec
Πυρετωδώς -και από νωρίς το πρωί- εργάζονται στο υπουργείο Ανάπτυξης, ώστε μέχρι τον Σεπτέμβριο και τα εγκαίνια της ΔΕΘ η κατασκευή του Τεχνολογικού Πάρκου Thess Intec στην ανατολική Θεσσαλονίκη να έχει φτάσει σε σημείο που ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να μπορεί κάτι συγκεκριμένο να πει στην ομιλία του. Τη δύσκολη αυτή δουλειά έχει αναλάβει ο κ. Τάκης Θεοδωρικάκος, ο οποίος με τη σειρά του την έχει αναθέσει στον γενικό γραμματέα Βιομηχανίας Λευτέρη Κρητικό, ο οποίος τραβάει όλο το… λούκι. Όπως φαίνεται το αδειοδοτικό σκέλος του Πάρκου ολοκληρώνεται μετά από τρία χρόνια με την έκδοση της απαιτούμενης Κοινής Υπουργικής Απόφασης που αναμένεται από μέρα σε μέρα, αλλά ακόμη δεν έχει εκδοθεί. Παράλληλα ξεκινούν οι απαιτούμενοι διαχειριστικοί έλεγχοι για τα μέχρι σήμερα πεπραγμένα. Αν και ο κ. Κρητικός «τα δίνει όλα» είναι μάλλον σαφές ότι ο χρόνος μέχρι το τέλος του 2025 και δυνητικά μέχρι το ερχόμενο καλοκαίρι, όταν λήγει το ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας δεν επαρκεί, κάτι που σημαίνει ότι πιθανότατα κάπου το φθινόπωρο το έργο θα απενταχθεί -έστω εν μέρει- από το ΤΑΑ και μέρος των δεσμευμένων 33 εκατ. ευρώ θα αντικατασταθεί από εθνικούς πόρους. Όταν συμβεί αυτό -και εν αναμονή της εξεύρεσης και ιδιωτικών κεφαλαίων- το έργο θα μπει σε νέα φάση, πιθανώς διαφορετική τόσο σε επίπεδο οργανωτικής δομής όσο και προσώπων. Τότε -και μόνο τότε- θα είναι εφικτή η κατάρτιση ενός αξιόπιστου οργανογράμματος, ώστε η Θεσσαλονίκη να αποκτήσει μια υποδομή κομβικής σημασίας, την οποία πρώτη -και περισσότερο απ’ όλους- δείχνει να πιστεύει η κυβέρνηση.
Ο δήμος της… λειψυδρίας
Για ακόμη μια φορά τις τελευταίες δύο ημέρες τα τηλέφωνα στη Voria.gr έσπασαν για τη λειψυδρία στο Πευκοχώρι. Οι κάτοικοι της περιοχής προσπάθησαν -όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν- να έρθουν σε επαφή με τους αρμόδιους του δήμου Κασσάνδρας, αλλά ουδείς απάντησε. Διότι μπορεί οι διακοπές νερού να είναι για εκείνους μια κανονικότητα, αλλά δεν το βάζουν κάτω, καθώς, μέσα στους καύσωνες, το νερό γίνεται ένα ακόμη πιο πολύτιμο αγαθό. Ωστόσο όταν επί δύο ημέρες στις βρύσες δεν φτάνει τρεχούμενο νερό η αγανάκτηση είναι απολύτως φυσική κατάσταση. Η αποτυχία του συγκεκριμένου δήμου στο συγκεκριμένο πεδίο είναι δεδομένη και τα τελευταία χρόνια συνεχής.
Ο... λαδιάρης της Σκιάθου
Ντροπή και αίσχος!!! Μόνο αυτές οι λέξεις ταιριάζουν σε «επιχειρηματία» της εστίασης -διόλου τυχαία τα εισαγωγικά- στη Σκιάθο, ο οποίος μια νύχτα χωρίς φεγγάρι άδειασε ένα μεγάλο μπλε βαρέλι με καμένα λάδια, σχεδόν 100 κιλά, σε θαμνώδη περιοχή στην Αγία Παρασκευή, πίσω από τη στάση των λεωφορείων. «Μέσα στο σκοτάδι, καλυπτόμενος από τη νύχτα, ο δράστης αδειάζει κατάλοιπα λαδιών -πιθανότατα από κουζίνα ή άλλου είδους επεξεργασία τροφίμων- στο χώμα, δημιουργώντας εστίες μόλυνσης που απειλούν άμεσα τον υδροφόρο ορίζοντα, τα φυτά, την άγρια ζωή και τελικά την υγεία των ίδιων των κατοίκων και επισκεπτών του νησιού», αναφέρει τοπική ιστοσελίδα, η οποία εξασφάλισε και τη σχετική φωτογραφία. Το θέμα έχει προκαλέσει σάλο στο Νησί του Παπαδιαμάντη, που τούτες τις μέρες είναι γεμάτο από κόσμο, ντόπιους και τουρίστες. Πληροφορίες αναφέρουν πως ο δράστης είναι λίγο πολύ γνωστός στην τοπική κοινωνία και γίνεται έκκληση να ταυτοποιηθεί, στο πλαίσιο του μηνύματος «η σιωπή είναι συνενοχή». Λέγεται μάλιστα πως έδρασε μόνος του ένα βράδυ, φορτώνοντας το πλαστικό βαρέλι στην καρότσα του αγροτικού του, πήγε στον χώρο, κοίταξε δεξιά κι αριστερά κι όταν βεβαιώθηκε πως δεν υπάρχει ψυχή άδειασε τα λάδια, τα οποία σχημάτισαν μια μεγάλη λίμνη. Η δυσοσμία είναι έντονη, ειδικά μάλιστα σε συνδυασμό με τις υψηλές θερμοκρασίες και τον νοτιά που φυσά στο νησί κι όπως έγραψε χαρακτηριστικά χρήστρια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και επιχειρηματίας του τουρισμού «η περιοχή μυρίζει σαν ψόφιος ποντικός». Ντροπή και αίσχος, θα πούμε για άλλη μια φορά. Αν δεν φροντίζουμε εμείς τον τόπο μας, μην έχουμε την απαίτηση να το κάνουν οι τουρίστες!!!
Υπέροχα μαργαριτάρια
Ιστορίες που έζησε ή γνωρίζει από πρώτο χέρι -λιγότερες-, αλλά άλλες από το περιθώριο της επίσημης ιστορίας που τον έχουν συγκινήσει ώστε να τις διηγηθεί -περισσότερες- περιέχει το βιβλίο του Βασίλη Νικολαΐδη «Υπέροχα μαργαριτάρια του ύπνου και του βίου μου (Εκδόσεις Θύραθεν/Επιλογή). Ο συγγραφέας έγινε γνωστός ως τροβαδούρος το 1981, όταν συμμετείχε και είχε διακριθεί στους «Αγώνες ελληνικού τραγουδιού» της Κέρκυρας, που είχε διοργανώσει ο Μάνος Χατζιδάκις, με το τραγούδι «Οδός Σανταρόζα». Από τότε πέρασαν 44 χρόνια, μεσολάβησαν τέσσερις δίσκοι κι ένα ακόμη βιβλίο για τη Ρουάντα το 1997. Τώρα ο Νικολαΐδης προσέρχεται στους αναγνώστες και πάλι με την εξομολογητική διάθεση τροβαδούρου, αφού διηγείται τις ιστορίες με προσωπικό ύφος και ασφαλώς υπό τη γωνία βλέμματος που επιλέγει. Μουσική και μουσικοί, ζητήματα νομικής φύσεως, τα οποία ως δικηγόρος κατέχει, ιστορικές μορφές, καθημερινοί άνθρωποι, καλλιτέχνες από την Ελλάδα και όλον τον κόσμο. Το υλικό που αξιοποιεί ο συγγραφέας είναι σε πολλές περιπτώσεις σπάνιο και πρωτότυπο, ενώ το αποτέλεσμα μπορεί να χαρακτηριστεί εξαιρετικό. Το βιβλίο των 210 σελίδων διαβάζεται και αποσπασματικά και μια κι έξω. Αναλόγως της διαθέσεως. Ο αναγνώστης, δε, και θα ευχαριστηθεί και θα μάθει, κάτι που έτσι κι αλλιώς είναι ευπρόσδεκτο. Εάν, μάλιστα, αναζητήσει κανείς το νήμα που συνδέει αυτές τις ετερόκλητες ιστορίες, οι οποίες είναι πλαισιωμένες με φωτογραφικό υλικό που λειτουργεί ως ντοκουμέντο, είναι μόνο το βλέμμα και η ευαισθησία του συγγραφέα, ο οποίος -όπως και στα τραγούδια του- δημιουργεί έναν κόσμο και μας προσκαλεί να τον εξερευνήσουμε.
