Καλημέρα σας!
Οι διακοπές είναι ανάσα. Αυτό είναι μια αλήθεια γνωστή σε όλους. Και στις μέρες, μιας κι ο Αύγουστος είναι ο κατεξοχήν μήνας των διακοπών στο απόλυτο ελληνικό καλοκαίρι, βρίσκει όλο και πιο πολύ συχνά την καθημερινή της επιβεβαίωση. Τις άλλες ανάσες τις ψάχνουμε όμως με το κιάλι. Αυτές που μας έρχονται από την ειδησεογραφία, ειδικά των τελευταίων ημερών. Γιατί όπου κι αν κοίταζες χτες σε όλα τα ΜΜΕ, δεν προλάβαινες να αφομοιώσεις τις πυρκαγιές που ξέσπαγαν κάθε τρεις και λίγο. Η μάχη των πυροσβεστικών δυνάμεων κι όλων των υπολοίπων που από κοντά συνέδραμαν, όπως τα στελέχη των σωμάτων ασφαλείας, οι άνθρωποι των δήμων και των περιφερειών, των εθελοντικών δυνάμεων, αλλά και οι απλοί πολίτες - κάτοικοι εξελίσσεται σε μια τιτάνια προσπάθεια απ΄ άκρη σε άκρη. Μια χώρα θα έλεγε κανείς στα… κάρβουνα. Τόσο που να πονάει η ψυχή σου από τις φλόγες, τον καπνό και τις στάχτες να απλώνονται. Χτες μόνον ξέσπασαν 82 πυρκαγιές, ανάμεσά τους στην Αχαΐα, την Χίο, την Ζάκυνθο, την, την, την… κι αν προσθέσουμε κι αυτές που συνεχίζονταν από προχθές, ανάμεσά τους και το γειτονικό μας Βαγιοχώρι, εδώ στην Βόλβη, φτάσαμε τις 156! Κι η ανάσα που λέγαμε; Ας είναι καλά τα παιδιά της κωπηλατικής μας ομάδας που μας έκαναν περήφανους τις προηγούμενες ημέρες με τα μετάλλια στο στήθος κι ακόμη είμαστε στα επινίκια. Χτες, άλλη μια ανάσα, από το μαύρο και το σταχτί των πυρκαγιών ίσως μας δημιούργησε και το νέο άλμα του Μανόλο μας. Ο Εμμανουήλ Καραλής βγήκε δεύτερος στο μίτινγκ της Βουδαπέστης. Και για όλους μας είναι σαν… πρώτος. Γιατί πρώτος και άπιαστος είναι και θα είναι ο ιπτάμενος Σουηδός. Ο Αρμάντ Ντουπλάντις, ο οποίος ήταν ακόμη μια φορά ασυναγώνιστος έβαλε τον πήχη στα 6,29 μ. στο άλμα επί κοντώ και τον πέρασε με τη δεύτερη προσπάθεια, κάνοντας το 13ο παγκόσμιο ρεκόρ της καριέρας του! Ο δεύτερος, ο δικός μας, με 6,02, σίγουρα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως… πάροχος οξυγόνου, δίνοντας σε όλους μια ανάσα, ένα χαμόγελο ακόμη. Φυσικά, κι άλλη μια… φιάλη οξυγόνου πήραμε κι από τον Μίλτο Τεντόγλου, αφού κι αυτός χτύπησε την δεύτερη θέση, με ένα άλμα στα 8,05 στο μήκος. Αυτήν που αναζητούμε διαρκώς.
Οι παραλίες γεμάτες στη Χαλκιδική, αλλά οι ταβέρνες...
Η φετινή τουριστική κίνηση στη Χαλκιδική αποτυπώνεται μέσα σε δυο ενδεικτικές φωτογραφίες… Μεσημέρι της περασμένη εβδομάδας, οι παραλίες ασφυκτικά γεμάτες, με τις ομπρέλες να κάνουν χρωματικό πάρτι, την ώρα που οι ταβέρνες ήταν εκκωφαντικά άδειες, ή στην καλύτερη περίπτωση εξυπηρετούσαν 2-3 παρέες. Μπορεί να μην υπήρχε η δυνατότητα εύρεσης χώρου για να αποθέσει κάποιος μια πετσέτα, δεν μιλάμε για να τοποθετήσει ομπρέλα, ωστόσο τα ταβερνάκια, παρά τη μεσημβρινή ώρα, που ως είθισται το μπάνιο δημιουργεί αίσθημα της πείνας, ήταν άδεια με τους ιδιοκτήτες και τους σερβιτόρους να περιμένουν στωικά, ή να προφασίζονται πως αλλάζουν θέση στα σερβίτσια - στα ήδη στρωμένα τραπέζια - έτσι για να δείξουν πως με κάτι…ασχολούνται.
Η εικόνα αυτή, που εύλογα δημιουργεί ανησυχία ιδιαίτερα στους ανθρώπους της εστίασης, δεν αφορά μόνο κάποια τουριστικά, δημοφιλή, χωριά της Χαλκιδικής, αλλά πολλούς τουριστικούς προορισμούς της χώρας, γεγονός που δίνει μια άλλη διάσταση στην πορεία του ελληνικού τουρισμού, που αν και τα τελευταία χρόνια καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, αναφορικά με τις αφίξεις, η κατ´ κεφαλή κατανάλωση συρρικνώνεται.
Η περίπτωση της Χαλκιδικής αποδεικνύει περίτρανα πως οι τουρίστες, στην πλειονότητα τους Βαλκάνιοι, το μαρτυρούν, άλλωστε, οι πινακίδες των αυτοκινήτων τους - την ώρα που είναι σχεδόν ανύπαρκτοι οι Έλληνες στην περιοχή- συνωστίζονται στις παραλίες καταναλώνοντας τα εντελώς απαραίτητα. Όπως έλεγε προ ημερών τοπικός άρχοντας της Χαλκιδικής, «όσοι πηγαίνουν στα beach bars, προσπαθούν να τη βγάλουν με έναν καφέ όλη την ημέρα». Η περιορισμένη κατανάλωση έχει οδηγήσει ταβέρνες να λειτουργούν μόνο τις βραδινές ώρες, αλλά και καταστήματα με αναμνηστικά και αξεσουάρ, κάτι που δεν συνέβαινε τις προηγούμενες χρονιές.
Και μπορεί οι άνθρωποι που κινούνται γύρω από τον τουρισμό να προσπαθούν να δικαιολογήσουν την εικόνα της φετινής τουριστικής σεζόν, και όχι άδικα, ως απόρροια της οικονομικής πίεσης που δέχονται τα νοικοκυριά στην Ευρώπη και όχι μόνον, ωστόσο ίσως ήρθε η ώρα για μια, ουσιαστική, διόρθωση τιμών (δεν αφορά μόνον τη Χαλκιδική), που μέχρι πρότινος συχνά τρόμαζαν, ή στην καλύτερη περίπτωση απέτρεπαν τους τουρίστες. Το πάθημα ίσως… θα πρέπει να γίνει μάθημα.
Μετρο-ιστορίες ταχείας ανάγνωσης
Στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν πιάνουν τα κινητά τηλέφωνα. Λογικό, καθώς οι συρμοί κινούνται σε μεγάλο βάθος. Κι επειδή δεν υπάρχει τίποτα αξιόλογο για να χαζέψουν οι επιβάτες από τα παράθυρα, πολλοί είναι αυτοί που επιλέγουν να διαβάσουν ένα βιβλίο. Όλο και περισσότεροι βγάζουν από την τσάντα τους ένα μικρό, μεγαλύτερο ή και πολύ μικρό βιβλίο. Μια νεαρή -φοιτήτρια Ιταλικής Φιλολογίας στο ΑΠΘ- μας... σύστησε ένα από τα προηγούμενα βράδια το βιβλίο τσέπης που είχε στα χέρια της και μας εξέπληξε ευχάριστα. «Ασκήσεις παρατήρησης» ο τίτλος του, Έλενα Παπαδάκη η συγγραφέας -με εξαιρετικό βιογραφικό και διδάσκουσα στο Κέντρο Διδασκαλίας Ξένων Γλωσσών του ΑΠΘ. Κι αν μέχρι εδώ η είδηση μπορεί και να περνάει στα ψιλά, εκείνο που μας εντυπωσίασε είναι πως πρόκειται για διηγήματα, 13 στον αριθμό, όσοι και οι σταθμοί του μετρό. Ο χρόνος ανάγνωσης ποικίλει από 30 δευτερόλεπτα ως 3 λεπτά, από τον έναν σταθμό στον άλλον. Διαλέγει λοιπόν καθένας το διήγημα που θέλει, ανάλογα με τον χρόνο της διαδρομής του και το τελειώνει μέχρι να φτάσει στον προορισμό του. Πρόκειται για μικρές, συγκινητικές και χιουμοριστικές ιστορίες ανθρώπων και ζώων, που χωράνε σε μια... τσέπη. Ξεκινούν μόλις καθίσει ο αναγνώστης στη θέση του κι έχουν ολοκληρωθεί όταν φτάσει στον προορισμό του και ακούσει το μήνυμα «οι πόρτες ανοίγουν» αρκεί να φέρει την καταστροφή.
Ένα γατο-βασίλειο στην περιοχή των Αγίων Αποστόλων
Μια ολοένα και αυξανόμενη φωλιά, ένα πραγματικό βασίλειο, από γάτες έχει σχηματιστεί τις τελευταίες ημέρες έξω από τον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Πριν από μερικές εβδομάδες μόλις και μετά βίας περπατούσαν τρεις με τέσσερις γάτες στην περιοχή, αλλά πλέον είναι τουλάχιστον 20 και κάθε μέρα αυξάνονται, χωρίς ωστόσο να έχει υπάρξει ακόμα κάποια ενέργεια από φορέα για την φροντίδα τους και την περισυλλογή τους. Όπως χαρακτηριστικά τονίζουν κάποιοι κάτοικοι της περιοχής, προκειμένου να μην ακούνε τα επίμονα νιαουρίσματα τις ταΐζουν καθημερινά και ελπίζουν ότι σύντομα θα επιλυθεί το ζήτημα και να παρασχεθεί η απαιτούμενη φροντίδα.
H «Κυρία Ερασμία» που συνεχίζει να σ΄ ακολουθεί
Την «Κυρία Ερασμία» (Γ. Παπαδάκης, Εστία, 2024) την παίρνεις μαζί σου στις διακοπές, σε «ακολουθεί», δεν σ’ αφήνει σε ησυχία. Ζεις την αγωνία της, το προσωπικό της δράμα, παρακολουθείς την ασθμαίνουσα πορεία της στη ζωή και κάνεις τον κύκλο ως το τέλος μαζί της. Δεν ζαλίζεσαι, συμπονάς.
Μια γυναίκα πρωταγωνίστρια σε μια εποχή (αρχές του προηγούμενου αιώνα) στην οποία μόλις είχαν αρχίσει να έχουν ορατότητα οι γυναίκες, σε μια κοινωνία μικρή (ένα λιμανάκι στην Κρήτη), παραδοσιακή, η κυρία Ερασμία διεκδικεί, επαναστατεί και παίρνει πρωτοβουλίες επιχειρηματικές, μόλις αποκόπτεται από την πατριαρχική της οικογένεια βάζοντας «στεφάνι». Πολύφερνη νύφη, που κάτω από τα τούλια του νυφικού της κρύβει το άχθος της ψυχοπαθολογίας (στη σχέση της με το νερό), σε χρόνια δύσκολα για τα ψυχικά τραύματα και τις «νευρώσεις». Με όλα αυτά πορεύεται ως το τέλος, δηλωτικά μιας εποχής που κυοφορούσε πολλές αλλαγές.
Ο αναγνώστης πάλι πορεύεται και με την υπέροχη γλώσσα του Παπαδάκη, με τους κρητικούς ιδιωματισμούς και τους «γεμάτους» χαρακτήρες που ξεδιπλώνουν τις παράλληλες, δικές τους ιστορίες. «Η γυναίκα αυτή υπήρξε κάποτε», μας ενημερώνει ο συγγραφέας…
