Μία ημέρα χωρίς ειδήσεις -η χθεσινή- στην Ελλάδα δεν λέει και πολλά. Πέρα από το ότι δεν πρόκειται για μεγάλο χρονικό διάστημα στη χώρα μας, η ημερήσια διάταξη της ειδησιογραφίας δεν αλλάζει εύκολα. Όχι σε μια μέρα, συχνά ούτε σε μια εβδομάδα, έναν μήνα ή έναν χρόνο. Οι εξελίξεις κινούνται αργά, αφού λείπουν οι ρηξικέλευθοι επαναστάτες που θα ταρακουνήσουν την καθημερινότητα και θα προσπαθήσουν στα σοβαρά να αλλάξουν την πραγματικότητα. Κυρίως αυτοί που, αντί να αναζητούν λαμπερές βιτρίνες ή μαγικές συνταγές, θα συνδέσουν τη χώρα και την κοινωνία, αφενός με την απλή λογική και αφετέρου με τις συμβάσεις που υπάρχουν στον ανεπτυγμένο κόσμο, τις οποίες συχνά -και εντελώς αδικαιολόγητα- αγνοούμε ή ξεπερνάμε με ελαφρότητα και αμεριμνησία. Ακριβώς όπως συνέβαινε και τα πρώτα -υποτίθεται αναστημένα- χρόνια της μεταπολίτευσης που ο ποιητής Νίκος Γκάτσος έγραφε σε ένα του τραγούδι:
«Πού πήγες αγάπη παράδεισε πρώτε, πού πήγες ελπίδα / περάσαν οι μέρες, περάσαν τα χρόνια κι ακόμα δεν είδα / ατρόμητους άνδρες, σοφούς κυβερνήτες, μεγάλους αντάρτες / να σπάζουν τις πύλες, να ρίχνουν τα τείχη, ν' αλλάζουνε τις στράτες. / Κι η νύχτα να γίνει χρυσό μεσημέρι κι η χώρα λιακάδα. / Πως τα ’κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα Ελλάδα».
Ένας κόσμος που τρέχει
Το κακό -όχι με την Ελλάδα, αλλά με την ειδησιογραφία και την έλλειψή της για μία ημέρα- είναι ότι στον υπόλοιπο κόσμο τα σοβαρά γεγονότα τρέχουν χιαστί και με ταχύτητα. Ειδικά αυτήν την περίοδο, κατά την οποία ο Τραμπ δείχνει να θέλει να αλλάξει τον χρόνο, αλλά ταυτόχρονα κινείται… ζαλισμένος, οι Ευρωπαίοι ψάχνονται αλλά είναι αμφίβολο εάν θα βρεθούν, οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί επιμένουν να σκοτώνονται μόνο και μόνο για να βρίσκονται σε καλύτερη θέση στις διαπραγματεύσεις, όπως συμβαίνει πάντα στους πολέμους -να δούμε αν η χθεσινή συμφωνία ΗΠΑ και Ουκρανίας για κατάπαυση πυρός αποτελεί την αρχή του τέλους του πολέμου-, ενώ στη Μέση Ανατολή το φιτίλι παίρνει πάλι φωτιά. Κι αυτά μόνο στη γειτονιά μας, με την έννοια της άμεσης αναφοράς τους στα δικά μας ζητήματα. Για αυτά τα θέματα το κενό της χθεσινής ενημέρωσης -αν και μπορεί να καλυφθεί από σήμερα- έχει αξία.
Η ομερτά κι ο φόβος
Μορφή μίνι επιδημίας φαίνεται πως παίρνει η μαύρη επιχειρηματικότητα σε ορισμένες τουλάχιστον περιοχές της Θεσσαλονίκης. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός κουρείου στα δυτικά της πόλης, το οποίο άνοιξε μεν ένας αλλοδαπός, αλλά χωρίς να κάνει έναρξη επαγγέλματος. Χωρίς να έχει άδεια από το υγειονομικό -τα κουρεία είναι επιχειρήσεις υγειονομικού ενδιαφέροντος-, χωρίς να βάλει καν πινακίδα στο κατάστημα. Για ταμειακές και POS δεν το συζητάμε, γελάνε και τα τσιμέντα. Στη ζούλα κυριολεκτικώς. Μπροστά, λοιπόν, σε αυτό το ρεσιτάλ παρανομίας, το περίεργο είναι ότι στη γειτονιά δεν λέει κανείς τίποτα. Και δεν μιλάμε μόνο για απλούς πολίτες, αλλά και εργαζόμενους στην εφορία ή σε υγειονομικές υπηρεσίες. Η αδιαφορία κτυπάει… κόκκινο! Και αυτό -όπως μαθαίνουμε- είναι μία περίπτωση από τις αρκετές παρόμοιες που διάσπαρτα υπάρχουν σε όλη τη Θεσσαλονίκη. Το μυστήριο δεν είναι τόσο η αδήλωτη επαγγελματική δραστηριότητα όσο η -κατά κάποιον τρόπο- κάλυψή της από τους πολλούς. Πρόκειται για ομερτά ή για φόβο; Κι αν πρόκειται για ομερτά με ποιους συμμαχούν όσοι σιωπούν; Κι αν πρόκειται για φόβο ποιους φοβούνται;
Ο ΣΕΒΕ στο Μέγαρο
Πενήντα -αριθμητικά 50- χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την ίδρυση του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος, δηλαδή του ΣΕΒΕ, που στην πορεία διέγραψε το «Βορείου Ελλάδος», αλλά κράτησε το ακρωνύμιο «ΣΕΒΕ». Όταν ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος οι εξαγωγές ήταν ακόμη επιδοτούμενες, ώστε «να μπει συνάλλαγμα στη χώρα», ενώ μεγάλο κομμάτι των εξαγωγών ήταν στη Θεσσαλονίκη και την υπόλοιπη Κεντρική Μακεδονία και αφορούσε -μεταξύ άλλων- την κλωστοϋφαντουργία και την ένδυση. Σήμερα πολλά έχουν αλλάξει στο εξαγωγικό τοπίο, όχι μόνο το όνομα του ΣΕΒΕ. Ειδικά τα τελευταία 10 – 15 χρόνια οι εξαγωγές αυξάνονται, ένα από τα ελάχιστα καλά της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 2010. Τα 50 χρόνια, όμως, είναι -όπως και να το κάνουμε- σημαντικό διάστημα για μία επιχειρηματική συλλογικότητα, που -όπως συμβαίνει σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις- η διοίκηση καθημερινά προσπαθεί να βρει κοινή πατημασιά με τα μέλη της, τα οποία συχνά έχουν πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους θέματα να επιλύσουν και πολλά επίπεδα να βοηθηθούν. Πάντως, όλα αυτά σήμερα θα μπουν στην άκρη, καθώς στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης θα οργανωθεί η πρώτη εκδήλωση που είναι αφιερωμένη στις πέντε δεκαετίες του ΣΕΒΕ. Θα ακολουθήσουν κι άλλες, όπως διαβεβαιώνει ο σημερινός πρόεδρος Σίμος Διαμαντίδης. Απόψε, πάντως, για όσους τιμήσουν τον ΣΕΒΕ θα τραγουδήσουν η Ελευθερία Αρβανιτάκη και ο Μάριος Φραγκούλης. Δύο καταξιωμένοι ερμηνευτές διαφορετικού ύφους, αλλά προσηλωμένοι στο καλό ελληνικό -και όχι μόνο- τραγούδι. Αν όχι τίποτε άλλο, το αισθητικό επίπεδο της συναυλίας προβλέπεται υψηλό.
Η ακρίβεια του ρεύματος
Δυναμικό «παρών» με μια άκρως επίκαιρη εκδήλωση ετοιμάζεται να δώσει στο 33ο Money Show το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης. Το θέμα της εκδήλωσης που θα πραγματοποιηθεί την πρώτη ημέρα του πολυσυνεδρίου, δηλαδή την Παρασκευή 14 Μαρτίου, στις 4 με 6 το απόγευμα, στην αίθουσα Έφεσος 1 του ξενοδοχείου Hyatt, είναι τα «Εργαλεία και οι τρόποι μείωσης του ενεργειακού κόστους στις ΜμΕ». Επειδή τα τελευταία χρόνια το ράλι των τιμών της ενέργειας προκαλεί πονοκέφαλο -έως εγκεφαλικό- στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και δη σε εκείνες που είναι περισσότερο ενεργοβόρες, η εκδήλωση προβλέπεται ενδιαφέρουσα και χρήσιμη για όσους την παρακολουθήσουν. Καθηγητές και εκπρόσωποι εταιρειών ενέργειας θα επιχειρήσουν να δώσουν τουλάχιστον απαντήσεις -για λύσεις είναι μάλλον λίγο δύσκολο-, καθώς στις συνεχείς αυξήσεις του ενεργειακού κόστους, ούτε η κυβέρνηση δεν φαίνεται να μπορεί να βάλει φρένο, πόσο μάλλον οι επιχειρηματίες. Βέβαια όλες οι λύσεις από κάποιες απαντήσεις ξεκινούν. Και μια ερώτηση: Το θέμα του ενεργειακού κόστους μπήκε δυναμικά στην καθημερινότητα όλων μας -και των επιχειρήσεων μελών του ΒΕΘ- εδώ και τρία ακριβώς χρόνια, από την εισβολή της Ρωσίας και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Γιατί η συγκεκριμένου περιεχομένου εκδήλωση άργησε τόσο πολύ;