Εν μέσω κινητοποιήσεων και γενικευμένης δυσφορίας του κόσμου για το νέο φορολογικό και ασφαλιστικό, αλλά και εν μέσω της αγωνίας για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τους... θεσμούς, οι πολίτες βιώνουν καθημερινή παράκρουση. Αγανακτούν, διαμαρτύρονται και εξοργίζονται. Με ποιον άραγε;
Είναι καταπληκτική η δήλωση (σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως και δικαίως) συμπολίτισσάς μας, η οποία «βγήκε από τα ρούχα της», διότι λέει φταίνε και οι πολίτες που κάθονται και αποδέχονται αδιαμαρτύρητα ό,τι τους σερβίρουν. Δεν πάει άλλο η κατάσταση, σύμφωνα με την ίδια, αλλά είναι πολύ απογοητευμένη που δεν κινητοποιείται ο κόσμος. Και είναι και νευριασμένη γι' αυτό. Η ίδια βέβαια ούτε να ακούσει για κάθοδο στο δρόμο...
Πέρα όμως από τις γλαφυρότητες, υπάρχει και η σκληρή πραγματικότητα. Πλέον φαίνεται ξεκάθαρα ότι η αξιολόγηση δε θα κλείσει τόσο εύκολα. Και το πρόβλημα δεν είναι ο λογαριασμός που μας βάζουν να πληρώσουμε. Είναι μάλλον πολλά περισσότερα αυτά που διακυβεύονται. Εάν θα μας βγάλουν από την πρίζα σήμερα ή αύριο δεν το γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι βιώνουμε τα περσινά καλά της διαπραγμάτευσης κι ας μας έχουν πείσει εδώ και μήνες ότι πλέον τίποτα δεν είναι όπως πέρσι.
Δείτε το παράδειγμα του αναπτυξιακού νόμου. Ο αρμόδιος υπουργός, Γιώργος Σταθάκης, μόνο που δεν έσκιζε –κι αυτός- τα ρούχα του ότι ήταν θέμα ημερών, αλλά πέρασαν από τότε που τον άκουσα να το λέει μήνες... Το ίδιο και με τις περίφημες δηλώσεις του κ. Τσακαλώτου ότι αν φτάσουμε στο Μάιο καήκαμε...
Το χάπι των κακών Ευρωπαίων, θεσμών, ΔΝΤ, Σόιμπλε κτλ. δεν το καταπίνει πια κανείς. Αντιλαμβάνομαι όλους όσοι προσπαθούν να βοηθήσουν την κυβέρνηση, που λένε ότι έμεινε μια κόκκινη γραμμή και την υπερασπίζεται σθεναρά (το κόψιμο μισθών και συντάξεων), αλλά δεν βοηθούν έτσι.
Επειδή οι καταστάσεις είναι πολύ κρίσιμες για τον τόπο και για όλους μας, θέλω να επισημάνω ότι η μόνη βοήθεια που μπορεί να πάρει η κυβέρνηση πλέον είναι να κατεβεί ο κόσμος μαζικά στους δρόμους. Να δώσουμε δηλαδή όλοι μαζί ένα μήνυμα σε όσους μας επιβάλλουν αυτές τις πολιτικές λιτότητας ότι δεν πάει άλλο, μπας και υποχωρήσουν κι αυτοί μπροστά στο ενδεχόμενο να έχουμε έναν «ξαφνικό θάνατο».
Αρκεί βέβαια να θέλουν να παραμείνει στην εντατική η Ελλάδα. Το κακό είναι πως όσοι δε θέλουν την αποχώρηση της χώρας από το ευρώ και την ΕΕ, δεν έχουν πολλά περιθώρια εναλλακτικών λύσεων. Δεν έχουν περιθώρια να αποφύγουν αυτά τα μέτρα που μας επιβάλλουν, δεν έχουν καν περιθώριο –χωρίς να ματώσει ο τόπος- να συμπεριφερθούν με αξιοπρέπεια και να πουν ένα γενναίο όχι.
Κι αυτό επειδή όσοι φτάνουν κάποια στιγμή στην εξουσία αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν κανόνες και όταν τους παραβείς υπάρχουν και κυρώσεις, που εφαρμόζονται. Πιστεύω πάντως, πως η γενικευμένη αυτή απογοήτευση του κόσμου και το γεγονός ότι δεν έχει διάθεση πλέον να το παλέψει άλλο, δυσκολεύει την κυβέρνηση ακόμη περισσότερο, αφού η εικόνα που δίνουμε προς τα έξω είναι ότι αντέχουμε κι άλλο.
Μήπως τελικά κάποιοι, αρκετοί, αντέχουν; Έναν προβληματισμό καταθέτω...