Ένα καλοκαίρι σαν αυτό. Σαν σήμερα πριν από 51 χρόνια, στις 24 Ιουλίου 1974, αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία στην Ελλάδα. Ο ελληνισμός, βέβαια, πλήρωσε βαρύ τίμημα γι’ αυτό, αφού τέσσερις ημέρες νωρίτερα η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη την ανικανότητα και τα καραγκιοζιλίκια των χουντικών, πραγματοποίησε εισβολή στην Κύπρο, στην οποία κατέχει ακόμη παρανόμως το 40% του εδάφους. Προδοσία σε πολλά επίπεδα. Μισό αιώνα μετά οι πληγές δεν έχουν επουλωθεί, το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει. Η Λευκωσία παραμένει η μοναδική διαμελισμένη πρωτεύουσα στην Ευρώπη και η Κύπρος -ένα «χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος»- μια βάναυσα διαιρεμένη χώρα. Η Τουρκία από την πλευρά της περιφρονεί το Διεθνές Δίκαιο και τον ΟΗΕ και προσπαθεί να «νομιμοποιήσει» τα τετελεσμένα. Φυσικά η Κύπρος και η Ελλάδα αντιστέκονται, αλλά το μέχρι στιγμής αποτέλεσμα παραμένει μελαγχολικό και μας θυμίζει ότι η βαρβαρότητα δεν έχει εκλείψει από τη γειτονιά μας.
Οι ζέστες στις Κυκλάδες
Η πρωτοφανής ενέργεια κάποιων φανατικών στη Σύρο να απαγορεύσουν την αποβίβαση στο νησί των επιβατών ενός κρουαζιερόπλοιου λόγω της εθνικότητας τους είναι εντελώς απαράδεκτη και φυσικά αδικαιολόγητη. Διότι τη λογική της συλλογικής και συνολικής ευθύνης ο σύγχρονος πολιτισμός την έχει ξεπεράσει. Ή μάλλον την έχει διαγράψει. Επειδή στο Ισραήλ πρωθυπουργός είναι ο Νετανιάχου, ο οποίος διατάζει τις επιχειρήσεις κατά της Γάζας και των Παλαιστινίων, τις οποίες κάποιοι δικοί μας θεωρούν πέραν των ορίων -κάτι που ισχύει- απαγορεύουν σε Ισραηλινούς την ελεύθερη μετακίνηση. Παράλογο. Αλλά και ιστορικό παράδοξο, αφού επιπροσθέτως δίνει την ευκαιρία να γίνουν αναφορές για έκφραση αντισημιτισμού στην Ελλάδα, που για ιστορικούς λόγους, αλλά και για λόγους πολιτισμού, δεν (θα έπρεπε να) υπάρχει. Το… κουφό είναι ότι οι διαδηλωτές στη Σύρο αυτοχαρακτηρίζονται πολιτικά αριστεροί ή… αριστερόφρονες, που σε απλή μετάφραση σημαίνει διεθνιστές και υπέρ των ανοιχτών συνόρων! Προφανώς οι ζέστες έχουν σφίξει για τα καλά και στις Κυκλάδες. Υπομονή μέχρι να έρθουν τα Αυγουστιάτικα μελτέμια για να ρίξουν λίγο τη θερμοκρασία.
Οι πακτωμένες ομπρέλες στα Νέα Ρόδα της Χαλκιδικής
Εικόνες ντροπής σε μια φανταστική παραλία ανάμεσα στα Νέα Ρόδα -εκεί που άλλοτε λειτουργούσε το Beach Bar Legend-, στο τρίτο πόδι της Χαλκιδικής. Καταγάλανα νερά και ψιλή άμμος, μέσα σε ένα καταπράσινο τοπίο συνθέτουν ένα πανέμορφο σκηνικό. Μόνο που... η ασυνειδησία κάποιων ξεπέρασε κάθε όριο.
Άφησαν κάθε λογής σκουπίδια, έφτασαν μάλιστα στο σημείο να μεταφέρουν και να εγκαταλείψουν πάνω στην άμμο τις μεγάλες, μαύρες πλαστικές σακούλες σκουπιδιών, ενώ άλλοι -εξίσου ασυνείδητοι- πάκτωσαν ομπρέλες και άφησαν γύρω τους πλαστικές και μεταλλικές ξαπλώστρες. Λες και η παραλία είναι δική τους... Είπαμε, ελεύθερη η πρόσβαση στις ακτές, αλλά ξεχνάμε πως αυτές είναι και για τους άλλους...
Η αναγνώριση Ταχιάου από Αράπογλου
Μέλι στάζει το στόμα της δημάρχου Καλαμαριάς, Χρύσας Αράπογλου, όταν μιλά για τον υφυπουργό Υποδομών, Νίκο Ταχιάο. Μπορεί να τους χωρίζει το πολιτικό τους υπόβαθρο, τους έχει όμως συνδέσει η κοινή προσπάθεια για την υλοποίηση των σημαντικών παρεμβάσεων που σχετίζονται με την επέκταση του μετρό στην Καλαμαριά. Ο Νίκος Ταχιάος με κάθε ευκαιρία επισκέπτεται το δημαρχείο, προκειμένου να ενημερωθεί από κοντά για την πορεία των έργων και να δώσει λύσεις όπου μπορεί. Και η Χρύσα Αράπογλου δεν χάνει ευκαιρία να το αναγνωρίζει δημοσίως, λέγοντας μάλιστα ότι είναι ο πρώτος υπουργός που ενδιαφέρθηκε για το μέλλον της Καλαμαριάς την επόμενη δεκαετία. Η συνεργασία τους μάλιστα αποδίδει καρπούς, αποτελώντας παράδειγμα προς μίμηση σε όσους εξακολουθούν να αφήνουν τις κομματικές διαφορές να μπαίνουν εμπόδιο στην ανάπτυξη του τόπου τους.
Ο αθέατος πόλεμος
Μαίνεται ο παγκόσμιος πόλεμος στο Διαδίκτυο με Ρώσους και κινέζους χάκερ να επιτίθενται σε δυτικές χώρες και επιχειρήσεις, συχνά με την υποστήριξη -εάν όχι την παρότρυνση και τη χρηματοδότηση- κρατικών οντοτήτων. Μόλις τις τελευταίες ώρες έγινε γνωστό ότι Κινέζοι κρατικά υποστηριζόμενοι χάκερ βρίσκονται πίσω από ένα νέο κύμα κυβερνοεπιθέσεων που εκμεταλλεύονται κρίσιμα κενά ασφαλείας στο SharePoint της Microsoft, με θύματα δεκάδες δημόσιους και ιδιωτικούς οργανισμούς παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένης και της Υπηρεσίας Πυρηνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (NNSA), που υπάγεται στο Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ και έχει την ευθύνη για τον σχεδιασμό και την αποσυναρμολόγηση των αμερικανικών πυρηνικών όπλων.
Επίσης τις τελευταίες ώρες η BlackRock, ο μεγαλύτερος διαχειριστής περιουσιακών assets στον κόσμο με υπό διαχείριση κεφάλαια 13,5 τρισ. δολ., ζήτησε από το προσωπικό της που επισκέπτεται την Κίνα για επαγγελματικούς λόγους να χρησιμοποιεί προσωρινά τηλέφωνα και να αποφεύγει τη χρήση εταιρικών φορητών υπολογιστών. Η αμερικανική εταιρεία τόνισε ότι δεν επιτρέπεται η χρήση εταιρικών συσκευών, συμπεριλαμβανομένων iPhone και iPad. Η BlackRock απαγόρευσε επίσης τη χρήση εταιρικών φορητών υπολογιστών ή την απομακρυσμένη πρόσβαση μέσω εικονικών ιδιωτικών δικτύων. Τα πράγματα, λοιπόν, είναι πολύ σοβαρά και σκληρά, ενώ παράλληλα παραμένουν αθέατα για τον πολύ κόσμο, κάτι που τα κάνει ακόμη πιο μυστηριώδη απ’ ότι είναι!
Το βαγόνι των δολοφόνων
Τα αστυνομικά μυθιστορήματα και γενικότερα οι ιστορίες μυστηρίου διαβάζονται καλύτερα το καλοκαίρι. Όχι λόγω ζέστης και ξαπλώστρας, αλλά κυρίως επειδή τα καλοκαίρια οι αναγνώστες έχουν περισσότερο συνεχόμενο χρόνο για να μπουν στην ατμόσφαιρα και να παρακολουθήσουν και τις παραμικρές λεπτομέρειες, που συχνά κρύβουν τη λύση του μυστηρίου. Το «Βαγόνι των δολοφόνων» του Γάλλου Σεμπαστιέν Ζαπριζό (Εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Ανδρέας Παππάς) γράφτηκε το 1962 και θεωρείται ένα σημαντικό νουάρ αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο μάλιστα το 1965 μετέφερε στη μεγάλη οθόνη ο δικός μας Κώστας Γαβράς στην πρώτη του ταινία. Με πρωταγωνιστές τον Υβ Μοντάν, την Σιμόν Σνιορέ, τον Μισέλ Πικολί και τον Ζαν – Λουί Τρεντινιάν. Μυθικό καστ για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο της εποχής. Πάνω από έξι δεκαετίες από την πρώτη του έκδοση το βιβλίο διατηρεί την αξία και τη γοητεία του. Χωρίς κινητά τηλέφωνα, ίντερνετ, δορυφόρους και χωρίς υψηλής εξειδίκευσης εγκληματολογικά εργαστήρια ο αστυνομικός επιθεωρητής με το παρατσούκλι «Γκράτσι» προσπαθεί να εξιχνιάσει μια σειρά από φόνους που ξεκινούν σε ένα τρένο και ακόμη κι όταν συμβαίνουν αλλού φαίνεται ότι συνδέονται με το ίδιο τρένο. Τη λύση στην υπόθεση δίνει το μυαλό, η παρατηρητικότητα, η λογική προσέγγιση και η συστηματική δουλειά του «Γκράτσι», ο οποίος καταφέρνει να εξιχνιάσει ένα περιπλεγμένο και σκοτεινό μυστήριο. Η πλοκή είναι αριστοτεχνική, οι διάλογοι σφιχτοί και οι χαρακτήρες με αρκετό ενδιαφέρον. Ως αποτέλεσμα ένα βιβλίο που δύσκολα το αφήνει κανείς από τα χέρια του πριν φτάσει στο τέλος και δικαίως χαρακτηρίζεται κλασικό του είδους.
