Χρειάζεται το πανεπιστημιακό άσυλο; Έχει ρόλο η πανεπιστημιακή αστυνομία; Ποιος τελικά ενδιαφέρεται για το δημόσιο πανεπιστήμιο; Υπάρχουν κάποιοι που το θεωρούν κτήμα τους, δηλαδή οικόπεδό τους, τουτέστιν ιδιοκτησία τους; Ερωτήσεις που (υποτίθεται ότι) η ζωή και η εξέλιξη έχουν απαντήσει και επομένως τα έχουμε αφήσει πίσω μας. Αμ δε! Τελικά φαίνεται πως κάποιοι περιφρονούν και τη ζωή και την εξέλιξη, ενώ δια της οπισθοδρομικότητας των απόψεων και των πρακτικών τους δυστυχώς επαναφέρουν αυτά τα ερωτήματα στο σήμερα. Πώς αλλιώς να σχολιάσει κανείς όσα συνέβησαν την Πρωταπριλιά στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης; Διότι, παρά τη συγκεκριμένη ημέρα, δεν είναι ψέματα, αλλά αλήθεια. Όπως έχει συμβεί κι άλλες φορές στο παρελθόν, αλλά πάντα πιστεύουμε ότι είναι η τελευταία, μια μειοψηφία ατόμων θέλησαν να επιβάλουν διά της βίας την άποψή τους και να απαγορεύσουν την πραγματοποίηση μίας εκδήλωσης για ιδεολογικούς λόγους. Επειδή, δηλαδή, οι ίδιοι διαφωνούν με το θέμα, με τους διοργανωτές, με όλα μαζί και με πολύ περισσότερα. Διότι δεν έχει και τόση σημασία αν η φοιτητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, αποφάσισε να κάνει μια εκδήλωση και έλαβε σχετική άδεια από τις πρυτανικές αρχές όσο το ότι κάποιοι άλλοι που θεωρούν ότι κινούνται σε ιδεολογικά αντίπαλο πολιτικά χώρο προσπάθησαν να τη ματαιώσουν διά της βίας. Πρόκειται για κάποιους (εξωπανεπιστημιακοί οι περισσότεροι) που στη θεωρία διατυμπανίζουν ότι υπερασπίζονται τον δημόσιο χαρακτήρα των πανεπιστημίων, αλλά στην πράξη χρησιμοποιούν ακραίες μεθόδους, προκειμένου να επιβάλλουν τη δική τους άποψη. Διότι πώς είναι δυνατόν να υποστηρίζει κάποιος ότι μια φοιτητική παράταξη -οποιαδήποτε φοιτητική παράταξη- δεν δικαιούται να διοργανώσει εκδήλωση για τις γυναίκες και την ισότητα των φύλων στην κοινωνία! Είναι αυτοί που κοντεύουν να πείσουν τους πάντες ότι η πανεπιστημιακή αστυνομία δεν χρειάζεται, αλλά κάνουν ότι μπορούν για να καταδείξουν την αναγκαιότητά της. Με δεδομένο ότι πλησιάζουν οι φοιτητικές εκλογές και ασχέτως του ότι η σημασία τους είναι πλέον ασήμαντη, έως μηδαμινή, οι εντάσεις στα πανεπιστήμια θα αυξηθούν. Έτσι γίνεται κάθε χρόνο. Αλλά ακόμη και η αφορμή για να ανέβει η θερμοκρασία έχει σημασία. Όπως και το αποτέλεσμα. Διότι αυτό που κατάλαβε ο πολύς κόσμος από τη συγκεκριμένη είδηση είναι ότι στα ελληνικά πανεπιστήμια κινούνται κάποιοι που δρουν στη λογική του ιδεολογικού ρατσισμού, των αποκλεισμών και της… ιδιοκτησίας. Προβάλλουν, δηλαδή, μια εικόνα εντελώς αντίθετη με αυτήν που έχουν κατά νου οι κανονικοί άνθρωποι, ότι τα πανεπιστήμια είναι χώροι ανοιχτοί, στους οποίους όλα τα λουλούδια μπορούν (;) να ανθίσουν και να συνυπάρξουν.
Ο έρωτας Μανδρίνου για Αγγελούδη και…
Με τα καλύτερα λόγια είχε να μιλήσει ο πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Θεσσαλονίκης, Ανδρέας Μανδρίνος, για τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Στέλιο Αγγελούδη, χαρακτηρίζοντάς τον διεκδικητικό και λέγοντας με έμφαση πως «η πόλη πάσχει από διεκδικητικούς ανθρώπους». Μάλιστα, όπως είπε στη διάρκεια εκδήλωσης για την παρουσίαση έρευνας για την ικανοποίηση των τουριστών από την πόλη, «δέκα ζητάμε από τον Στέλιο Αγγελούδη και τα υλοποιεί και μας λέει γιατί δεν ζητάμε κι άλλα». Σύμφωνα με τον κ. Μανδρίνο, «τα χειρότερα είναι πίσω μας», καθώς, όπως υποστήριξε, η εικόνα της πόλης βελτιώνεται με τη γραμμή του Μετρό στην Καλαμαριά να ετοιμάζεται για το τέλος του χρόνου και μια σειρά από σημαντικά έργα που θα βελτιώσουν περαιτέρω την εικόνα της Θεσσαλονίκης για κατοίκους κι επισκέπτες (ντεκ στην παλιά παραλία, μουσείο Ολοκαυτώματος, αναπλάσεις πλατειών κλπ.) υλοποιούνται ή βρίσκονται στο στάδιο της προετοιμασίας.
… Γεροβασιλείου για Χωμενίδη
Τον Βαγγέλη Γεροβασιλείου εντοπίσαμε στη βιβλιοπαρουσίαση του Χρήστου Χωμενίδη στο πατάρι του βιβλιοπωλείου Κωνσταντινίδης. Ο γνωστός οινοποιός παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον τα όσα είχε να πει ο συγγραφέας για το γράψιμο, την ανάγνωση, τους νέους, τις γυναίκες, το μέλλον και την πολιτική. Για τους παροικούντες την… Ιερουσαλήμ η παρουσία Γεροβασιλείου σε εκδήλωση για τον Χωμενίδη δεν αιφνιδίασε, καθώς, πέραν της σχέσης συγγραφέα - αναγνώστη, οι δύο άντρες διατηρούν και φιλική σχέση. Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό, τον περασμένο Δεκέμβριο, το Μουσείο Οίνου Γεροβασιλείου στην Επανομή φιλοξένησε τον Χρ. Χωμενίδη στη διάλεξη «Ποιος είμαι; Γιατί γράφω; Πώς γράφω;». Με τον Βορειοελλαδίτη οινοποιό να είναι αυτή τη φορά οικοδεσπότης και να παρακολουθεί και πάλι με πολλή προσοχή από την πρώτη σειρά τον αγαπημένο συγγραφέα.
Άκυρο σε Λάνθιμο και Τσόκλη
Το άκυρο που πήρε η εταιρεία παραγωγής Either Or Production, η οποία κατέθεσε αίτημα στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο προκειμένου να γίνουν γυρίσματα στην Ακρόπολη για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, έγινε χθες γνωστό. Τα μέλη του ΚΑΣ προβληματίστηκαν για το περιεχόμενο της καταληκτικής σκηνής, που σύμφωνα με πληροφορίες θα παρέπεμπε σε μια ολοκληρωτική καταστροφή της Γης με πτώματα σκόρπια στον Ιερό Βράχο, όπως και για το γεγονός ότι το μνημείο θα έμενε κλειστό για τέσσερις ώρες στις 10 Απριλίου. Σε μια προσπάθεια να βρεθεί εναλλακτική λύση, μέλος του Συμβουλίου αντιπρότεινε να χρησιμοποιηθεί για τα γυρίσματα ο λόφος του Φιλοπάππου, αλλά οι εκπρόσωποι της εταιρείας παραγωγής δεν έδειξαν να ενδιαφέρονται. Στην ίδια συνεδρίαση το ΚΑΣ έριξε και δεύτερο άκυρο, που αφορά τη Θεσσαλονίκη. Ο γνωστός εικαστικός Κώστας Τσόκλης, ζήτησε τη Ροτόντα για να εκθέσει από τις 28 Απριλίου ώς τις 30 Σεπτεμβρίου το μεγάλου μεγέθους έργο του «ΔΕΟΣ – Deus – Θεός». Διοργανωτής της έκθεσης η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Κάτοπτρον», η οποία επιπλέον ζήτησε τη χορήγηση άδειας φωτογράφισης, κινηματογράφησης, απευθείας αναμετάδοσης και ανάρτησης υλικού στο διαδίκτυο. Το Συμβούλιο έκρινε ότι το εξαιρετικό κατά τα άλλα έργο, διαστάσεων 14 επί 17 μέτρα (αναφέρεται ως ο μεγαλύτερος πίνακας που έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα), θα λειτουργεί ανταγωνιστικά προς το μνημείο, θα καλύπτει μεγάλο τμήμα του και θα περιορίζει την κίνηση των επισκεπτών. Αξίζει να σημειωθεί ότι -σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις- αυτή τη φορά δεν αναμένονται αντιδράσεις για τις αρνήσεις του ΚΑΣ. Ίσως επειδή είναι απολύτως βέβαιον ότι και στις δύο περιπτώσεις τα καλλιτεχνικά έργα θα κέρδιζαν από τα μνημεία και όχι το αντίθετο.