30 Νοεμβρίου 2024. Ανακοινώθηκε επιτέλους -και μάλιστα από τα πιο επίσημα, τα πρωθυπουργικά χείλη- η ημερομηνία έναρξης λειτουργίας του μετρό της Θεσσαλονίκης. Σάββατο 30 Νοεμβρίου. Η είδηση είναι σημαντική επειδή είναι συγκεκριμένη, αλλά στην πόλη η αίσθηση που δημιούργησε ήταν μάλλον… χαλαρή. Λογικό κι αναμενόμενο. Διότι -κατά το κοινώς λεγόμενο- η υπόθεση του μετρό της Θεσσαλονίκης απλά… παραβρόμισε. Το έργο θα έπρεπε να έχει παραδοθεί εδώ και δέκα – δώδεκα χρόνια, οπότε έχει εξαντληθεί κάθε γοητεία της προσμονής. Από εδώ και πέρα το μόνο ουσιώδες που απομένει είναι να κυκλοφορήσει και να δούμε τον αντίκτυπο του -προφανώς θετικό- στη λειτουργικότητα του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Τώρα εάν το πρώτο εισιτήριο θα κόψει ο Μητσοτάκης και το δεύτερο -πιθανόν- ο Αγγελούδης δεν έχει καμία σημασία, επειδή ακριβώς η κατασκευή του μετρό συνοδεύεται από τόσες δυσάρεστες αναφορές που κανείς δεν θέλει να ακούσει ούτε καν τα καλά νέα για το συγκεκριμένο έργο.
Το αυτοκίνητο έκανε… φτερά λόγω πρωθυπουργού
Όταν οποιοσδήποτε πρωθυπουργός επισκέπτεται ένα μέρος, ένα σημείο, μία πόλη, είναι λογικό το σχέδιο της αστυνομίας να αναστατώνει την τοπική κοινωνία και τη γειτονιά. Οι δυνάμεις της αστυνομίας αναπτύσσονται παντού και τα μέτρα ασφαλείας εντείνονται. Όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός έρχεται στη Θεσσαλονίκη, τότε τα μέτρα ασφαλείας ίσως να… παραεντείνονται.
Και το λέμε αυτό διότι στην οδό Φιλίππου Δραγούμη, παρότι οι σχετικές κορδέλες τοποθετήθηκαν μόλις την προηγούμενη της επίσκεψης του πρωθυπουργού στο ΥΜΑΘ, η Τροχαία μάζεψε με γερανό όλα τα οχήματα. Μάλιστα, βλέποντας τις πινακίδες, άνθρωποι της Τροχαίας κάλεσαν τους ιδιότητες την οχημάτων για να τους ενημερώσουν ότι τα οχήματά τους βρίσκονται στο… λιμάνι! Χρειάστηκε λοιπόν οι κάτοικοι της περιοχής που είχαν παρκάρει εκεί να περπατήσουν και ένα χιλιόμετρο λόγω της επίσκεψης του πρωθυπουργού…
Ο ΣΕΒΕ στον νότο
Επέκταση εκτός των μέχρι στιγμής ορίων του είναι έτοιμος να ανακοινώσει ο Σύνδεσμος Εξαγωγέων (ΣΕΒΕ). Μπορεί η επέκταση να αφορά την Ελλάδα και όχι το εξωτερικό, αλλά αποτελεί σημαντική κίνηση, που ταυτόχρονα φιλοδοξεί να αποδειχθεί χρήσιμη κίνηση. Κάπου, λοιπόν, στα τέλη Σεπτεμβρίου ή στις αρχές Οκτωβρίου θα ανακοινωθεί επισήμως η συνεργασία του ΣΕΒΕ με το Επιμελητήριο Αρκαδίας. Στην πράξη το Επιμελητήριο θα αποτελέσει αντένα στου ΣΕΒΕ στην Πελοπόννησο, μια περιφέρεια με καχεκτικές εξαγωγικές επιδόσεις. Ακριβώς αυτή την αδυναμία των επιχειρήσεων της περιοχής θα προσπαθήσει να βελτιώσει ο ΣΕΒΕ με τις δράσεις και τις πρωτοβουλίες τους επόμενους μήνες. Πρόκειται για σοβαρό κρας τεστ, η αποδοχή και η επίδοση του οποίοι θα κρίνει εν πολλοίς την ανάληψη ανάλογων πρωτοβουλιών και σε άλλες περιοχές της χώρας. Άλλωστε οι εξαγωγές είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για τις ελληνικές επιχειρήσεις, που στην πραγματικότητα είναι υποχρεωμένες να διευρύνουν την εμβέλεια τους πέραν της αγοράς των 10 εκατ. καταναλωτών, εάν φυσικά θέλουν να αναπτυχθούν.
Το νεόκτιστο της Ερμού
«Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν» λέει στο κλείσιμό του ο Υδροχόος του αείμνηστου και αξεπέραστου Νίκου Παπάζογλου. Να, πώς μας ήρθε τώρα αυτό: Επέστρεψαν οι περισσότεροι Θεσσαλονικείς από τις διακοπές τους και τίποτα δεν άλλαξε. Μποτιλιάρισμα το πρωί στη Βασ. Όλγας και τον κόμβο της ΧΑΝΘ. Φρακαρισμένο το μεσημέρι το κομμάτι του δρόμου μπροστά από το λιμάνι. Στενάζει πρωί-μεσημέρι- απόγευμα η Περιφερειακή Οδός. Πλησιάζει η ΔΕΘ και θα γίνει το μεγάλο... κλάμα. Όσοι -πιο τυχεροί- κυκλοφορούν πεζοί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης κι έχουν τη δυνατότητα να χαζεύουν γύρω τριγύρω, βλέπουν αυτή την τρέλα του κυκλοφοριακού από τα πεζοδρόμια. Σημειώνουν όμως και αλλαγές, στο κέντρο μιας πόλης, που διαρκώς αναπνέει, κινείται και αλλάζει. Κάτι οι αναπλάσεις στον άξονα της Αριστοτέλους. Κάτι ο εξωραϊσμός σε κεντρικά σημεία. Κάτι τα νέα καταστήματα που λειτούργησαν στην Τσιμισκή και στη Μητροπόλεως. Κάτι η Εγνατία που καθάρισε από λαμαρίνες και περιμένει τους συρμούς του μετρό και τους επιβάτες τους, κάπου στο τέλος της χρονιάς. Όσοι, λοιπόν, κυκλοφορούν στο κέντρο εντόπισαν ένα νέο κτήριο. Όχι από τα συνηθισμένα, τα παλιά που ανακαινίζονται, αλλά νέο, που κατασκευάζεται εκ του μηδενός. Βρίσκεται στην οδό Ερμού μετά την Αριστοτέλους, με κατεύθυνση προς την Κομνηνών. Μια οικοδομή πέντε ορόφων με ωραία αισθητική, που αναβαθμίζει τη γειτονιά. Στο ισόγειο υπάρχει ένας μεγάλος ανοιχτός χώρος, που προφανώς θα διατεθεί για κάποιο ή κάποια καταστήματα, ενώ στους ορόφους υπάρχουν διαμερίσματα. Η φωτογραφία αποτελεί πειστήριο. Τελικά, είναι ωραίο το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ακόμη και για να μένει κανείς.
Η Περσεφόνη στον Παγασητικό
Η φωτογραφία με την ηλικιωμένη κυρία να φωτογραφίζει με κινητό τηλέφωνο τα νεκρά ψάρια στον Παγασητικό είναι συγκινητική και ταυτόχρονα πολλαπλώς συμβολική. Συγκινητική επειδή καταγράφει μια οικολογική καταστροφή, αλλά και την αντίδραση ενός ανθρώπου που λόγω ηλικίας έχει περάσει πολλά στη ζωή του. Η μάσκα που φοράει πιθανώς για την δυσάρεστη μυρωδιά των πτωμάτων στη θάλασσα, μας θυμίζει και όσα περάσαμε στην διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού. Κάτω από τη μάσκα που φοράει -και μας θυμίζει όσα περάσαμε στην πανδημία- η συγκεκριμένη κυρία είναι πιθανότατα έκπληκτη. Σα να μην πιστεύει σε αυτό που βλέπει να συμβαίνει. Η φωτογραφία, όμως, είναι και συμβολική διότι σε αυτήν συνυπάρχουν η περιβαλλοντική κρίση, η τεχνολογία, αλλά και η δύναμη του ανθρώπου που ανεξαρτήτως ηλικίας ή άλλης κατάστασης επιμένει να θέλει να βρίσκεται μέσα στη ζωή και στην πραγματικότητα. Πράγματα αντίθετα και αντιφατικά συνυπάρχουν σε ένα πλάνο, όπως ακριβώς πράγματα αντίθετα και αντιφατικά συνθέτουν την αληθινή ζωή. Για να μη ξεχνιόμαστε, όμως -και πέρα από τις σκέψεις και τους συνειρμούς που συχνά έχουν μεγαλύτερη αξία από όση τους δίνουμε ή απ’ όση πιστεύουμε- το κυρίαρχο μήνυμα της φωτογραφίας προκύπτει από την αδιανόητα μεγάλη έκταση της καταστροφής και των ψόφιων ψαριών. Όπως λέει προφητικά από το μακρινό 1976 και το τραγούδι των Χατζιδάκι – Γκάτσου:
«Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία /
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα /
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία /
άδεια κορμιά, σιδερικά, παιδιά κι ελάσματα./
Κοιμήσου Περσεφόνη /
στην αγκαλιά της γης. /
Στου κόσμου το μπαλκόνι /
ποτέ μην ξαναβγείς».
