Καλά, όλοι οι άλλοι ηγέτες της ελληνικής κεντροαριστεράς που πανηγυρίζουν για τα αποτελέσματα των Γαλλικών εκλογών, αλλά και ο Αλέξης Τσίπρας; Είναι δυνατόν να περνάει τους Έλληνες είτε για λωτοφάγους είτε για έχοντες μνήμη λαγού, διάρκειας τριών λεπτών το πολύ; Διότι ο ίδιος αφενός ως Αριστερός ηγέτης νικητής των εκλογών του 2015 επέλεξε να συγκυβερνήσει όχι με την κεντροαριστερά ή την υπόλοιπη Αριστερά, αλλά με τη βαθύτατη Δεξιά του Πάνου Καμμένου, ενώ αφετέρου τα πήγε τόσο… καλά που από το 2019 ο ίδιος και το κόμμα του χάνουν ό,τι εκλογές κι αν έχουν γίνει με διαφορές του 15% - 20%. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζει στον γνωστό, πασίγνωστο δρόμο των Ελλήνων πολιτικών -τουλάχιστον των περισσότερων- της δήθεν προσωπικής δικαίωσης. Που όταν κερδίζουν το πιστώνονται οι ίδιοι ως ηγέτες (sic) και όταν χάνουν ευθύνονται οι πολίτες, ο λαός όπως αποκαλούν υποτιμητικά την κοινωνία, επειδή είτε δεν τους κατάλαβαν, είτε δεν κατάλαβαν γενικότερα. Οι Γάλλοι, λοιπόν, ψήφισαν όπως ψήφισαν και προφανώς κανείς δεν ξέρει καλύτερα από τους ίδιους, οι οποίοι, άλλωστε, πρώτοι θα εισπράξουν τα θετικά και τα αρνητικά της επιλογής τους.
Το νέο «ΟΥΦ» της Liberation
Τον Μάιο του 2002, η Γαλλία κρατούσε την ανάσα της μπροστά στην πιθανότητα να εκλεγεί πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας ο ακροδεξιός Ζαν Μαρί Λεπέν. Με ρατσιστικό λόγο, που τότε φαινόταν πως συγκινούσε μεγάλο κομμάτι των Γάλλων ψηφοφόρων, έφτασε να μονομαχεί με τον Ζακ Σιράκ στον δεύτερο γύρο των εκλογών. Ως γνωστό, στο πλευρό τότε του δεξιού Σιράκ τάχθηκε σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της χώρας -και η Αριστερά- και οι Γάλλοι πολίτες του έδωσαν ποσοστό 82% κάνοντάς τον ένοικο του Ελιζέ και Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας. Την επομένη, η γαλλική εφημερίδα “Liberation” κυκλοφόρησε με ένα πρωτοσέλιδο που συζητήθηκε πολύ διεθνώς. Χρησιμοποίησε την λέξη «OUF, -ουφ που λέμε όλοι- εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο την ανακούφιση που δεν εκλέχτηκε ο Ζαν Μαρί Λεπέν.
Χθες, 22 χρόνια μετά, η “Liberation” κυκλοφόρησε με σχεδόν το ίδιο πρωτοσέλιδο. Πάλι χρησιμοποίησε το «OUF», προσθέτοντας και το «C’est». Πρόκειται για γαλλική έκφραση C'est ouf, που σημαίνει "είναι τρελό", με προφανή παραπομπή όμως στο πρωτοσέλιδο του 2002 και στην... ανακούφιση της Γαλλικής Δημοκρατίας. Άλλωστε, και αυτήν την φορά, στο επίκεντρο ήταν η οικογένεια Λεπέν, αλλά η κόρη του Ζαν Μαρί. Πάλι υπήρχε το σενάριο να κυριαρχήσει η ακροδεξιά, όμως ήρθε η ανατροπή και δημιούργησε νέα δεδομένα. Το τι ακριβώς θα γίνει, θα μας το δείξει ο χρόνος, οι επόμενες ημέρες και ο ορισμός του πρωθυπουργού. Πάντως το «ΟΥΦ» πρέπει να ειπώθηκε από εκατομμύρια Γάλλους ψηφοφόρους, εάν λάβει κανείς υπόψη το ρεκόρ συμμετοχής στις κάλπες της Κυριακής.
Κι ας μην ξεχνάμε πως ο Μαρξ είχε πει ότι «η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Ποια είναι η τραγωδία και ποια η φάρσα θα το δείξει ο καιρός.
Ιστορία με χαρούμενο τέλος
Βλέπουμε πολλές φορές τοιχοκολλημένα χαρτιά που αναφέρονται στην απώλεια ενός ζώου και καλούν τους περαστικούς εάν γνωρίζουν κάτι να βοηθήσουν. Στις περισσότερες περιπτώσεις το τέλος μιας τέτοιας ιστορίας είναι δραματικό ή δεν υπάρχει τέλος, αφού δεν εμφανίζεται κανείς που να ξέρει κάτι. Στην περίπτωση της φωτογραφίας που δημοσιεύουμε, ωστόσο, τα πράγματα πήγαν καλά. Ο λόγος για μια γάτα την οποία περιποιούνταν οι εργαζόμενοι τράπεζας στην Ανατολική Θεσσαλονίκη. Το τετράποδο έκανε μέρες να εμφανιστεί και αυτοί που το φρόντιζαν κόλλησαν ενημερωτικό σημείωμα στους τοίχους της γειτονιάς, ώστε αν κάποιος γνωρίζει κάτι να τους ενημερώσει. Και -ω το θαύματος!- υπήρξε… απάντηση, σύμφωνα με την οποία η γατούλα είχε μια μικρή περιπέτεια, αλλά τελικά τα κατάφερε, βρίσκεται σε άλλο σημείο και δεν αποκλείεται δεδομένων των συνθηκών να επανέλθει. Τέλος καλό, όλα καλά…
H ελληνική μάχη του Δαβίδ με τον Γολιάθ
Μια διεθνής παραγωγή γυρίζεται αυτό το διάστημα στην Ελλάδα για λογαριασμό του Αmazon Prime. Η σειρά House of David που αφορά την ιστορία του Δαβίδ και του Σαούλ, αποτελεί συμπαραγωγή του Amazon MGM Studios και του The Wonder Project κι όπως έγινε γνωστό η σύμπραξή τους θα αφορά την παραγωγή εμπορικών ταινιών με θρησκευτικό περιεχόμενο.
Πριν από λίγες μέρες το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ενέκρινε την άδεια προσωρινής παραχώρησης χρήσης, κινηματογράφησης και αεροκινηματογράφησης στο κάστρο Χλεμούτσι της Ηλείας, το οποίο χτίστηκε το 1220-1223, κατά την εποχή της Φραγκοκρατίας από τον Γοδεφρείδο Β' Βιλλεαρδουίνο. Τον ρόλο του Δαβίδ, κρατά ο Αιγυπτιο-Βρετανός, Michael Iskander -το αιγυπτιακό επίθετό του προέρχεται από το ελληνικό Αλέξανδρος, προς τμήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου- και η σειρά παρακολουθεί την πορεία του Δαβίδ μετά τη σκληρή του μάχη με τον Γολιάθ και την παραμονή του κοντά στον Σαούλ, τον πρώτο βασιλιά του Ισραήλ-τον Σαούλ ερμηνεύει ο Ισραηλινός, Ali Suliman.
Η σειρά είναι ένα βιβλικό δράμα και οι παραγωγοί βρήκαν στο κάστρο της Ηλείας το ιδανικό σημείο για να κάνουν κάποια γυρίσματα. Σκηνές θα γυριστούν και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας κι όπως δήλωσε ο Βρετανός σκηνοθέτης, Jon Erwin, «το House of David είναι η αφήγησή μας για το ταξίδι ενός ήρωα 3.000 ετών. Η ιστορία, το καστ μας, όλα είναι υπέροχα κι ανυπομονώ να τα δει από κοντά το κοινό σε όλο τον κόσμο». Σημειώστε τη σειρά κι όταν βγει στις πλατφόρμες ας εντοπίσουμε τα σημεία όπου γυρίστηκε στην Ελλάδα.
Χαμόγελα στη Θεσσαλονίκη
Αν και πέρασαν κάποιες ημέρες και καταλάγιασε ο όποιος κουρνιαχτός αδίκως σηκώθηκε αξίζει να το σημειώσουμε: Χιλιάδες κόσμου συμμετείχαν στο EuroPride, τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή διοργάνωση αυτού του τύπου που για πρώτη φορά οργανώθηκε σε ελληνικό έδαφος, στη Θεσσαλονίκη, και κορυφώθηκε πριν από δύο Σάββατα.
Η γιορτή Υπερηφάνειας έχει ως σκοπό να ενώσει τους ανθρώπους και να προωθήσει τον σεβασμό των προτιμήσεών τους, παρότι κάποιοι -αρκετοί- στάζουν χολή κατά των διαδηλωτών, των μελών της LGBTQ+ κοινότητας και των υποστηρικτών τους, στα σχόλια που αφορούν τέτοιου είδους ζητήματα στα social media. Ωστόσο ήταν τόσο καλό το σχέδιο της Αστυνομίας, που σε όλες τις παράλληλες δράσεις, τις συναυλίες και φυσικά τη μεγάλη παρέλαση του EuroPride, δεν συνέβη το παραμικρό. Όλα κύλησαν ομαλά. Υπάρχει, όμως, και μία ακόμη διάσταση στο θέμα. Η πόλη γέμισε με χρώματα, μουσικές, σφυρίγματα και χαρούμενες φωνές. Και πάνω απ’ όλα γέμισε με χαμόγελα. Λίγο είναι αυτό στις μουντές ημέρες μας; Μακάρι αυτή η θετική ενέργεια να σκέπαζε συχνότερα τον ουρανό της πόλης, με όσο το δυνατόν περισσότερες αφορμές.