Συσκέψεις επί συσκέψεων γίνονται τις τελευταίες μέρες από τις αστυνομικές αρχές και άλλους εμπλεκόμενους φορείς για τα μέτρα τάξης και ασφάλειας εν όψει των μεγάλων συλλαλητηρίων που είναι προγραμματισμένα για αύριο, για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Στο επίκεντρο έχει βρεθεί και το πώς θα λειτουργήσει το Μετρό της Θεσσαλονίκης, καθώς, με δεδομένη την (εκτός τόπου και χρόνου) απεργία στον ΟΑΣΘ, θα είναι το μέσο που θα μεταφέρει τον κύριο όγκο του κόσμου από τα ανατολικά προς το κέντρο. Οι πληροφορίες της Voria.gr αναφέρουν ότι η βασική σκέψη των αρμοδίων είναι αυτή τη φορά να κλείσουν περισσότεροι σταθμοί και πιο νωρίς. Το πιθανότερο σενάριο που εξετάζεται είναι το Μετρό Θεσσαλονίκης αύριο, Παρασκευή, από τις 9 το πρωί και μετά, να λειτουργεί από τη Νέα Ελβετία μέχρι τον σταθμό Πανεπιστήμιο (να παραμείνουν κλειστοί δηλαδή οι σταθμοί από το Σιντριβάνι μέχρι τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό). Καλό θα ήταν ΕΛΑΣ, Ελληνικό Μετρό και THEMA να αναθεωρήσουν τον αρχικό σχεδιασμό τους ως προς το ωράριο και η υποβαθμισμένη λειτουργία του Μετρό Θεσσαλονίκης να μην τεθεί σε εφαρμογή πριν τις 11 το πρωί, την ώρα δηλαδή που είναι προγραμματισμένες οι συγκεντρώσεις. Με αυτόν τον τρόπο και οι χιλιάδες πολίτες θα διευκολυνθούν ως προς τη συμμετοχή τους στη διαδήλωση αλλά και θα αποφευχθούν οι συνωστισμοί μέχρι τη στάση Πανεπιστήμιο τις ώρες αιχμής.
Μεγάλες συγκεντρώσεις
Άλλωστε, είναι πολλοί εκείνοι που θα κλείσουν αύριο Παρασκευή τα καταστήματά τους, θα παρατήσουν τις δουλειές και τα μαθήματά τους, θα αφήσουν τον καναπέ και την ησυχία τους για να τιμήσουν τη δεύτερη επέτειο του δυστυχήματος των Τεμπών. Για να ζητήσουν να μην υπάρξει καμία συγκάλυψη ευθυνών για τον θάνατο 57 ανθρώπων. Τα social media έχουν γεμίσει από σχετικές αναγγελίες και πολλοί χρήστες -κυρίως του Instagram- τις μοιράζονται και στα δικά τους stories. Με τον τρόπο αυτό έχει σχηματιστεί μια αλυσίδα αλληλεγγύης, που αναμένεται αύριο να… παραλύσει τη Θεσσαλονίκη, παρότι οι δρόμοι θα πλημμυρίσουν από κόσμο.
Δύο χρόνια μετά
Δύο χρόνια μετά, η εθνική τραγωδία εξακολουθεί να πληγώνει όσους τραυματίστηκαν εκείνη τη νύχτα και φυσικά τους συγγενείς των θυμάτων, τις οικογένειες και τους φίλους τους, όπως και την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της. Δύο χρόνια μετά, βασικά ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα, οι ευθύνες δεν έχουν επιμεριστεί και ένα βαρύ πέπλο αμφισβήτησης των θεσμών έχει απλωθεί πάνω από τη χώρα και πλήττει την ελληνική δημοκρατία. Δύο χρόνια μετά, κανείς δεν μπορεί να διαβεβαιώσει ότι ένα σιδηροδρομικό ταξίδι στην Ελλάδα είναι ασφαλές, ώστε «Τέμπη» να μη ξανασυμβούν.
Για όλους αυτούς τους λόγους -και ακόμη περισσότερους- χιλιάδες πολίτες αναμένεται να κατακλύσουν δρόμους και πλατείες σε όλη τη χώρα για να αποδώσουν φόρο τιμής στα θύματα και να ζητήσουν την πολυπόθητη δικαίωση. Δυστυχώς, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν, κομματικοί μηχανισμοί και συνδικαλιστικές οργανώσεις θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή. Θα… πατήσουν πάνω σε ένα συλλογικό τραύμα για να ξεδιπλώσουν τη δική τους ατζέντα. Προσπάθεια που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πέσει στο κενό, επειδή η συγκεκριμένη ημέρα έχει συγκεκριμένο νόημα και θα εκπέμψει συγκεκριμένα μηνύματα. Βλέπετε, υπάρχει μια λεπτή κόκκινη γραμμή ανάμεσα στον φόρο τιμής στους νεκρούς και στο αίτημα για δικαιοσύνη από τη μια και στο «καπέλωμα» -απ’ όπου κι αν προέρχεται- από την άλλη. Όσο δίκαια κι αν ακούγονται αιτήματα για την ακρίβεια, για τους χαμηλούς μισθούς, για τους αντιδραστικούς νόμους.
Οι Έλληνες πολίτες θέλουν να διαδηλώσουν αύριο αυθόρμητα, όπως το έκαναν κι έναν μήνα πριν και όχι να μπουν κάτω από την οποιαδήποτε σημαία ευκαιρίας.
Η… γαϊδουριά των οδηγών
Το πρόβλημα με τις θέσεις στάθμευσης στη Θεσσαλονίκη είναι σε όλους γνωστό. Ή μάλλον πασίγνωστο. Θεσσαλονίκη και πάρκινγκ δεν πάνε μαζί. Στο συγκεκριμένο ζήτημα ενδεχομένως όλοι οι εμπλεκόμενοι να έχουν το δίκιο τους. Η αυτοδιοίκηση που προσπαθεί να βρει ελεύθερα σημεία για να τα μετατρέψει σε δωρεάν χώρους στάθμευσης. Η Τροχαία που (ορθώς, αν και περιστασιακά) κόβει κλήσεις σε παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Οι ιδιοκτήτες των ΙΧ που κάνουν... σβούρες για μισή και μία ώρα μέχρι να βρουν ένα μέρος για να «σφηνώσουν» το όχημά τους. Και σίγουρα οι κινήσεις πολιτών που διαμαρτύρονται για την έλλειψη στρατηγικής προώθησης βιώσιμων και εναλλακτικών μορφών μετακίνησης. Όλα αυτά βέβαια αποτελούν θεωρητικές συζητήσεις προς ένα καλύτερο και βιώσιμο μέλλον, με όσο το δυνατόν λιγότερη όχληση των πολιτών από τα ζητήματα της καθημερινότητας. Ωραίες κουβέντες. Μέχρι τότε το πρόβλημα παραμένει. Και μέχρι τότε θα βλέπουμε περιπτώσεις όπως αυτή της φωτογραφίας με τον οδηγό να έχει τη φαεινή ιδέα να κάνει κατάληψη ολόκληρου του πεζοδρομίου επί της οδού Αρκαδιουπόλεως για να αφήσει το αυτοκίνητό του. Φυσικά, μιας και το πρόβλημα δεν εντοπίστηκε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, δεν κόπηκε κάποια κλήση. Όπως θα μπορούσε ενδεχομένως να σκεφτεί κανείς το λιγότερο που αρμόζει να… εισπράξει ο εν λόγω οδηγός είναι το γνωστό αυτοκόλλητο που κολλούν πολίτες στα παρμπρίζ αυτοκινήτων, τα οποία είναι παρκαρισμένα σε σημεία που εμποδίζουν την κίνηση με τη φράση «Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω».
Το κόστος μιας αναβολής
Δεκάδες είναι οι υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας που φτάνουν καθημερινά στο Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης. Και άλλες τόσες αυτές που συνθέτουν τα τακτικά πινάκια. Ο αριθμός των καταγγελιών είναι πραγματικός κόμπος στον λαιμό και στο στομάχι για το τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες ενός σπιτιού, ακόμη και του διπλανού μας. Όμως η κοινωνία οφείλει να ενθαρρύνει τα θύματα να απευθύνονται στις αρχές, τόσο για τη δική τους ασφάλεια όσο και τον σωφρονισμό των δραστών. Από την άλλη θα πρέπει να κατανοούν όλοι και τη δικαιολογημένη αναστάτωση των θυμάτων και των συγγενών τους, όταν τέτοιες υποθέσεις φτάνουν στα δικαστήρια, αλλά η εκδίκασή τους αναβάλλεται για διάφορους λόγους. Πρόσφατο παράδειγμα στη Θεσσαλονίκη είναι η κραυγή αγωνίας ενός πατέρα, που συνόδευσε την κόρη του στα δικαστήρια, όταν άκουσε πως ο συλληφθείς σύντροφός της θα αφεθεί ελεύθερος μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση, υπό τον όρο να μην την προσεγγίσει. Ο πατέρας αντέδρασε έντονα φωνάζοντας για το πρόβλημα. Μάλιστα παρέμεινε για ώρα στη δικαστική αίθουσα, μέχρι που τελικά αστυνομικοί τού ζήτησαν να αποχωρήσει.
Όχι βρε αγόρι μου!
Ήταν ο καλύτερος λαϊκός τραγουδιστής της γενιάς του, σύμφωνα με πολλούς συνθέτες, τραγουδοποιούς και ερμηνευτές, που όσο να ’ναι κάτι ξέρουν. Το είχε από μέσα του, δώρο από τη φύση και τον Θεό. Στην καριέρα του είπε καλά τραγούδια, αλλά στην πραγματικότητα ανήκει στις περιπτώσεις που θα συγκινούσαν ακόμη κι αν τραγουδούσε τον… τηλεφωνικό κατάλογο. Ένα παιδί χαμηλών τόνων, που αγαπούσε να παίζει ποδόσφαιρο. Ένας φαινομενικά ήρεμος άνθρωπος, ο οποίος, κυρίως και πάνω απ’ όλα, λάτρευε τη μουσική, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να συμβιβαστεί με τα παρεπόμενά της. Την αναγνωρισιμότητα, το χειροκρότημα, τους θαυμαστές, τις γεμάτες αίθουσες. Ο Μανώλης Λιδάκης, που έφυγε χθες από τη ζωή αθόρυβα στα 65 του χρόνια, πολλές φορές υπέφερε από την επιτυχία. Δεν την άντεχε. Απόδειξη γι’ αυτό το ότι τραγουδούσε σχεδόν πάντοτε ακίνητος, αλλά κατάφερνε να είναι συναρπαστικός. Και ότι, ενώ με το ζόρι και άτσαλα καλησπέριζε αυτούς που πήγαιναν να τον ακούσουν, ήταν πάντα ο άνθρωπός τους. Αισθανόταν περισσότερο Μανώλης και λιγότερο Λιδάκης. Σίγουρα είχε κι άλλα να μας δώσει. Απ’ όσα γράφτηκαν από χθες ξεχωρίζει το βαθύ «Όχι βρε αγόρι μου» της γλυκύτατης Χαρούλας Αλεξίου. Το καλό με τους ανθρώπους της μουσικής είναι ότι εξακολουθούν να είναι παρόντες, ακόμη κι όταν… φεύγουν. Είναι οι ηχογραφήσεις και οι δίσκοι η δική τους αιωνιότητα που κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Είναι η μουσική και τα τραγούδια τους, που παραμένουν καταφύγιο στα δύσκολα και ανοιχτό σαλόνι στις χαρές.