Σε χλωρό κλαρί φαίνεται ότι δεν αφήνει ο υφυπουργός Εσωτερικών αρμόδιος για θέματα Μακεδονίας και Θράκης Κωνσταντίνος Γκιουλέκας, τους εμπλεκόμενους στο έργο κατασκευής του Flyover. Πέραν των απανωτών συσκέψεων του συντονιστικού για το έργο, το οποίο θα συνεδριάσει μάλιστα και μέσα στον Αύγουστο, ο κ. Γκιουλέκας αναζητεί διαρκώς λύσεις για την αντιμετώπιση του κυκλοφοριaκού. Μια από αυτές είναι η πρόταση που κατέθεσε στην κατασκευάστρια εταιρεία να μην κλείνει σε ώρες αιχμής τμήματα του περιφερειακού για τις ανάγκες των εργασιών, αλλά νωρίτερα το πρωί. Για παράδειγμα, πρότεινε ειδικά τα Σαββατοκύριακα, όταν και υπάρχει μεγάλος κυκλοφοριακός φόρτος λόγω της εξόδου προς Χαλκιδική, οι αναγκαίες εργασίες να μη γίνονται στις 11 ή στις 12 το πρωί, αλλά πολύ νωρίτερα, ώστε να μη σημειώνεται μεγάλο μποτιλιαρίσματα και να μην ταλαιπωρούνται οι Θεσσαλονικείς ούτε και οι υπόλοιποι διερχόμενοι.
Τα τσιγάρα της Αριστοτέλους
Ακολουθώντας τη διαδρομή από Αριστοτέλους στο ύψος της Εγνατίας και προς τη Βασιλέως Ηρακλείου, μια φράση ηχεί σαν… πολυβόλο στα αφτιά των περαστικών: «Θέλεις τσιγάρα;». Πρόκειται για τους γνωστούς - αγνώστους πωλητές λαθραίων τσιγάρων, που κινούνται κατά μήκος της Αριστοτέλους, με τους διερχόμενους συχνά να κάνουν προσπάθειες για να τους αποφύγουν. Μάλιστα στο νούμερο 27 της οδού Αριστοτέλους, την κοινή είσοδο, που οδηγεί στο Βιοτεχνικό Επιμελητήριο και στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο της πόλης, οι αλλοδαποί πωλητές τσιγάρων την έχουν μετατρέψει σε στέκι τους, καθώς σχεδόν ανά κάθε μέτρο ένας διαφορετικός πωλητής προσπαθεί να πουλήσει αυτά τα λαθραία τσιγάρα, συχνά μάλιστα με σχεδόν επιτακτικό τρόπο. Το ευτράπελο στην όλη υπόθεση είναι πως λίγα μέτρα πιο κάτω βρίσκεται το αστυνομικό τμήμα του Λευκού Πύργου, το οποίο κατά καιρούς καλούν οι διοικήσεις των Επιμελητηρίων. Όχι σήμερα, χρόνια τώρα. Αποτέλεσμα μηδέν. Κάτι δήθεν επιχειρήσεις – σκούπα είχαν διάρκεια λίγων ωρών, άντε μιας ή δύο ημερών. Αν και όλοι οι φορείς της πόλης αναγνωρίζουν ότι ένα τόσο κεντρικό σημείο της πόλης δεν είναι δυνατόν να έχει μετατραπεί σε πιάτσα παρεμπορίου καπνικών προϊόντων, στην πράξη δεν γίνεται τίποτα. Αντίθετα οι μικροπωλητές αυξάνονται σε αριθμό και γι’ αυτό… πυκνώνουν. Το ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι πως πολύ συχνά διαπληκτίζονται μεταξύ τους, κυρίως για το σημείο που στέκεται ο καθένας, δημιουργώντας ένταση στην ατμόσφαιρα. Και ανασφάλεια σε όσους έχουν την… ατυχία να διέρχονται από το συγκεκριμένο σημείο. Επιτέλους κάποια στιγμή τόσο η πολιτεία, δια της Ελληνικής Αστυνομίας, όσο και ο δήμος Θεσσαλονίκης οφείλουν να προσεγγίσουν με προσοχή και αποφασιστικότητα το πρόβλημα, που έχει χαρακτηριστικά οικονομικού εγκλήματος, ενώ ταυτόχρονα υποβαθμίζει ένα κεντρικό σημείο και δημιουργεί ανασφάλεια στους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης.
Τα φασόλια της… οργής
Η φασολάδα δεν είναι μόνο το εθνικό φαγητό της Ελλάδας. Αποτελεί ένα από τα αγαπημένα πιάτα του Έλληνα, ο οποίος τη διαφημίζει μάλιστα και την πουλάει χειμώνα-καλοκαίρι στους ξένους τουρίστες. Με μπόλικη σάλτσα, σέλινο, καρότο, κόκκινη πιπεριά και καπνιστή πάπρικα, η φασολάδα είναι ένα χορταστικό και νόστιμο γεύμα. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, που οι τιμές των τροφίμων έχουν πάει στα ύψη, δεν είναι λίγοι ανάμεσά μας όσοι συνηθίζουν να λένε πως θα βγάλουν τη χρονιά «με φακές και φασόλια». Αμ δε... Φέτος ειδικά οι Έλληνες θα ψάχνουμε με τα κιάλια στα ράφια των σούπερ μάρκετ τα φημισμένα και θρεπτικά φασόλια Πρεσπών. Τα μικρά για φασολάδα, τους γίγαντες ή τους ελέφαντες για τον φούρνο. Με τα κιάλια κυριολεκτικά... Διότι, σα να μην έφτανε ο καύσωνας που ανησυχούσε τους καλλιεργητές της Φλώρινας, ήρθε αμέσως μετά κι ένα χαλάζι για να αποτελειώσει την παραγωγή. Κλιμάκια του ΕΛΓΑ αποτιμούν αυτές τις μέρες τις ζημιές, αλλά τι να το κάνεις; Οι αποζημιώσεις θα βοηθήσουν τους παραγωγούς, δεν θα γεμίσουν όμως το τραπέζι της οικογένειας. Σε δηλώσεις του ο πρόεδρος Αγροτικού Συνεταιρισμού Φασολοπαραγωγών Εθνικού Δρυμού (ΑΣΦΕΔ) Πρεσπών «Πελεκάνος», Κώστας Ναλμπαντίδης, είπε πως οι παραγωγοί σκέφτονται σοβαρά να εγκαταλείψουν τα φασόλια και να στραφούν σε άλλες καλλιέργειες. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ενώ είχαμε συνηθίσει τα φασόλια Πρεσπών με την ιδιαίτερη γεύση, θα πρέπει να βάλουμε αρχικά στην κατσαρόλα ή το ταψί και μετά στο πιάτο φασόλια Αιγύπτου. Γιατί από εκεί γίνονται μεγάλες εισαγωγές. Κι έτσι σιγά σιγά θα μάθουμε και το Ful medames, ένα πιάτο πρωινού με αποξηραμένα φασόλια, σκόρδο, τσίλι και κύμινο, από τα πιο διάσημα στην Αίγυπτο, που συναντάται με παραλλαγές στη Λιβύη και στην Αιθιοπία.
Αλλά φασολάδα δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ...
Τα σκληρά επαγγέλματα
«Σε καμιά δεκαριά χρόνια δεν θα έχουμε άτομα να δουλέψουμε. Σήμερα τα ψάχνουμε με το κιάλι, αλλά έτσι όπως πάνε τα πράματα, θα δεις πως ούτε με το κιάλι θα βρίσκουμε». Η φράση ανήκει σε επικεφαλής συνεργείου με ελαιοχρωματιστές που αναλαμβάνουν δουλειές στη Θεσσαλονίκη και στη Χαλκιδική. Όπως λέει ο ίδιος, «από δουλειά έχουμε να φαν’ κι οι κότες, αλλά δεν έχουμε νέα χέρια για να αντεπεξέλθουμε… Τρενάρουμε τις παραδόσεις κι επίσης 9 στους 10 που δουλεύουν είναι πάνω από 50. Νέους δεν βρίσκουμε, δεν έρχονται, ενώ τα μεροκάματα είναι πολύ καλά». Όταν αυτά τα λέει ένας άνθρωπος της πιάτσας, οφείλουμε να τους δίνουμε μεγάλη σημασία, διότι είναι κουβέντες που κουβαλούν τη βαρύτητα της αγοράς και του πεζοδρομίου. Πρόκειται για απόψεις που ουσιαστικά επιβεβαιώνουν και τις έρευνες που κάθε τόσο δείχνουν πως τα τεχνικά επαγγέλματα, πάσης φύσεως, δεν τα προτιμούν οι σημερινοί νέοι. Ίσως θα έλεγε κανείς πως αυτό γίνεται επειδή πρόκειται για σκληρές δουλειές, οι οποίες δεν έχουν το απαραίτητο πρεστίζ ή το αντίστοιχο στάτους, που πιθανόν επιδιώκει κανείς στη ζωή του. Είναι μάλλον πιο εύκολο να πεις -για παράδειγμα- ότι είσαι πτυχιούχος άνεργος της Αγγλικής Φιλολογίας, παρά ότι είσαι μέλος συνεργείου -σκληρά εργαζόμενος, άρα και καλοπληρωμένος- που βάφει, εν προκειμένω, σπίτια και οικοδομές ολόκληρες. Θυμόμαστε επίσης πως και φέτος λείπουν 80.000 χέρια από τον τουρισμό και πολλά ακόμη -αυτή τη στιγμή δεν ξέρουμε τα επίσημα δεδομένα- από τις αγροτικές καλλιέργειες. Οι λόγοι είναι πολλοί. Ανάμεσά τους σίγουρα και το… σνομπάρισμα τέτοιων επαγγελμάτων. Είπαμε να γίνουμε όλοι επιστήμονες όλοι, αλλά η ζωή και η καθημερινότητα δείχνει ότι χρειάζεται να γίνονται και άλλες, χειρωνακτικές εργασίες. Που κάποιοι πρέπει να τις κάνουν. Με αυτά τα δεδομένα είναι βέβαιο πως κάτι δεν κάνουμε σωστά, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις επαγγελματικές διεξόδους που δείχνουμε στη νέα γενιά. Μάλλον δεν παρουσιάζουμε στους νεότερους την πραγματικότητα, αλλά μια άλλη -ας την πούμε εικονική- κατάσταση. Και η προσγείωση στην… αληθινή ζωή είναι κάθε φορά όλο και πιο απότομη. Βίαιη και γι’ αυτό… αληθινή. Και τότε τη… βάφουμε στην κυριολεξία όλοι μαζί. Στα μαύρα.